Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι πόσα ψίχουλα θα «επιστρέψουν» από αυτά που έχει πληρώσει και ξαναπληρώσει ο λαός με φόρους και ένταση της εκμετάλλευσης. Είναι η ίδια η πολιτική που γεννά τα ματωμένα πλεονάσματα, τα οποία όλα τα κόμματα αναγνωρίζουν και περιλαμβάνονται στο κοινό αντιλαϊκό πρόγραμμά τους: Φοροληστεία και περικοπές για τον λαό, κρατικό χρήμα και φοροαπαλλαγές για τους ομίλους στο όνομα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, απαρέγκλιτη εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους για να έχει «πρόσωπο» η χώρα στις «αγορές». Αυτήν την πολιτική, τους στόχους και τους κόφτες της ΕΕ υπηρετούν όλες οι κυβερνήσεις. Οσο αυξάνει το πλεόνασμα για το κεφάλαιο, τόσο μεγαλώνει το έλλειμμα για τον λαό, ακόμα και σε στοιχειώδεις ανάγκες του. Γι' αυτό δεν υπάρχει άλλος τρόπος να κερδίσει ο λαός, εκτός από τη σύγκρουση για να χάσει το κεφάλαιο.
Με όλη τη σχετικότητα που έχουν τέτοιοι δείκτες, η αύξηση των λουκέτων σε επιχειρήσεις το β' τρίμηνο του 2026 στην ΕΕ είναι ενδεικτική του «οικονομικού κλίματος» και των δυσκολιών που έχει η οικονομία να ανακάμψει. Σύμφωνα με τη Eurostat, τα λουκέτα αυξήθηκαν κατά 5,7% σε σύγκριση με το α' τρίμηνο, ενώ και οι εγγραφές νέων επιχειρήσεων μειώθηκαν κατά 0,5%. Σχετικά με τις πτωχεύσεις, αυξήθηκαν σε 5 από τους 8 τομείς της οικονομίας, ανάμεσά τους στις μεταφορές (+11,4%) και στις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες (+6,8%). Εντυπωσιακά είναι τα στοιχεία για τη γερμανική οικονομία, τη μεγαλύτερη της ΕΕ, όπου τον περασμένο Μάρτιο καταγράφηκαν 17% περισσότερες πτωχεύσεις από τον προηγούμενο μήνα, ενώ σε σύγκριση με τον Μάρτη του 2025 η αύξηση των λουκέτων ήταν σχεδόν 18%. Η Ελλάδα είναι στις χώρες με τη μεγαλύτερη αύξηση στα λουκέτα το β' τρίμηνο (+31,6%), πίσω από την Κροατία (+20,5%) και μετά την πρώτη Εσθονία (+31,8%). Οσο κι αν γίνεται προσπάθεια η αύξηση των πτωχεύσεων στη χώρα μας να αποδοθεί σε τεχνικούς παράγοντες (π.χ. αλλαγές στις προϋποθέσεις εγγραφής στο ΓΕΜΗ), αντικατοπτρίζει έως έναν βαθμό τις δυσκολίες επιβίωσης που αντιμετωπίζουν μια σειρά μικρές επιχειρήσεις βιοπαλαιστών, αλλά και τη συνολικότερη κατάσταση της οικονομίας, όπου πληθαίνουν οι αστερίσκοι για ανάπτυξη γύρω στο 2%. Αν μάλιστα τα επιμέρους στοιχεία συνδυαστούν με τη «μεγάλη εικόνα» της ΕΕ, εξηγείται απόλυτα η αγωνία αστικών κομμάτων και επιτελείων να διασφαλιστεί η «σταθερότητα» και να μην αμφισβητηθούν στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου από τη λαϊκή δυσαρέσκεια που μεγαλώνει.
«Λέμε όχι στην εξάρτηση που γίνεται όπλο και στον εκβιασμό», διακήρυττε ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών, σε τελετή ένταξης της Ινδίας στην «Pax Silica», στο υπό αμερικανική ηγεσία σχήμα για τον έλεγχο των εφοδιαστικών αλυσίδων της Τεχνητής Νοημοσύνης, των ημιαγωγών και των κρίσιμων πρώτων υλών. Λίγους μήνες αργότερα, οι ΗΠΑ ετοιμάζονται να στείλουν τελεσίγραφο σε 35 χώρες: `Η επιλέγετε την αμερικανική «Pax Silica» ή το ανταγωνιστικό κινεζικό σχήμα. Στην εποχή που ο ανταγωνισμός για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα κλιμακώνεται και μαζί οι πολεμικές συγκρούσεις, όποιος συνεχίζει να ταλαντεύεται απειλείται με οικονομικό αποκλεισμό και κυρώσεις. Θυμίζουμε ότι στην «Pax Silica» έχει ενταχθεί ήδη η Ελλάδα, με την κυβέρνηση να παρουσιάζει τη συμμετοχή της ως «ευκαιρία» για επενδύσεις και τεχνολογική αναβάθμιση, συνδέοντάς την με το data center της ΔΕΗ στην Κοζάνη και τον υπερυπολογιστή «ΔΑΙΔΑΛΟΣ». Να λοιπόν τι σημαίνουν στην πράξη οι «ευκαιρίες» για το κεφάλαιο: Κρίσιμες υποδομές, Ενέργεια, δεδομένα, ημιαγωγοί και πρώτες ύλες δένονται πιο σφιχτά στους αμερικανικούς σχεδιασμούς απέναντι στην Κίνα. Ετσι, η «τεχνολογική πρόοδος» φέρνει κέρδη και ισχύ στα μονοπώλια, ενώ για τον λαό σημαίνει βαθύτερη εμπλοκή και μεγαλύτερους κινδύνους. Το λαϊκό συμφέρον δεν βρίσκεται στην επιλογή του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου που θα κρατάει την αλυσίδα, αλλά στο σπάσιμό της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου