Η τρέχουσα γεωπολιτική συγκυρία, με πιο πρόσφατη εξέλιξη την υπογραφή του στρατιωτικού συμφώνου της χώρας με το Ισραήλ -την πολυδιαφημισμένη «Ασπίδα του Αχιλλέα»-, την κλιμάκωση των απειλών της Ε.Ε. κατά της Ρωσίας, αλλά και την επικίνδυνη παράταση της ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή, φέρνει ξανά στην επιφάνεια το κεντρικό αφήγημα των ελληνικών αστικών κυβερνήσεων: ότι δηλαδή η συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και στους περιφερειακούς «άξονες» αποτελεί την «αδιαμφισβήτητη εγγύηση» για την ασφάλεια του ελληνικού λαού.
Μια βαθύτερη ανάλυση της αρχιτεκτονικής των Συνθηκών, αλλά κυρίως της ταξικής φύσης αυτών των επιλογών, αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο. Εξαρχής πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι στην κοινωνία υπάρχουν «δύο πατρίδες». Όταν η άρχουσα τάξη και το πολιτικό της σύστημα μιλούν για «άμυνα, πατρίδα και ασφάλεια», δεν εννοούν την πατρίδα του λαού, αλλά την πατρίδα του κεφαλαίου. Εννοούν το «δικαίωμα» της ελληνικής άρχουσας τάξης να συμμετέχει ενεργά στα παζάρια και στη μοιρασιά της ιμπεριαλιστικής λείας. Το υποτιθέμενο «αμυντικό οπλοστάσιο» -από το περίφημο Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ μέχρι τις πρόσφατες συμφωνίες-μαμούθ με το Ισραήλ- όχι μόνο δεν προστατεύει τη χώρα, αλλά τη μετατρέπει σε μαγνήτη κινδύνων και συνένοχο σε εγκλήματα πολέμου.
1. Το «Άρθρο 5» του ΝΑΤΟ: Ένας μύθος για αμυντική κάλυψη
Η επικρατούσα προπαγάνδα παρουσιάζει το Άρθρο 5 της Συνθήκης της Ουάσιγκτον ως μια αυτόματη ρήτρα που υποχρεώνει τους συμμάχους να προστρέξουν στρατιωτικά αν κάποιο μέλος δεχθεί επίθεση («ένας για όλους και όλοι για έναν»). Πρόκειται για μια διπλή οφθαλμαπάτη:
-
Ο νομικός ορισμός της συνδρομής: Το κείμενο αναφέρει ότι κάθε μέρος θα συνδράμει αναλαμβάνοντας «την δράση που θεωρεί αναγκαία». Δεν υπάρχει καμία απολύτως υποχρέωση για αποστολή στρατευμάτων. Ένα κράτος-μέλος μπορεί να στείλει συμβολική βοήθεια ή μια διπλωματική ανακοίνωση και νομικά να θεωρηθεί εντάξει.
-
Το αδιέξοδο της ομοφωνίας (Consensus): Το ΝΑΤΟ αποφασίζει αποκλειστικά με ομοφωνία. Σε μια σύγκρουση μεταξύ δύο μελών της Συμμαχίας -όπως της Ελλάδας και της Τουρκίας- το ΝΑΤΟ παραλύει θεσμικά, αφού το επιτιθέμενο μέλος διατηρεί δικαίωμα βέτο.
Η ιστορική εμπειρία (Κύπρος 1974, Ίμια 1996, κρίσεις του 2020) επιβεβαιώνει ότι η σταθερή στάση του ΝΑΤΟ είναι η πολιτική των «ίσων αποστάσεων» και η διατήρηση της συνοχής της νοτιοανατολικής πτέρυγας της Συμμαχίας με κάθε κόστος - ακόμα και σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Με βάση λοιπόν αυτά τα αναμφισβήτητα στοιχεία, για ποια προστασία μιλάμε;
Το όλο θέμα γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο αν εμβαθύνουμε στα πρόσφατα γεγονότα μεταξύ Μ. Βρετανίας και Ρωσίας. Η τακτική της «Γκρίζας Ζώνης» και η προσπάθεια να μην πέσει κανείς στην παγίδα του άμεσα επιτιθέμενου αποτελεί βασικό στοιχείο της τακτικής μεταξύ των αντιπάλων χωρών, επιλέγοντας ενέργειες που είναι δύσκολο να χαρακτηριστούν «ένοπλη επίθεση». Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η ενεργοποίηση του Άρθρου 5 γίνεται ακόμα πιο σύνθετη. Το σχετικό δημοσίευμα του Guardian με αφορμή την παραπάνω αντιπαράθεση είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό προς αυτή την κατεύθυνση.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, η Τουρκία εφαρμόζει επί δεκαετίες αυτήν ακριβώς τη στρατηγική αμφισβήτησης. Το ΝΑΤΟ αρνείται συστηματικά να την αξιολογήσει ως επιθετική, θεωρώντας τη «διμερή διαφορά».
Εδώ κρύβεται η μεγαλύτερη παγίδα: Αν η Ελλάδα υποχρεωθεί να αντιδράσει δυναμικά στο πεδίο για να προστατεύσει την κυριαρχία της, οι «σύμμαχοι» στο ΝΑΤΟ θα σπεύσουν αμέσως να την βαφτίσουν «επιτιθέμενη» που «πρώτη τον λίθον βαλέτω», αποποιούμενοι κάθε ευθύνη συνδρομής.
2. Η αυταπάτη του Άρθρου 42.7 της ΕΕ
Όταν το αφήγημα περί ΝΑΤΟ καταρρέει, επιστρατεύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Άρθρο 42.7 της Συνθήκης της Λισαβόνας. Παρότι το λεκτικό του φαίνεται αυστηρότερο («υποχρέωση παροχής βοήθειας με όλα τα μέσα»), η πολιτική πραγματικότητα το ακυρώνει:
-
Ανυπαρξία Στρατιωτικών Μηχανισμών: Η ΕΕ δεν διαθέτει ενιαίο στρατό ή αρχηγείο για πόλεμο υψηλής έντασης.
-
Σύγκρουση Συμφερόντων: Ισχυρά κράτη (Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία) διατηρούν τεράστιες οικονομικές και εξοπλιστικές σχέσεις με την Τουρκία, ενώ υπολογίζουν το μεταναστευτικό. Καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν θα εμπλακεί στρατιωτικά για τα ελληνικά σύνορα.
Η αποκάλυψη αυτών των «κενών» στο Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ ή στο Άρθρο 42.7 της ΕΕ δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως αν (θεωρητικά) δεν υπήρχαν αυτά τα κενά, αν δηλαδή το ΝΑΤΟ ενεργοποιούνταν αυτόματα ή αν η ΕΕ διέθετε δικό της στρατιωτικό μηχανισμό, τα πράγματα θα ήταν «οκέι» για τον λαό! Ασφαλώς και όχι. Ακόμη κι αν αυτοί οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί λειτουργούσαν χωρίς «κενά», δεν θα λειτουργούσαν για την άμυνα και την ασφάλεια του λαού, αλλά για τα συμφέροντα τους καθώς και των διεθνών συμμάχων τους κατά περίπτωση, εμπλέκοντας τη χώρα και το λαό της σε ακόμα πιο επικίνδυνες γενικευμένες συρράξεις.
3. «Ασπίδα του Αχιλλέα» και Διμερείς Συμφωνίες: Η χώρα ως ορμητήριο και πελάτης
Με δεδομένα λοιπόν όλα αυτά, οι ελληνικές κυβερνήσεις στρέφονται προς διμερείς συμφωνίες με Γαλλία, ΗΠΑ αλλά και το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, (υπογράφοντας μια γιγαντιαία στρατιωτική συμφωνία για την λεγόμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα»), δημιουργώντας ακόμα πιο επικίνδυνες για το λαό συνθήκες.
Πρόκειται για ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα-μαμούθ ύψους πάνω από 3 δισεκατομμύρια ευρώ, που υποτίθεται ότι θωρακίζει την αεράμυνα της χώρας. Στην πραγματικότητα όμως:
-
α) Φορτώνει δυσβάστακτα βάρη στις πλάτες του λαού για να τροφοδοτήσει τα ταμεία της ισραηλινής πολεμικής βιομηχανίας.
-
β) Βαθαίνει την εμπλοκή της χώρας σε έναν πόλεμο στη Μέση Ανατολή που δεν έχουμε κανένα συμφέρον, μετατρέποντάς την σε οργανικό εξάρτημα των στρατιωτικών σχεδιασμών του κράτους-δολοφόνου του Ισραήλ και μάλιστα την ίδια στιγμή που συνεχίζει να διαπράττει γενοκτονία κατά του παλαιστινιακού λαού.
-
γ) Αυξάνει την εξάρτηση της άμυνας της χώρας σε κρίσιμο βαθμό από ισραηλινό λογισμικό, τεχνολογία και υποστήριξη, περιορίζοντας ακόμη περισσότερο την όποια στρατηγική και επιχειρησιακή αυτονομία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
-
δ) Δημιουργεί νέους κινδύνους για την ασφάλεια των Ελλήνων με την παρουσία νέων αμερικανικών βάσεων (Σούδα, Αλεξανδρούπολη) που άμεσα εμπλέκονται στις στρατιωτικές επιχειρήσεις (πόλεμοι στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή), ενώ η ταύτιση με το Ισραήλ μετατρέπει την Ελλάδα σε άμεσο στόχο αντιποίνων από αντίπαλα στρατόπεδα στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ευρώπη.
4. Η ταξική ρίζα της πρόσδεσης: Από τον Εμφύλιο στο Σήμερα
Για να ερμηνευθεί η απόλυτη εμμονή του αστικού πολιτικού συστήματος στις πολιτικές αυτές, στην πρόσδεση με το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και το Ισραήλ, πρέπει να δούμε ποιες ανάγκες εξυπηρετούνται. Η ιστορική πείρα αποδεικνύει ότι οι επιλογές αυτές γίνονται για τη διασφάλιση της ταξικής κυριαρχίας και τον πλουτισμό του κεφαλαίου. Αυτό γίνεται με ωμό, κυνικό τρόπο, αγνοώντας κάθε στοιχείο που κραυγάζει για αυτές τις λάθος επιλογές. Είτε το παραδέχονται είτε όχι, αντικειμενικά δεν εξυπηρετούν τη χώρα και τον λαό της, παρά μόνο τα ιδιοτελή δικά τους συμφέροντα. Είναι τόσο κραυγαλέα και αντίθετη με τα μηνύματα της ζωής, η πολιτική τους,που δεν θα αργήσει να δημιουργήσει ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, με σοβαρές και απρόβλεπτες συνέπειες.Η προσπάθεια να εξυπηρετηθούν ταυτόχρονα διαφορετικά ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΗΠΑ, ΕΕ, Ισραήλ) πάντα οδηγεί στο να δημιουργεί οξείες αντιθέσεις που αργά ή γρήγορα παράγουν κινδύνους για το λαό.
Από την εποχή του Εμφυλίου Πολέμου (1946–1949), η εγχώρια άρχουσα τάξη παρέδωσε τα κλειδιά της χώρας αρχικά στους Βρετανούς και στη συνέχεια στις ΗΠΑ (Δόγμα Τρούμαν) για να διατηρήσει την εξουσία της απέναντι στο λαϊκό κίνημα. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ το 1952 υπηρέτησε ακριβώς αυτόν τον σκοπό.
Σήμερα, εφοπλιστές, κατασκευαστικοί όμιλοι, έμποροι ενέργειας και η αμυντική βιομηχανία θησαυρίζουν από τη μετατροπή της Ελλάδας σε ενεργειακό και στρατιωτικό κόμβο. Την ίδια στιγμή, ο λαός πληρώνει την ακρίβεια, τους φόρους για τα δισεκατομμύρια της «Ασπίδας του Αχιλλέα» και τις περικοπές σε παιδεία και υγεία.
Οι κυβερνήσεις αυτές, ερήμην του ελληνικού λαού, διαπραγματεύονται τη γεωγραφική θέση της χώρας ως «οικόπεδο», προσφέροντας γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές συμμάχους τους με αντάλλαγμα τη δική τους πολιτική και οικονομική ισχυροποίηση. Αυτό αποτελεί τον πυρήνα της πολιτικής τους και επιβεβαιώνεται με κάθε ευκαιρία, με καθοριστικό και πρόσφατο παράδειγμα τα μνημόνια, όπου στο όνομα της διευθέτησης των χρεών που δημιούργησαν οι ίδιοι, δέσμευσαν τη χώρα με τις υπογραφές τους για τα επόμενα εκατό χρόνια.
Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο:
-
Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ και η συμμαχία με το Ισραήλ δεν αποτελούν ασπίδα προστασίας, αλλά παράγοντα αβεβαιότητας, φτώχειας και επικίνδυνης πολεμικής εμπλοκής για τον λαό, από τη μια, και κερδών για το κεφάλαιο, από την άλλη.
-
Οι διεθνείς συμμαχίες του κεφαλαίου συγκροτούνται με βάση τη μοιρασιά των αγορών και των σφαιρών επιρροής. Σε κάθε κρίσιμη στιγμή, τα συμφέροντα των εργαζομένων για ειρήνη και προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι διαμετρικά αντίθετα με τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.
-
Η πραγματική αμυντική ικανότητα της χώρας και η λαϊκή ευημερία απαιτούν μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, αποδεσμευμένη από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που μετατρέπουν τον λαό σε θύμα και τη χώρα σε ορμητήριο πολέμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου