Το θέμα είναι η προσπάθεια που κάνουν μέσα σε αυτόν τον κόσμο και τα αδιέξοδά του να παρουσιάσουν ως «λύση» για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα το «να εμπιστευτούν τις τύχες τους» στους εκμεταλλευτές και στο κράτος τους, να γίνουν «μέτοχοι» σε βρώμικα σχέδια που σημαίνουν μεγαλύτερους κινδύνους και εκμετάλλευση. Να δεχτούν ως δεδομένο γονείς και νέα παιδιά ότι είναι ανεπίστρεπτη κανονικότητα η ανεργία, οι χαμηλοί μισθοί, η ιδιωτικοποίηση της Ασφάλισης, και γι' αυτό θα πρέπει «να έχουν ένα κομπόδεμα» για να γιατροπορευτούν όπως - όπως, ελπίζοντας «να τους κάτσει» το λαχείο των μετοχών και των «κουμπαράδων» του αστικού κράτους. Στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση βρίσκεται το μέλλον για τους εργαζόμενους και τη νεολαία: Να γίνουν «μέτοχοι» στον κοινό αγώνα για σύγχρονα δικαιώματα, να συγκρουστούν με τον σάπιο καπιταλισμό, να σπάσουν τον φαύλο κύκλο πολέμων και κρίσεων για τα κέρδη.