Ανακοίνωση της Λαϊκής Συσπείρωσης Ωραιοκάστρου

ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΥ

Η «Λαϊκή Συσπείρωση Ωραιοκάστρου» χαιρετίζει την επιτυχία των κατοίκων του Δ.Δ. Καλλιθέας που πέτυχαν την αναβολή της μεταφοράς της ΔΗ.Κ.Ε.Ω. από τον Πεντάλοφο στο Παλαιόκαστρο. Η παράταξή μας επιμένει στις θέσεις της, να παραμείνει ως έχει η δημοτική επιχείρηση, επιπλέον να πραγματοποιηθούν περισσότερες κοινωνικές δομές στην περιοχή της Καλλιθέας (ΚΔΑΠ, ΚΗΦΗ, αθλητικά και πολιτιστικά τμήματα, Κέντρα Νεότητας, Βιβλιοθήκες) και όχι μόνο στην Καλλιθέα.

Έχοντας την εμπειρία της αντιμετώπισης της συνέλευσης κατοίκων του Πεντάλοφου από τα μεγάλα Μ.Μ.Ε. Έχοντας επίσης την εμπειρία της απόπειρας ελέγχου από την δημοτική αρχή των τοπικών μέσων κατά τη ψήφιση του Κανονισμού Λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου, παρατηρούμε τα εξής :

Πρώτον, οι συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου, όπως και όλων των συλλογικών οργάνων του δήμου είναι ανοιχτές για όλους, ιδίως για τους εκπρόσωπους των τοπικών μέσων ενημέρωσης, οι οποίοι πρέπει να διευκολύνονται στο έργο τους και όχι να τους ζητάνε πιστοποιητικά.  

Δεύτερον, η ευθύνη αντικειμενικής και ίσης παρουσίασης των γεγονότων βαρύνει τους πάντες, ιδίως όσους δηλώνουν δημοσιογραφικό έργο. Όλοι κρίνονται από το βαθμό συνέπειας που διαθέτουν.

Τρίτον, στην περίπτωση της συγκέντρωσης των κατοίκων του Πεντάλοφου, η ανάμειξη των μεγάλων  τηλεοπτικών σταθμών έγινε σύμφωνα με την πάγια τακτική τους, να υποβαθμίζουν ή να συγκαλύπτουν τα πραγματικά προβλήματα και να τονίζουν τα παρεπόμενα. ΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΑΖΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ και όχι οι καυγάδες για το θεαθήναι. Γι αυτό εμείς καλούμε τα τοπικά μέσα δικτύωσης να μην υπαναχωρούν για οποιοδήποτε λόγο από τη δημοσιογραφική δεοντολογία, όπως κάνουν οι μεγαλοδημοσιογράφοι και τα αφεντικά τους.

Καμία φίμωση, κανένας «έλεγχος νομιμότητας» εκπροσώπων των blogs. Καμία συνενοχή με τα αστικά μέσα «ενημέρωσης». Αναδεικνύουμε τα πρωτεύοντα και ουσιαστικά με διαδικασίες ασυμβίβαστες, αξιοπρεπείς και αληθινές. Σε αυτό τον δρόμο πρέπει να συμπαραταχθούμε όλοι μας.--

Ωραιόκαστρο 8-12-2014

                                                                                                      ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ   

Και λίγα σας κάνουν κύριοι Αδώνηδες…Αναδημοσίευση από τον Ημεροδρόμο -Νίκος Πέρπερας

«Τα Εξάρχεια δεν είναι άβατο για τους Έλληνες βουλευτές;», ρώτησε ο βουλευτής της ΝΔ Άδωνης Γεωργιάδης με παρρησία κατά τη διάρκεια συζήτησης στη Βουλή για τον Κρατικό Προϋπολογισμό και με αφορμή τα επεισόδια που συνέβησαν στα Εξάρχεια, για την υπόθεση Ρωμανού.

Ασφαλώς ετούτη εδώ η στήλη δεν είναι υπέρ της ατομικής βίας, έστω κι αν αυτή στρέφεται κατά της ασύδοτης κρατικής βίας και τρομοκρατίας που εκδηλώνεται τα τελευταία – και όχι μόνο – χρόνια, στις πλάτες όσων αντιδρούν στα μνημόνια και στα άλλα μέτρα που τους εξαθλιώνουν και τους στέλνουν στα Τάρταρα της χαμοζωής ή ακόμη και στο θάνατο.

Είναι υπέρ της μαζικής αντίδρασης και του ενωτικού μαζικού αγώνα όλων των κατατρεγμένων.

Ας αναρωτηθούν, όμως, οι «Αδώνηδες» και οι υπόλοιποι ομογάλακτοι βουλευτές που υπερασπίζονται ως μνημονιακότεροι των μνημονίων καταστροφής της ελληνικής κοινωνίας:

Μήπως νομίζουν πως ο ελληνικός λαός θα έπρεπε να τους ευχαριστήσει και να τους ραίνει με άνθη, επειδή καταβάλλουν άοκνες προσπάθειες για να τον εξουθενώσουν;

Μήπως πιστεύουν πως έπρεπε τα 6,5 εκατομμύρια των Ελλήνων που βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας ή τα αγγίζουν και το 1,5 εκατομμύριο των ανέργων να τους χτυπούν την πλάτη με περίσσια ευγνωμοσύνη;

Μήπως έχουν την αίσθηση πως θα έπρεπε να τους κάνουν και τεμενάδες για τα νέα καταστροφικά μέτρα που τους ετοιμάζουν κατά παραγγελία της τρόικας των τοκογλύφων δανειστών;

Εδώ έφτασε ο ίδιος ο Άδωνης να δηλώσει πως δεν θα ψηφίσει την αύξηση του ΦΠΑ στις εκδόσεις – επειδή προφανώς το μέτρο τον αγγίζει προσωπικά – ενώ όλα τα υπόλοιπα τα ψηφίζει με χέρια και με πόδια…

Αλήθεια, τι θα έκανε ο ίδιος αν δεν ήταν βουλευτής και ήταν μόνο εκδότης, συγγραφέας λογοτεχνικών ή επιστημονικών συγγραμμάτων, επιμελητής εκδόσεων κ.λπ.;

Θα άφηνε ήσυχους όσους επιχειρούν να τον καταστρέψουν ή θα τους κυνηγούσε μέχρι να πατήσουν …μαύρο χιόνι, όχι μόνο στα Εξάρχεια, αλλά και στο καφενείο της γειτονιάς τους;

Από τον Ημεροδρόμο μέσω Κ.Κ.4ever

Παιδιά σκλάβοι… του καπιταλισμού

Παιδιά σκλάβοι… του καπιταλισμού

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της δουλείας, στοιχεία - σοκ ήρθαν στο φως της δημοσιότητας.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, 21 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε συνθήκες καταναγκαστικής εργασίας, στη συντριπτική τους πλειονότητα (σε ποσοστό 70%) είναι γυναίκες και παιδιά, με το πρόβλημα να είναι ιδιαίτερα έντονο κυρίως στην Αφρική. Σε περίπου 1 εκατομμύριο υπολογίζονται οι σκλάβοι συνολικά στην Ευρώπη.

Η UNICEF και η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας υπολογίζουν συγκεκριμένα σε περισσότερα από 168 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 5 έως 17 ετών που ζουν υπό το ζυγό της παιδικής εργασίας παγκοσμίως (τα περισσότερα εξ αυτών σε εξαιρετικά επισφαλείς συνθήκες).

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΕ ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ

Η βροχή έδιωξε τον Μιχελογιαννάκη -Αφησε την απεργία πείνας και πήγε για καφέ [εικόνες]

ς

Η καταρρακτώδης βροχή έκανε τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Μιχελογιαννάκη να αφήσει το sleeping bag και τις τέντες στην πλατεία Συντάγματος, να σταματήσει -για λίγο, όπως είπε ο ίδιος- την απεργία πείνας και να πάει για καφέ.
Οπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, ο κ. Μιχελογιαννάκης έκανε ένα διάλειμμα από την απεργία πείνας και πήγε μέχρι την καφετέρια «Εθνικόν» για να πιει τον καφέ του.

Δεν

Δεν

Δεν είμαι κι εγώ Ρωμανός.

Δεν ταυτίζομαι με τον Ρωμανό.

Δεν ξέρω πώς νιώθει ο Ρωμανός.

Δεν "συμπαραστέκομαι" στον Ρωμανό.

Δεν "συμπορεύομαι" με τον Ρωμανό.

Δεν γουστάρω να εμπορεύομαι τον Ρωμανό.


Δεν συμμερίζομαι τις ελπίδες του.

Δεν τον "καταλαβαίνω" σαν ψυχολόγος του.

Δεν θέλω να έχει μια "δεύτερη ευκαιρία" ο Ρωμανός να γίνει "φυσιολογικός" σαν εμένα.

Δεν τον βλέπω σαν παιδί μου.

Δεν τον βλέπω σαν αδελφό μου.

Δεν τον βλέπω σαν ανύποπτο θύμα.

Δεν τον βλέπω σαν εγκληματία.

Δεν θεωρώ ότι "σκοτώθηκε όταν σκότωσαν το φίλο του."

Δεν καίγομαι για το "δικαίωμά του να σπουδάσει".

Δεν είναι ο ήρωάς μου.

Δεν είναι ο μπαμπούλας μου.

Δεν είναι φίλος μου.

Δεν είναι εχθρός μου.

Δεν με κάνει να νιώθω μικρός.

Δεν με κάνει να νιώθω μεγάλος.

Δεν τον φοβάμαι.

Δεν τον ζηλεύω.

Δεν τον μισώ.

Δεν μου αρέσουν οι καρικατούρες οικειότητας και οι ανέξοδοι συναισθηματισμοί.

Δεν μου αρέσει ο πατερναλισμός και η μικροπρέπεια.

Ένα πράγμα νιώθω: Τον σέβομαι. Έχω αυτό το δικαίωμα και δεν το εκχωρώ πουθενά.

Θα ήθελα να ζήσει ελεύθερος, αλλά αυτό δεν γίνεται. Κανείς δε ζει ελεύθερος, και λίγοι ζουν καν. Και δεν θα λυτρώσει κανέναν απ' αυτό, ζωντανός ή νεκρός, ούτε αυτός, ούτε κανείς. Μονάχα όλοι μαζί, που ο καθένας χωριστά τα βάζει με τον θάνατο, μπορούν να δοκιμάσουν να ζήσουν. Ούτε λυτρωμό, ούτε καταδίκη μην περιμένετε αλλιώτικα από εικονίσματα και εικονικότητες. Μονάχα το εγερτήριο και το σιωπητήριο της κάθε μέρας, το ένα μετά το άλλο, ώσπου να τελειώσει ήσυχος κι ανιαρός σαν Κυριακή ο χρόνος σας.

 

Αναρτήθηκε από  LeninReloaded

Μια πρακτική που θυμίζει αυτή των ναζί απέναντι στους Εβραίους εγκαινίασαν οι δημοτικές αρχές της Μασσαλίας με σκοπό να ξεχωρίζουν τους αστέγους!

«Κίτρινο τρίγωνο» στα ρούχα

Κατακραυγή για ναζιστικού τύπου «σήμανση» των αστέγων στη Μασσαλία

Ο Αρνό φορά το «σήμα» σε διαμαρτυρία αστέγων μπροστά από το δημαρχείο της Μασσαλίας  

 

Μασσαλία, Γαλλία

Σοκ, αποστροφή και κατακραυγή προκάλεσαν οι δημοτικές αρχές της Μασσαλίας με πρόγραμμα «σήμανσης» των αστέγων της πόλης που παραπέμπει σε ναζιστικές πρακτικές. Ο δήμος χορήγησε στους αστέγους κάρτες ταυτότητας με τα στοιχεία και το ιατρικό ιστορικό τους, τις οποίες κλήθηκαν να φορούν σε εμφανές σημείο.

Στις κάρτες εικονίζεται δε ένα κίτρινο τρίγωνο -διακριτικό που θυμίζει ανατριχιαστικά τα σήματα στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και το Αστέρι του Δαβίδ που αναγκάζονταν να φορούν οι Εβραίοι.

Οι κάρτες που είχαν διανεμηθεί μέχρι στιγμής σε περίπου 100 αστέγους της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Μασσαλίας αναφέρουν τα προσωπικά στοιχεία και το ιατρικό ιστορικό τους. Φέρουν φωτογραφία του αστέγου και έχουν έντονο κίτρινο χρώμα για να καθιστούν εύκολο τον εντοπισμό τους από τις κοινωνικές και ιατρικές υπηρεσίες, κατά την εξήγηση του δήμου.

Και αν ο Ρωμανός λεγόταν Λαυρεντιάδης;

 

Και αν ο Ρωμανός λεγόταν Λαυρεντιάδης;

Του Μανώλη Λαγουδάκη
Δυστυχώς σε αυτή την χώρα, υπάρχουν κάποιο άνθρωποι των οποίων η ζωή απειλείται από την επιβολή του δόγματος “νόμος μας και τάξη μας”, ενώ μεγαλο-απατεώνες που καταχράστηκαν τεράστια ποσά, έβλαψαν επί της ουσίας το δημόσιο συμφέρον και άφησαν άνεργους πίσω τους, τυγχάνουν ευνοϊκής μεταχείρισης.
Μάλλον – καλύτερα – στην Ελλάδα υπάρχουν από τη μία δικαστές που ερμηνεύουν τον νόμο με τέτοιο τρόπο, ώστε να κινδυνεύει η ζωή εκείνων που το σύστημα τους θεωρεί εχθρούς, ενώ απελευθερώνουν άλλους, διαπλεκόμενους απατεώνες που συνεχίζουν να τρέφουν τη σαπίλα του – και από την άλλη νομοθέτες ανάλγητους και απάνθρωπους, οι οποίοι προτείνουν λύσεις που ξέρουν ότι θα απορριφθούν από τον “εχθρό” τους και που ήδη ο πρόεδρος του ΤΕΙ στο οποίο διεκδικεί την φοίτηση ο Νίκος Ρωμανός έχει χαρακτηρίσει ακατάλληλη.
Ο εισαγγελέας που αρνήθηκε να δώσει την άδεια στον Νίκο Ρωμανό και την οποία υιοθέτησε στη συνέχεια και το συμβούλιο δικαστών, είναι ο ίδιος εισαγγελέας που εισηγήθηκε την αποφυλάκιση του Λαυρεντιάδη.
Κατηγορίες για τον Λαυρεντιάδη: αρχικά για υπεξαίρεση 50.000.000 ευρώ, μετά για ηθική αυτουργία σε απόπειρα ανθρωποκτονίας, μετά για επισφαλή δάνεια 700.000.000 ευρώ με – πλουσιότατη δικογραφία – και μόλις πριν από 2 μήνες (όντας ελεύθερος) για απάτη και ξέπλυμα βρόμικου χρήματος
Κατηγορία για την οποία καταδικάστηκε ο Νίκος Ρωμανός: Συμμετοχή σε ληστεία και όχι για τρομοκρατία, με λεία 175.940 ευρώ και ένα όμηρο που τον άφησαν να φύγει. Επίσης είχε αθωωθεί για άλλη.
 Λαυρεντιάδης: Κρίθηκε αποφυλακιστέος. Ρωμανός: 24η μέρα απεργία πείνας για μη χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών.

πηγή: info-war.gr 

Έκρηξη οργής στις ΗΠΑ για την αστυνομική βία

Ένας λευκός αστυνομικός σκότωσε έναν άοπλο αφροαμερικανό στην πολιτεία της Αριζόνα στον αμερικανικό νότο και ενώ διαδηλώσεις διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκαν στη Νέα Υόρκη και σε άλλα σημεία των Ηνωμένων Πολιτειών με αφορμή το θάνατο άλλων δυο άοπλων αφροαμερικανών σε παρόμοιες συνθήκες από λευκούς αστυνομικούς.

Η αστυνομία του Φοίνιξ ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι ένα στέλεχός της επιχείρησε να συλλάβει έναν 34χρονο αφροαμερικανό τον Ρομέιν Μπρίσμπον επειδή υπήρχαν υποψίες ότι διακινούσε ναρκωτικές ουσίες. Σύμφωνα με την έκθεση της αστυνομίας, ο Μπρίσμπον προσπάθησε να διαφύγει και αρνήθηκε να υπακούσει σε «αρκετές εντολές» ενός λευκού 30χρονου αστυνομικού με 7ετη εμπειρία στο Σώμα.

Το όνομα του αστυνομικού δεν έχει αποκαλυφθεί. «Έγινε μάχη» μεταξύ των δύο ανδρών, ενώ ο αστυνομικός προσπαθούσε να συλλάβει τον αφροαμερικανό ύποπτο αναφέρει η ανακοίνωση της αστυνομίας. Ενώ ο Μπρίσμπον έβαλε το χέρι στην τσέπη του, ο αστυνομικός όπως είπε στη υπηρεσία του ένιωσε «την άκρη ενός πυροβόλου όπλου» και «πυροβόλησε δύο φορές στο στήθος τον Μπρίσμπον»

Ο ύποπτος έπεσε νεκρός πριν φτάσουν στο σημείο οι αστυνομικές ενισχύσεις. Στην τσέπη του υπόπτου βρέθηκε ένα κουτί με χάπια οξυκωδόνης, ένα ισχυρό και εθιστικό παυσίπονο που μερικές φορές χρησιμοποιείται ως ψυχαγωγικό ναρκωτικό. Αντίθετη άποψη για το θανατηφόρο περιστατικό έχει ο συνήγορος της οικογένειας του θύματος ο οποίος ανέφερε ότι υπάρχουν «διάφοροι μάρτυρες που αμφισβητούν την εκδοχή της αστυνομίας».

Αντικομμουνισμού… “εγκώμιον” (2)

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Σημειώναμε στο προηγούμενο σημείωμα της στήλης ότι η επικίνδυνη κατρακύλα του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος στην ακροδεξιά πρακτική και ρητορική δεν αποτελεί μόνο ελληνικό φαινόμενο. Πρόκειται για φαινόμενο που εκδηλώνεται στο σύνολο σχεδόν της ΕΕ, το οποίο φρόντισε να «νομιμοποιήσει» η ίδια η ΕΕ με τα αντικομμουνιστικά Μνημόνια και ψηφίσματα στα οποία προχώρησε ήδη από την προηγούμενη δεκαετία.
    Όσον αφορά στην Ελλάδα, ο πολλές φορές πρωτόγονος αντικομμουνισμός της εποχής των κονσερβοκουτιών που επιστρατεύεται στον δημόσιο λόγο ( σσ: «σιχαίνομαι τους κομμουνιστές» (Γεωργιάδης), «γεννήθηκα και θα πεθάνω αντικομμουνιστής» (Μπαλτάκος), λογύδρια Βορίδη για την «απονομιμοποίηση» των κομμουνιστών ηθοποιών, τραγουδιστών, ζωγράφων…) δεν αφορά σε ένα, δυο ή περισσότερα πρόσωπα, αλλά αποτελεί επιλογή της ίδιας της ηγεσίας της ΝΔ και των συμμάχων της.

Εκατομμύρια δολάρια “επενδύουν” οι ΗΠΑ για ανατροπή του καθεστώτος στην Κούβα

 

 Πηγή: cubadebate.cu

Η εταιρεία  Applied Memetics  με έδρα το Αρλινκτον στην Βιρτζίνια,  ιδρύθηκε και διευθύνεται από τον πρώην πράκτορα της CIA  Dan Gabriel ,  και έχει κερδίσει από το Νοέμβριο του 2011, σχεδόν ένα εκατομμύριο δολάρια από συμβάσεις  με την κυβερνητικό οργανισμό των ΗΠΑ BBG*.

 Ο Gabriel ο οποίος εργάστηκε για τη CIA στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, είναι ειδικός στη χρήση των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης για το σχεδιασμό στρατηγικών για την αλλαγή  καθεστώτων, και είναι ο βασικός λήπτης ενός πακέτου  18 εκατομμυρίων δολαρίων του Γραφείου Κούβας του BBG, το οποίο διαχειρίζεται  το γνωστό τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό σταθμό της  αντικουβανικής μαφίας του Μαϊάμι  “Radio y TV Marti”. 

Οι ξένοι για το Δεκέμβρη

Ενα σπάνιο ντοκουμέντο του ΕΑΜ: «Οι ξένοι για το Δεκέμβρη»

Μια έκδοση του ΕΑΜ, το 1945, για τα «Δεκεμβριανά» από τη σκοπιά των ξένων.

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Ακριβώς ένα χρόνο μετά τη «Ματωμένη Κυριακή» της 3ης Δεκεμβρίου του 1944, το Δεκέμβριο του 1945, το ΕΑΜ εξέδωσε ένα κείμενο με τίτλο: «Οι ξένοι για το Δεκέμβρη». Σ΄ αυτό περιέχονταν υλικά, από δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις ξένων εφημερίδων, συνεντεύξεις πολιτικών, συζητήσεις σε κοινοβούλια, εκθέσεις διεθνών οργανισμών, καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων. Πρόκειται για ένα συντριπτικό «κατηγορώ» εναντίον του βρετανικού ιμπεριαλισμού, αλλά και των ντόπιων συνεργατών του.

Εβδομήντα χρόνια μετά το αποτρόπαιο έγκλημα σε βάρος του ελληνικού λαού, το ξαναδιάβασμα αυτού του ντοκουμέντου είναι απαραίτητο όχι μόνο για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας που βιάζεται από την αστική προπαγάνδα, αλλά και για την εξαγωγή συμπερασμάτων για το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης σε αντίθεση με την ποταπότητα των πάσης φύσεως εχθρών της.

Ο «Ημεροδρόμος» στο πλαίσιο του αφιερώματος του για τη συμπλήρωση των 70 χρόνων από το «Δεκέμβρη του ’44», προσφέρει στους αναγνώστες του αυτό το ιστορικό ντοκουμέντο.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε το Γιώργο Πετρόπουλο που μας παραχώρησε το υλικό.

ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΓΙΑ-ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Λίγες γραμμές για τον Νίκο Ρωμανό

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο  Cogito ergo sum 

 Έλαβα και δημοσιεύω, προσυπογράφοντάς το, το παρακάτω μήνυμα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Είναι γραμμένο από μια πειραιώτισσα εκπαιδευτικό, τα πλήρη στοιχεία τής οποίας έχω στην διάθεσή μου αλλά δεν δημοσιοποιώ επειδή δεν έχω την εξουσιοδότησή της (αν θέλει η ίδια, μπορεί να τα προσθέσει ως σχόλιο στο κείμενο). Ο τίτλος του κειμένου είναι δικός της:


Φίλοι και φίλες,

με χωρίζει πολιτική άβυσσος από τον νεαρό απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό. Παράλληλα, το αγόρι αυτό έχει την ηλικία του γυιού μου, ο οποίος βαθύτατα πολιτικοποιημένος και κοινωνικά ευαίσθητος (με άλλη -το τονίζω- πολιτική ένταξη) από ΤΥΧΗ (μια και συγκυρίες αποφασίζουν κάθε φορά το ποιός είναι εντός ή εκτός νόμου) βρίσκεται σπίτι του!

Κάθε νέος άνθρωπος συμβολίζει πολλά και υπόσχεται τα πάντα, όχι μόνο για το σπίτι του μα και για την κοινωνία, πόσο μάλλον όταν πιστεύει πως μπορεί να αλλάξει τα πάντα σε αυτήν και να την κάνει καλύτερη. Με τον όποιο τρόπο και αν εκείνος νομίζει σωστό, σε τούτο πρέπει να σταθούμε: ότι έχει αξίες και για εκείνες μάχεται.

Και το δικαίωμα στη μόρφωση είναι αναφαίρετο δικαίωμα για κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα νέο!

Τούτο το αγόρι συνεχίζει. Το σπασμένο παιχνίδι του γίνεται δάχτυλο και δείχνει ...

Τρείς παίδες εν καμίνω υμνούν οι θρησκευάμενοι και ο επίσημος κλήρος.

Παις εν καμίνω ο Ρωμανός, για την σύγχρονη Ρώμη και τον Διοκλητιανό της .

Για το δικαίωμά του να μάθει!

Αναρωτιέμαι τι φοβούνται περισσότερο; Τον ίδιο ή τη ΓΝΩΣΗ και την ΜΟΡΦΩΣΗ;

Τι τους τρομάζει; Το ότι πήγε να ληστέψει ή το γιατί, η ΠΡΑΞΗ ή η ΣΚΕΨΗ;

Και τούτη εδώ η Πολιτεία που σωφρονίζει, πόσο ανασφαλής νοιώθει για τις πρωτεύουσες αξίες της, που, αντί να του προτείνει "μάθε παιδί μου γράμματα να μπείς στον ίσιο δρόμο", τον θέλει "τελειωμένο", είτε ζωντανό στη φυλακή είτε νεκρό ή σακάτη από απεργία πείνας;

Δεν θα προσθέσω κάποια αυτονόητα μελοδραματικά, τα οποία όμως περνάν από το μυαλό μου και με στοιχειώνουν. Δε θα σας περιγράψω πόσο μπαίνω στη θέση των γονιών του και με πιάνει κρύος ιδρώτας. Δε θα φτωχύνω τη σκέψη μου βάζοντας φιλάνθρωπα επιχειρήματα σε αυτό το κείμενο. Η σοβαρότητα με την οποία ο Ρωμανός αντιμετωπίζει τη μοίρα του δε μου το επιτρέπει. Μιλάω για έναν πιτσιρικά που, όσο κι αν μπαχαλάκικα και άστοχα (μιλάω πάντα απ' τη δική μου ιδεολογική σκοπιά) σπατάλησε την ακμή του, αυτή τη στιγμή έχει μεταμορφωθεί σε φλεγόμενη βάτο που φωτίζει τα ψεύτικα λόγια τα μεγάλα ενός σάπιου συστήματος και αποκαλύπτει την απόλυτη γύμνια του βασιλιά του.

Η εκπαίδευση (η όποια εκπαίδευση) θα έπρεπε να αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της διαδικασίας κοινωνικής επανένταξης για όποιον αποφασίστηκε πως έσφαλε.

Για μένα, ο Ρωμανός είναι ο γυιός της κάθε μάνας που έχει δικαίωμα να πάθει και να μάθει, να μάθει και να πάθει, να αγαπηθεί και να αγαπήσει, να τιμωρήσει και να τιμωρηθεί, να συν-χωρέσει στον κόσμο και να συν-χωρεθεί από τον κόσμο... Είναι ο γυιός της κάθε μάνας που πρέπει να ζήσει.

Διαβάστε καιαυτό.

Αντικομμουνισμού… “εγκώμιον”

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 Ας πάρουμε μια γεύση από την τελευταία «ανάλυση» του υπουργού της κυβέρνησης Σαμαρά, του κ.Βορίδη, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης για τα 40χρονα της ΝΔ:

Ακούστε τον εδώ

Παρατήρηση πρώτη: Αυτά που ακούσαμε δεν έρχονται από την εποχή του Ελλάς – Ελλήνων - Χριστιανών. Αυτά εκπορεύονται από την Ελλάδα του Ελλάς - Ελλήνων - Μνημονιακών.

Παρατήρηση δεύτερη: Ο ακροδεξιός λόγος ακόμα και στην πιο «σοβαρή» εκφορά του δεν παύει να είναι ιδεολογικά αδαής. Ίσως μάλιστα αυτός να είναι ένας από τους πιο σοβαρούς κινδύνους της ακροδεξιάς ρητορικής: Η ευκολία της που την κάνει να φλερτάρει διαρκώς με την ευήθεια. Εν προκειμένω οι ακροδεξιοί, βρισκόμενοι σε κατάσταση διαρκούς μειονεξίας λόγω της ηθικής αναπηρίας των ιδεών και των πρακτικών τους, εκείνο που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν είναι η έννοια της ιδεολογικής κυριαρχίας με την έννοια της ηθικής υπεροχής. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το εξής: Ποτέ, κυρίες και κύριοι, η Αριστερά και οι κομμουνιστές δεν διέθεταν ιδεολογική κυριαρχία στην ελληνική κοινωνία. Διότι πολύ απλά αν διέθεταν την ιδεολογική κυριαρχία θα διέθεταν και την πολιτική κυριαρχία.
Εκείνο που όντως διέθεταν και διαθέτουν, και φυσικά αυτό είναι που στεναχωρεί τους Βορίδηδες μέχρι του ορίου να σκάσουν από τον καημό τους, είναι ότι η Αριστερά διαθέτει με το μέρος της την ιδεολογική της ταυτοποίηση με το δίκιο, με τον αλτρουισμό, με τον ουμανισμό, με την αυτοθυσία, με τον πατριωτισμό. Αλλά, άλλο πράγμα η κυριαρχία κι άλλο η δικαίωση, άλλο η υπεροχή. Διότι όπως λέει κι ένας σοφός, τί να το κάνεις να έχεις το δίκιο με το μέρος σου αν δεν μπορείς να το εφαρμόσεις…
Αυτή η δικαίωση – με την έννοια της αδιαμφισβήτητης ηθικής υπεροχής - των ιδεών της Αριστεράς και των κομμουνιστών έναντι των πολιτικών αντιπάλων τους, ήταν φυσικό να βρει την αντανάκλασή της στην Τέχνη, στον πολιτισμό, στη μουσική, στο τραγούδι, στα γράμματα, στη λογοτεχνία. Και αυτή η Τέχνη, επειδή ακριβώς μιλούσε με τη γλώσσα του λαού – αλλιώς δεν θα ήταν γνήσια Τέχνη - βρήκε φυσικά τη θέση που της άξιζε, ως γνήσια Τέχνη, και στην καρδιά του λαού. Για να το ξεριζώσει αυτό ο κ.Βορίδης, παρότι εκείνος είναι που έχει τους ιδεολογικούς μηχανισμούς στα χέρια του - από το κράτος και την εκπαίδευση μέχρι την εκκλησία και την πλειοψηφία των ΜΜΕ - θα έπρεπε να ξεριζώσει την καρδιά του λαού. Κομματάκι δύσκολο, ακόμα τουλάχιστον.

Παρατήρηση τρίτη: Παλιότεροι - δεν ξέρω πόσο φίλοι είναι του πρώην ΕΠΕΝίτη κ.Βορίδη - θέματα όπως αυτά που εκείνος ανάλυσε στην τοποθέτηση που ακούσαμε για τους κομμουνιστές τραγουδιστές, ζωγράφους, ποιητές, λογοτέχνες και ηθοποιούς, τα είχαν λύσει ως εξής: Με στρατοδικεία σκοπιμότητας και με κρουαζιέρες στη Μακρόνησο, στον Αϊ Στράτη, στα Γιούρα, στην Ικαρία, στην Ακροναυπλία και στη Λέρο. Ο ίδιος, όμως, δεν μας είπε: Πώς ακριβώς σκέφτεται να εισηγηθεί τη λύση του ίδιου προβλήματος. Υπάρχουν άραγε στο κεφάλι του κ.Βορίδη και των ομοίων του πτέρυγες των «Νέων Παρθενώνων» που δεν έχουν χτιστεί ακόμα;

Παρατήρηση τέταρτη: Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο και θα ήταν αδύνατον να απουσιάζει σε εποχές τρόικας: Δεν υπήρξε περίοδος που το κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό όσο χαμηλότερα κατέβαινε τη σκάλα της υποτέλειας και της δουλικότητας στις παραγγελιές των ντόπιων και ξένων συμφερόντων που εκπροσωπούσε, που ταυτόχρονα να μην πόζαρε με τα τσαρούχια της εθνικοφροσύνης, τσιρίζοντας κορώνες περί «έθνους» και διανθίζοντας τον «σωτηριολογικό» του λόγο με την άκρατη εθνικιστική πατριδοκαπηλεία.

Παρατήρηση πέμπτη: Συνήθως η ρητορική του αντικομμουνισμού πάει χέρι – χέρι με την φιλολογία περί του «Τέλους της Ιστορίας». Τι είναι οι κομμουνιστές, ρωτούσε τις προάλλες ένα ακόμα εκλεκτό μέλος της κυβέρνησης (Ντινόπουλος); Και απαντούσε: Είναι μουσειακό είδος, κάτι σαν «αξιοθέατο». Μια εύλογη, επομένως, απορία είναι αυτή: Προς τι όλη αυτή η επίθεση σε μια ιδεολογία «τελειωμένη», «παλιωμένη», «ηττημένη», όπως η κομμουνιστική; Γιατί τέτοια επιμονή ο σημερινός πολιτικός συσχετισμός στην Ελλάδα να διαμορφωθεί έτσι ώστε να αποτελέσει κάτι σαν «ιστορική» αντικομμουνιστική παρακαταθήκη για το μέλλον; Μήπως γιατί το μέλλον δεν φαίνεται να εξελίσσεται και τόσο σίγουρο για όσους καθορίζουν το παρόν;...

Ας έρθουμε τώρα στην ουσία: