«Η Ουκρανία και η Ρωσία βρίσκονται σε μια μάχη για να συντρίψουν τα ενεργειακά συστήματα η μία της άλλης - μια εκστρατεία η οποία θα καθορίσει τις μελλοντικές ειρηνευτικές συνομιλίες». Αυτά είπε σε συνέντευξή του στο «Politico» ο αναπληρωτής υπουργός Ενέργειας της Ουκρανίας. Θύμισε μάλιστα τα ουκρανικά χτυπήματα σε διυλιστήρια βαθιά στο έδαφος της Ρωσίας, τις ευρωενωσιακές κυρώσεις για το ρωσικό φυσικό έριο, αλλά και τα χτυπήματα της Ρωσίας σε ουκρανικές ενεργειακές υποδομές, τα οποία άφησαν στο σκοτάδι ουκρανικές πόλεις. Αν κάτι επιβεβαιώνουν οι δηλώσεις αυτές, είναι ότι ο ενεργειακός πόλεμος αποτελεί συστατικό στοιχείο του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Αυτό αποτυπώνεται και στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, με τα χτυπήματα σε υποδομές και πλοία.
Η Ενέργεια αποτελεί «αγωγό κινδύνων» που ενώνει τα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με τις εξελίξεις στο ένα να τροφοδοτούν τη σύγκρουση στα άλλα. Απ' αυτήν τη σκοπιά, ο στόχος της αστικής τάξης να γίνει - με το αζημίωτο και με τη στήριξη όλων των κομμάτων - το πρωτοπαλίκαρο στα σχέδια των ΗΠΑ για «ενεργειακή κυριαρχία», από την Ανατ. Μεσόγειο έως τα Βαλκάνια και την Ουκρανία, χτυπάει «καμπάνα» για τον λαό. Τα σχέδια αυτά δεν σημαίνουν μόνο πανάκριβη Ενέργεια για τα νοικοκυριά, αλλά μετατρέπουν σε στόχο και τις ενεργειακές υποδομές, με ανυπολόγιστους κινδύνους, όπως δείχνουν και οι πρόσφατες λίστες που κυκλοφορούν με πιθανούς στόχους αντιποίνων για τις επιθέσεις στο Ιράν, ανάμεσά τους τη Ρεβυθούσα και την Αλεξανδρούπολη. Κανένας εφησυχασμός δεν χωρά. Αντίθετα, τώρα είναι η ώρα να δυναμώσει παντού ο αγώνας εναντίον της εμπλοκής της χώρας στον πόλεμο και των συμφερόντων που αυτή υπηρετεί.
Μετά από κάθε μεγάλη πυρκαγιά, τα κόμματα που ορκίζονται στην ΕΕ προσπαθούν να δικαιολογήσουν και να αναβαπτίσουν την πολιτική που οδήγησε στον όλεθρο. Αποθεώνουν για παράδειγμα τα κονδύλια της ΕΕ, που είναι πληρωμένα από τους λαούς και υπόκεινται στον «χρυσό κανόνα» της πολιτικής του «κόστους - οφέλους». Γι' αυτό δεν είναι επιλέξιμα έργα αναγκαία για την προστασία του λαού, που όμως δεν έχουν ανταποδοτικότητα για το κεφάλαιο. Αλλη βασική κατεύθυνση της ΕΕ είναι η διαχείριση των πυροσβεστικών μέσων με κριτήριο και εδώ το κόστος που αποδυναμώνει τις δυνατότητες κάθε κράτους - μέλους να αντιμετωπίσει μεγάλες πυρκαγιές, οι οποίες συνήθως δεν ξεσπούν σε μία μόνο χώρα. Ταυτόχρονα, δεν βγάζουν άχνα για το γεγονός ότι οι κυβερνητικές επιλογές απορρέουν από την κοινώς αποδεχόμενη - πλην ΚΚΕ - στρατηγική της «ανθεκτικότητας» της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που εντάσσει την Πολιτική Προστασία ως μηχανισμό στις συμφωνίες και στα σχέδια των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, ενώ ακόμα και ο προσανατολισμός και η ιεράρχηση σε προμήθεια εξοπλισμού για την πυρόσβεση αφορούν μέσα «διπλής χρήσης», πολεμική και πολιτική. Πίσω από τους καπνούς και τα αποκαΐδια, οι ένοχοι για την επαναλαμβανόμενη καταστροφή είναι γνωστοί: Είναι το επιλεκτικά ανίκανο κράτος και οι κυβερνήσεις του, η εμπρηστική πολιτική του κέρδους και οι αντιλαϊκές κατευθύνσεις της ΕΕ. Απέναντι σ' αυτά πρέπει να δυναμώσουν η πάλη του λαού και η σύγκρουση με επίκεντρο την προστασία του περιβάλλοντος, της περιουσίας και της ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου