Συμβουλές...σταθερότητας

Συμβουλές για το «συλλογικό καλό» των καπιταλιστών και του συστήματος έδινε η «Καθημερινή», γράφοντας πως οι εκλογικές αναμετρήσεις που βρίσκονται μπροστά σε όλη την ΕΕ «προμηνύουν πολιτική αστάθεια», η οποία «θα προστεθεί στη γεωπολιτική και οικονομική αστάθεια που ήδη υπάρχει και φέρνει ακρίβεια, πληθωρισμό και αύξηση των επιτοκίων», ενώ «η παγκόσμια οικονομία μετά το καλοκαίρι βρίσκεται στις πρώτες εβδομάδες μιας άγνωστου βάθους και διάρκειας κρίσης, πολύ πιο σκληρής από όσο αναμενόταν μερικές εβδομάδες πριν και με μοναδικά χαρακτηριστικά». Το ενδιαφέρον βέβαια είναι οι συστάσεις της εφημερίδας προς τους «προετοιμασμένους» (επειδή είναι σταθερά απαισιόδοξοι...) εργαζόμενους «να αποδείξουν και οι ίδιοι τις αντιστάσεις που θα δείξουν το επόμενο διάστημα στις "εύκολες" λύσεις...». Ενώ από το «επιχειρηματικό σύστημα» αξιώνει να σταματήσουν την «ακραία όξυνση» και τον «πόλεμο εξόντωσης», γιατί όπως έγραφε «η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να αντιμετωπίσει μια διεθνή κρίση με ένα πολιτικό σύστημα εγκλωβισμένο στον λαϊκισμό και ένα επιχειρηματικό σύστημα βυθισμένο στον εμφύλιο πόλεμο».

Πόσο πιο καθαρά να πουν πως οι διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα έχουν ως υπόβαθρο τον «σκοτωμό» των επιχειρηματικών ομίλων, που τρέχουν να θωρακίσουν και να αυγατίσουν τα κέρδη τους σε συνθήκες πολέμου και επερχόμενης καπιταλιστικής κρίσης; Αντιθέσεις που, παρά τις εκκλήσεις, δεν συμβιβάζονται, αλλά οξύνονται, και η όποια κατάληξη θα βρει τον λαό στη θέση του χαμένου. Αυτήν τη «σταθερότητα» σπεύδουν να θωρακίσουν τα «οράματα» των αστικών κομμάτων για τα επόμενα χρόνια, ζητώντας μεταξύ άλλων από τον λαό να κάνει το «πατάκι» για να λύνουν τις διαφορές τους οι όμιλοι. Ο λαός πάλι δεν έχει «πολυτέλεια» για άλλο χαμένο χρόνο στην οργάνωση και τον αγώνα, ενάντια στο σύστημα του κέρδους που βαφτίζει «λαϊκισμό» την ικανοποίηση των δικών του αναγκών. Εχει κάθε συμφέρον να αξιοποιήσει όλες τις ρωγμές, τα ζόρια, την αλληλοφαγωμάρα του δήθεν «ακλόνητου» καπιταλιστικού συστήματος προς όφελός του, οργανώνοντας την αντεπίθεση για την ανατροπή του.

Αφεντικό

«Ο λαός είναι το αφεντικό», είπε ο Μητσοτάκης στην προχτεσινή του συνέντευξη, εννοώντας βέβαια ότι η ψήφος του στις εκλογές είναι αυτή που μετράει στην κυβερνητική εναλλαγή. Οταν όμως οι εργαζόμενοι και τα σωματεία τους είναι στους δρόμους και διεκδικούν μισθούς και συντάξεις, δουλειά με δικαιώματα και μέτρα Υγείας και Ασφάλειας, τότε μόνο «αφεντικό» δεν είναι ο λαός. Οταν οι γιατροί διαμαρτύρονται για τις συνέπειες της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης, για τις άθλιες υποδομές και τις ελλείψεις στα νοσοκομεία, ο λαός γίνεται «συμμορία της μιζέριας» και οι διεκδικήσεις του συκοφαντούνται. Οταν ξεσηκώνεται κύμα διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης από σωματεία και φορείς για τις ποινές σε φαντάρους που στηρίζουν τους λαϊκούς αγώνες ενάντια στον πόλεμο, τότε όχι μόνο δεν γίνεται ό,τι ζητά το «αφεντικό» - λαός, αλλά η κυβέρνηση και οι Ενοπλες Δυνάμεις «καμπανιάζουν» κι άλλους για παραδειγματισμό. «Αφεντικό» για την κυβέρνηση και τους άλλους είναι ο λαός όταν ανέχεται να κάθεται στη γωνία και να ξεπορτίζει μόνο κάθε τέσσερα χρόνια για να πάει να ψηφίσει, στριμωγμένος στα ψευτοδιλήμματά τους. «Αφεντικό» είναι ο λαός όταν δεν ενοχλεί τα πραγματικά αφεντικά τους, το κεφάλαιο και τις ιμπεριαλιστικές του ενώσεις. Αν ο λαός τούς στριμώξει με την πάλη του και γκρεμίσει την εξουσία τους, τότε μόνο μπορεί να γίνει πραγματικό αφεντικό!

Οπλίτης

Σύμφωνα με τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, που μίλησε σε συνέδριο στην Πράγα, η κινητοποίηση σε συνθήκες πολέμου δεν αποτελεί αποκλειστικά στρατιωτική, αλλά «κοινωνική διαδικασία». Προϋποθέτει δηλαδή «την ενεργή συμμετοχή της κοινωνίας, την κατανόηση της συλλογικής ευθύνης για την άμυνα και την ενσωμάτωση της στρατιωτικής υπηρεσίας στον κοινωνικό και θεσμικό ιστό». Αυτό βέβαια δεν επιτυγχάνεται αυθόρμητα, αν κρίνει κανείς από την απροθυμία που εκφράζει μεγάλο μέρος του λαού και της νεολαίας σε ΝΑΤΟικές χώρες να πολεμήσουν, δηλώνοντας ότι δεν ταυτίζονται τα συμφέροντά τους. Γι' αυτό προσπαθούν μέσα από «αναδιαρθρώσεις» στη θητεία, αλλά κυρίως εντείνοντας την προπαγάνδα της εμπλοκής να κινητοποιήσουν δυνάμεις στην κατεύθυνση που επιτάσσουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, με το καρότο και το μαστίγιο. Η πολεμική οικονομία για παράδειγμα παρουσιάζεται ως ένα από τα ...καλά του πολέμου, επειδή εξελίσσεται σε «δυναμικό» κλάδο και προσφέρει δουλειά και καλύτερους μισθούς. Ενώ στο πλαίσιο της «Ατζέντας 2030» το υπουργείο Αμυνας προωθεί το μοντέλο της «Ενεργού Εθελοντικής Εφεδρείας», κατά τα πρότυπα του «Οπλίτη - Πολίτη» στην αρχαιότητα, ανεβάζοντας σε άλλο επίπεδο την καλλιέργεια κουλτούρας φέρετρων και την επιχείρηση στράτευσης του λαού στα πολεμικά σχέδια της αστικής τάξης.

Ριζοσπάστης