Ο εκάστοτε υπερήρωας είναι πάνω από το νόμο, πάνω από την κριτική, πάνω από τον έλεγχο της κοινωνίας. Αναλαμβάνει να τη σώσει από τον εαυτό της ουσιαστικά, με τίμημα την ελευθερία και την αυτοδιάθεσή της. Κάτι σαν τους ειδικούς, τους Έλληνες avengers της πανδημίας.
«Ακούω συνέχεια την προτροπή των φίλων μου: “Βάλτε την, περιορίστε την!” Αλλά ποιος θα μας φυλάξει από τους ίδιους τους φύλακες;»
Το απόσπασμα αυτό ανήκει στο Ρωμαίο ποιητή Juvenal. Έγινε ευρύτερα γνωστό στην αγγλική εκδοχή Who watches the watchmen από το κόμικ (και την αντίστοιχη ταινία) Watchmen. Μια παρωδία (και έμμεση) κριτική στο φαινόμενο των υπερηρώων, μια κατηγορία ανθρώπων παθιασμένων για εξουσία και έλεγχο, καμουφλαρισμένοι (κυριολεκτικά και μεταφορικά) με το μανδύα του ήρωα. Ποιος όμως προστατεύει την κοινωνία από την πραγματική απειλή, δηλαδή τους αυτοανακυρηχθέντες προστάτες;
Η τέχνη μιμείται τη ζωή και η ζωή την τέχνη σε έναν αέναο κύκλο. Έτσι λοιπόν και στην πραγματικότητα, κυρίως με απαρχή την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, εμφανίζονται διαρκώς (ή κατασκευάζονται καλύτερα) πρότυπα ηρώων. Όχι τόσο για κατανάλωση, αλλά κυρίως για έλεγχο. Ο εκάστοτε υπερήρωας είναι πάνω από το νόμο, πάνω από την κριτική, πάνω από τον έλεγχο της κοινωνίας. Αναλαμβάνει να τη σώσει από τον εαυτό της ουσιαστικά, με τίμημα την ελευθερία και την αυτοδιάθεσή της.





