Καμιά συναίνεση από το λαό

Μετά τον Ευ. Μεϊμαράκη, άλλα δύο στελέχη της ΝΔ (Κ. Χατζηδάκης και Κ. Παπακώστα) τοποθετήθηκαν υπερασπιζόμενοι την υπερψήφιση των μέτρων που θα φέρει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στη Βουλή. Θυμίζουμε επίσης τα σενάρια για συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ, που απασχόλησαν την πολιτική επικαιρότητα την περασμένη βδομάδα. Ολη αυτή η ζύμωση περί «αναγκαίων συγκλίσεων» ανάμεσα στα κόμματα, εκτός από την υπαρκτή βάση της στρατηγικής σύγκλισης στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, περιλαμβάνεται και στο «μενού» του εκβιασμού της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Στόχος είναι να εδραιώνεται στη λαϊκή συνείδηση η «αναγκαιότητα» πολιτικής σταθερότητας και να μένει σαν συμπέρασμα ότι «αφού τα βρίσκουν μεταξύ τους "πολιτικοί αντίπαλοι", οι στιγμές είναι πολύ κρίσιμες...», άρα δεν είναι καιρός για διεκδικήσεις και αγώνες. Ομως η ίδια η πείρα του λαού πρέπει να τον οδηγεί στην αντίστροφη σκέψη: Να ανησυχεί ακόμα περισσότερο όσο προχωράει η συναίνεση ανάμεσα στα κόμματα που του τσακίζουν τη ζωή. Να μη γίνεται μέρος της «σταθερότητάς» τους, αλλά να οργανώνεται για την ανατροπή της πολιτικής τους.

Οι (αυτ)απάτες της «μεταβιομηχανικής» κοινωνίας

Η  ορολογία του «μεταβιομηχανικού» καπιταλισμού δεν είναι καινούργια. Έχει την καταγωγή της πολλές  δεκαετίες πίσω, στη δεκαετία του 60. Τότε εμφανίστηκαν οι θεωρίες της «μεταβιομηχανικής» κοινωνίας που υποτίθεται ότι εξηγούσαν την πραγματικότητα σε αντίθεση με τον «ξεπερασμένο» Μαρξισμό.

Η «μεταβιομηχανική κοινωνία», που συνοδεύτηκε από την εκτίμηση για το «τέλος των ιδεολογιών», αναγγέλθηκε από τον Daniel Bell το 1966 στο βιβλίο του End of Ideology. Μόλις δύο χρόνια αργότερα ξέσπασαν εξεγέρσεις σε όλο τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, ενώ τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα (όπως στο Βιετνάμ) αναμετρήθηκαν με τον Ιμπεριαλισμό στις χώρες του τρίτου κόσμου. Ακολούθησε η κρίση και η νεοφιλελεύθερη επέλαση που αναβίωσε την πιο άγρια εκδοχή της αστικής ιδεολογίας. Το προβεβλημένο «τέλος των ιδεολογιών» αποδείχτηκε φιάσκο (το σκηνικό, σε μια διαφορετική συγκυρία, θα επαναλαμβανόταν εικοσιπέντε χρόνια αργότερα με τον F.Fukuyama και το «τέλος της ιστορίας»).

Πέρα από τις πολλές διαφορές ανάμεσα στις προσεγγίσεις του «μεταβιομηχανικού» καπιταλισμού υπήρχε πάντα μια κοινή συνισταμένη: η ανάδειξη μια τάσης -περισσότερο η λιγότερο πραγματικής- της καπιταλιστικής παραγωγής σε αιτία δημιουργίας ενός υποτιθέμενου νέου κοινωνικού συστήματος -μέσα στον καπιταλισμό- που άλλαζε ριζικά η και καταργούσε τις ταξικές αντιθέσεις. Έτσι, παρά τα εύσημα που απέδιδαν οι περισσότερες από αυτές τις θεωρίες στο έργο του Marx, ήταν εγχειρήματα αντιπαραθετικά στον Μαρξισμό και σαν τέτοια αξιοποιήθηκαν και αξιοποιούνται ενάντια στο εργατικό κίνημα. Για αυτό άλλωστε έβρισκαν πάντα και την αντίστοιχη προβολή και αναγνώριση από τα ΜΜΕ και τους οργανικούς διανοούμενους της αστικής τάξης. Μάλιστα το γεγονός ότι αποτελούν, στις διάφορες παραλλαγές τους, μόνιμο χαρακτηριστικό της αστικής ιδεολογίας που οι ρίζες του φτάνουν μέχρι τις απαρχές της, ενισχύει την εκτίμηση ότι η «τεχνοκρατική μεταφυσική» θα συνεχίσει να εμφανίζεται (πάντα με τον μανδύα του «καινούργιου») για όσο αυτή η ιδεολογία και οι κοινωνικές σχέσεις που την αναπαράγουν παραμένουν κυρίαρχες.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της ΟΓΕ για την 8η Μάρτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Με αφορμή την επέτειο της 8^ης Μάρτη, της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) στέλνει θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό στις μισθωτές και τις αυταπασχολούμενες εργαζόμενες, στις γυναίκες της υπαίθρου, στις συνταξιούχους, στις μετανάστριες και τις πρόσφυγες, ιδιαίτερα στις φοιτήτριες- σπουδάστριες, στις νέες μητέρες. Τις καλούμε να ενώσουμε τις φωνές μας στο δρόμο της αγωνιστικής διεκδίκησης.

v 8 Μάρτη 1857, οι ράφτρες κι οι υφάντρες της Ν. Υόρκης βγαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας μείωση του εργάσιμου χρόνου, ίση αμοιβή με τους άντρες συναδέλφους τους και ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς. Σήκωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην εργοδοσία και το κράτος της.

 

v 8 Μάρτη 2017, εμείς, οι γυναίκες του καθημερινού μόχθου, χρειάζεται να συνεχίσουμε το δρόμο της αγωνιστικής διεκδίκησης για τις σύγχρονες ανάγκες μας. βιώνουμε έναν εργασιακό μεσαίωνα, ζούμε το ανελέητο χτύπημα των δικαιωμάτων μας στην εργασία και τη μητρότητα, την εκμηδένιση του ελεύθερου χρόνου μας.

Το παραμύθι της «αριστερής κυβέρνησης» σε επανάληψη

 

ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ» 

Στις 4 και 5 Φλεβάρη πραγματοποιήθηκε το ιδρυτικό συνέδριο του «Αριστερού Ρεύματος» (ΑΡ), το οποίο και μετατράπηκε από τάση μέσα στη ΛΑΕ σε διακριτή πολιτική οργάνωση. Είναι εξέλιξη που ουσιαστικά είχε προαναγγελθεί εδώ και καιρό και δεν μεταβάλλει, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, τη συμμετοχή του ΑΡ (ως βασική συνιστώσα) στη ΛΑΕ. Κατοχυρώνει, όμως, την αυτοτέλειά του μέσα και έξω από τη ΛΑΕ και με αυτή την έννοια διευκολύνει τις ζυμώσεις, τα παζάρια, τις συνεργασίες ανάμεσα στα κόμματα και τις ομάδες του οπορτουνιστικού χώρου, ο οποίος βρίσκεται σε κινητικότητα που δεν έχει ακόμη κατασταλάξει πλήρως μετά την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην αστική διακυβέρνηση. Το ΑΡ, εκδηλώνοντας τον πόθο του να αναδειχθεί σε ΣΥΡΙΖΑ νο2, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το κενό που άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ στρεφόμενος στα μνημόνια και στο νεοφιλελευθερισμό, θα καλυφθεί με άλλους όρους, με άλλο τρόπο, από άλλες δυνάμεις».¹

Κυβερνητισμός και «δεύτερη φορά αριστερά»

 

Με αφορμή το ιδρυτικό του συνέδριο, το ΑΡ επαναφέρει σε μια επανάληψη που θυμίζει κακοφτιαγμένο ριμέικ το παραμύθι της «αριστερής κυβέρνησης», που τόσο ακριβά έχει πληρώσει ο λαός με τις αυταπάτες που μαζικά έσπειρε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Διαφωνούν στο ποιος...

 

Με «άρωμα» απ' τα παλιά, ο καβγάς ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση ανεβάζει «στροφές», σηκώνει «κουρνιαχτό», δεν κρύβει όμως ότι αυτό για το οποίο καβγαδίζουν είναι για το ποιος είναι καταλληλότερος να υλοποιήσει τα αντιλαϊκά μέτρα και τις αναδιαρθρώσεις που απαιτούνται για την ανάκαμψη του κεφαλαίου, στόχο τον οποίο στηρίζουν και οι δύο.

Σε κανένα σημείο της μεταξύ τους αντιπαράθεσης - που διανθίζεται με τις αναγκαίες αναφορές σε σκάνδαλα και διαπλοκή - ο λαός δεν θα δει να καθρεφτίζονται τα δικά του συμφέροντα. Η σημερινή κυβέρνηση, εξάλλου, είναι που διατήρησε στο ακέραιο το αντιλαϊκό πλέγμα που διαμόρφωσε η προηγούμενη, εμπλουτίζοντάς το με νέα μέτρα. Μέτρα που η ΝΔ στήριξε, θα διατηρήσει αν βρεθεί στον κυβερνητικό θώκο και θα εμπλουτίσει παραπέρα, αφού αποτελούν τα μόνα βέβαια προαπαιτούμενα για την επίτευξη των κοινών τους στόχων.

Η δική μας αξιοπρέπεια είναι ο αγώνας για τη ζωή που μας αξίζει

8η Μάρτη-Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας

 

«Παλεύουμε μαζί για δημιουργική ζωή, με δικαιώματα στην εργασία και στη μητρότητα»

«Ο συνδυασμός της μητρότητας και της εργασίας χωρίς αντιφάσεις μπορεί να γίνει πράξη στο πλαίσιο μιας κοινωνίας όπου η προστασία της μητρότητας και η στήριξη της λαϊκής οικογένειας δε θα λογίζονται ως κόστος που περιορίζει τα κέρδη, αλλά ως κοινωνική ανάγκη που θα πρέπει να ικανοποιείται σε ανώτερο διαρκώς βαθμό.

Σε αντιλαϊκή «συγχορδία» με το εγχώριο κεφάλαιο

Eurokinissi

Στη στρατηγική ανάκαμψης του εγχώριου κεφαλαίου συγκλίνουν οι θέσεις και τα αντιλαϊκά παζάρια συγκυβέρνησης και κουαρτέτου, τα υψηλόβαθμα κλιμάκια του οποίου βρίσκονται από τις αρχές της περασμένης βδομάδας στην Αθήνα, στο πλαίσιο της δεύτερης «αξιολόγησης» του μνημονίου.

 Την ίδια ώρα, πέρα και πάνω από τα επικοινωνιακού χαρακτήρα «φούμαρα» της συγκυβέρνησης, γύρω από τα λεγόμενα 
«αντισταθμιστικά» μέτρα, ξεπροβάλλουν τα επόμενα αντιλαϊκά μέτρα, τόσο στο μέτωπο της φοροληστείας ενάντια στο λαό, όσο και σε αυτό της κατακρεούργησης των ήδη καταβαλλόμενων συντάξεων, σε ό,τι αφορά το ζήτημα της κάλυψης των λεγόμενων δημοσιονομικών κενών στους κρατικούς προϋπολογισμούς των επόμενων ετών. Παράλληλα, το νέο αντιλαϊκό πακέτο συμπληρώνεται από τις διαρθρωτικού χαρακτήρα παρεμβάσεις με έμφαση στα επόμενα χτυπήματα στα Εργασιακά, στην Ενέργεια, στις ιδιωτικοποιήσεις, στη διαχείριση των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων, σε ζητήματα δηλαδή που βρίσκονται σταθερά στην ατζέντα του εγχώριου κεφαλαίου.

Ξενιτεμού θυμητάρι

Από το εξαιρετικό blog του Ευρυτάνα Ιχνηλάτη

Ευρυτανία : 2η δεκαετία 21ου αιώνα... 

Πόρτες σακατεμένες

σφαλιστές χρόνια τώρα, 

γερνάνε και τούτες

κλείνοντας σιγά-σιγά «το χρηστικό τους κύκλο»,

ώσπου ν’ αφήσουν το παλιό σπιτικό αφρούρητο

στα ξωτικά και την απόκοσμη αύρα των αερικών του βουνού,

αφού μήτε παιδιών γέλια ούτε γερόντων αναστεναγμοί

περιγελούνε πλέον τη φθορά…

Σκόρπισαν τα νιάτα μας

στους σιωπηλούς ανέμους της ξενιτιάς

στης πλάνας λησμονιάς  τα πέρατα,

και

ποιος να αφουγκραστεί πια

των γήινων κουφαριών την παραπονεμένη ανάσα,

που να βρει απάγκιο το θυμητάρι… 

Το "Δίκτυο" της αναθεώρησης

 

Απο Cogito ergo sum

Καθώς επέστρεφα σπίτι μου χτες βράδυ, ένας απίθανος συνειρμός με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι στο κλείσιμο του χτεσινού κειμένου είχα ξαναβαφτίσει τον Νίκο Μαραντζίδη ως... Γιώργο. Παρ' ότι έσπευσα να διορθώσω το λάθος μου πριν γίνω τελείως ρεζίλι, στο μυαλό μου έμενε μια ανησυχία η οποία με έπειθε ότι υπήρχε και κάτι άλλο που έπρεπε να θυμηθώ για τον Μαραντζίδη. Τί όμως; Παλιότερα θα το θυμόμουν αμέσως αλλά τώρα... ου γαρ έρχεται μόνον. Έμελλε να το θυμηθώ σήμερα το πρωί, αφού πρώτα σκάλισα το αρχείο μου.

Στάθης Καλύβας, Νίκος Μαραντζίδης

Στις 21 Φεβρουαρίου 2002, διοργανώθηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο η παρουσίαση του περιβόητου βιβλίου με τίτλο "Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού" και υπότιτλο "Εγκλήματα - Τρομοκρατία - Καταστολή". Για το βιβλίο μίλησαν δυο από τους συγγραφείς του (Στεφάν Κουρτουά, Νικολά Βερτ) και ο καθηγητής τού πανεπιστημίου τής Λιλ Ήλιος Γιαννακάκης, ο οποίος είχε αναλάβει να γράψει το κεφάλαιο "Οι έλληνες θύματα του κομμουνισμού" που προστέθηκε στην ελληνική έκδοση.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ

 

Πολιτισμό θέλετε; «Ετελείωσε»….

Το να δίνει ένας νέος υπουργός (στην προκειμένη περίπτωση υπουργός Πολιτισμού) την πρώτη του συνέντευξη Τύπου και να παρουσιάζει ένα οραματικό τάχα πρόγραμμα – έκθεση ιδεών δεν είναι δα και κάτι το φοβερό και πρωτάκουστο. Αλλωστε, πάντα πίσω από τις ωραία διατυπωμένες εκθέσεις με μεγαλόπνοα σχέδια απογείωσης του πολιτισμού, εξάγωγής του στον έξω από την Ελλάδα κόσμο, καλλιτεχνικής ανάτασης και άλλα συναφή, κρύβονται οι κάθε φορά στρατηγικοί στόχοι του συστήματος και των κυβερνήσεων, οι οποίοι συνοψίζονται στο εξής απλό: κάθε υπουργός αφήνει τον πολιτισμό ακόμα φτωχότερο απ’ ότι τον βρήκε. Τα τελευταία, δε, χρόνια ακόμα πιο εκτεθειμένο στις ορέξεις «χορηγών», «ευεργετών», «επενδυτών».

Ο καημός τους δεν είναι για τους ανέργους

Τις «ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης» είχε θέμα η προχτεσινή συνάντηση της αναπληρώτριας υπουργού Εργασίας, Ρ. Αντωνοπούλου, με τους εκπροσώπους των «θεσμών». Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, η αρμόδια υπουργός παρουσίασε τριετές σχέδιο για την απασχόληση, ανοίγοντας την αυλαία μιας συζήτησης που θα συντηρείται το επόμενο διάστημα.

Η κυβέρνηση διακηρύττει ως στόχο τη μείωση της ανεργίας κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες, ώστε να περιοριστεί το ποσοστό της στο 18%, από 23% που είναι σήμερα, με τη δημιουργία 100.000 - 150.000 θέσεων εργασίας ετησίως (300.000 - 450.000 στην τριετία 2018 - 2020), μέσα από την προώθηση «ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης». Πιο συγκεκριμένα, το σχέδιο προβλέπει 50.000 - 75.000 θέσεις ετησίως μέσα από προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας» και άλλες τόσες μέσα από προγράμματα που θα στοχεύουν σε νέους ανέργους (22 - 29 ετών) με υψηλά προσόντα και μακροχρόνια ανέργους ηλικίας άνω των 55 ετών.

Οσον αφορά τους πόρους για την υλοποίηση του προγράμματος, αναζητούνται «εναλλακτικοί τρόποι χρηματοδότησης», με την κυβέρνηση να προσανατολίζεται στην Παγκόσμια Τράπεζα για «τεχνική και οικονομική βοήθεια», πιθανότατα μέσα από δανεισμό. Που σημαίνει ότι τα κονδύλια για τη στήριξη του προγράμματος θα κληθούν να τα ξεπληρώσουν εργαζόμενοι και άνεργοι, με ένταση της φορολογίας και περικοπές στις κρατικές δαπάνες, που αφορούν στοιχειώδεις κοινωνικές και προνοιακές ανάγκες.

Ντελάληδες

Κάλεσμα στους διεθνείς επενδυτές «να αγοράσουν στην Ελλάδα τώρα, που οι τιμές είναι χαμηλές», απηύθυνε ο Α. Γεωργιάδης, από το τηλεοπτικό δίκτυο CNBC. Στην πραγματικότητα, ο Α. Γεωργιάδης ανέλαβε να διαφημίσει στο εξωτερικό τα επιτεύγματα της εσωτερικής υποτίμησης που με συνέπεια υπηρετούν οι προηγούμενες και η σημερινή κυβέρνηση, καθιστώντας εξόχως συμφέρουσες και αποδοτικές τις επενδύσεις εγχώριων και ντόπιων συσσωρευμένων κεφαλαίων, πάνω στα συντρίμμια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Βέβαια, δεν πρωτοτυπεί ο Γεωργιάδης, όσο κι αν η κυβέρνηση τον κατηγορεί για απαράδεκτη και προκλητική δυσφήμιση της χώρας. Την ίδια δουλειά κάνουν και τα κυβερνητικά στελέχη, έστω και με πιο ραφιναρισμένο τρόπο, αν κρίνουμε από τις κατά καιρούς ομιλίες του Αλ. Τσίπρα σε υποψήφιους επενδυτές του εξωτερικού. Για παράδειγμα, το 2015, σε επίσκεψή του στις ΗΠΑ, μιλώντας στους μεγαλύτερους ομογενείς επιχειρηματίες, έλεγε: «Είμαι εδώ για να σας ζητήσω να επενδύσετε στην Ελλάδα. Τώρα είναι η ώρα να το κάνετε αυτό», προσθέτοντας ότι η κυβέρνηση «έχει στρατηγικό όραμα για τη χώρα. Δεν έχει σημασία αν είσαι δεξιός ή αριστερός, είμαστε όλοι Ελληνες». Και έχει δίκιο, αφού ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ μοιράζονται το ίδιο στρατηγικό όραμα: Να βάλουν πλάτη στην ανάκαμψη του κεφαλαίου, ισοπεδώνοντας γι' αυτό τα δικαιώματα των εργαζομένων και του λαού. Ντελάληδες των «επενδυτικών ευκαιριών» που διαμορφώνει η αντιλαϊκή τους πολιτική είναι αμφότεροι...

Αυτός είναι ο υπέροχος κόσμος του καπιταλισμού…

Ο υπέροχος κόσμος του καπιταλισμού: Μικρά παιδιά-σκλάβοι στα ορυχεία κοβαλτίου του Κονγκό σακατεύονται ή πεθαίνουν για να κατασκευαστούν «έξυπνα» κινητά και «γκάτζετς»… (VIDEO) 

 

Στο καπιταλιστικό σύστημα προτεραιότητα έχει το κέρδος και όχι η ανθρώπινη ζωή. Στην Αφρική γίνονται πόλεμοι και σκοτώνονται χιλιάδες άνθρωποι για τον έλεγχο των ορυχείων κοβαλτίου.

Τα τελευταία χρόνια η  ζήτηση για κοβάλτιο έχει εκτιναχθεί στα ύψη, αφού χρησιμοποιείται για την κατασκευή πολλών ηλεκτρονικών συσκευών και «γκάτζετς», μεταξύ των οποίων και τα περίφημα «έξυπνα τηλέφωνα»-smartphones μετρημένων στα δάχτυλα τους ενός χεριού πολυεθνικών εταιρειών κολοσσών, που έχουν κατακλύσει τον κόσμο.

Αυτοί οργανώνουν τον αγώνα τους ενάντια στους εργάτες. ΕΣΥ ΕΡΓΑΤΗ???

 Στους Δελφούς διεξάγεται, μέχρι την Κυριακή 5 Μάρτη, το 2ο ετήσιο συνέδριο του Οικονομικού Φόρουμ Δελφών, με περισσότερα από 40 θέματα, λέει η είδηση και εξηγεί: «Οι συζητήσεις θα κινηθούν σε 4 κύριους άξονες: Παγκόσμιες γεωπολιτικές ανακατατάξεις, Ευρωπαϊκές προκλήσεις, ζητήματα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και ζητήματα οικονομικής ανάπτυξης. Σε κάθε άξονα εντάσσονται επιμέρους θεματικές οι οποίες εξειδικεύουν τις συζητήσεις και θα συμμετάσχουν Έλληνες και ξένοι αξιωματούχοι και εμπειρογνώμονες. Την έναρξη του συνεδρίου θα πραγματοποιήσει ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος«.

 

Ποιοι άλλοι συμμετέχουν???

Στο τραπέζι η φτηνή και επιδοτούμενη εργασία, οι χρεωμένες επιχειρήσεις και η συρρίκνωση της ΔΕΗ

 

 

 

Με δρομολογημένους τους βασικούς άξονες της συμφωνίας που σηματοδοτούν μέτρα ύψους 2% του ΑΕΠ με μειώσεις σε αφορολόγητο όριο και συντάξεις θα συνεχίζονται μέχρι και την Κυριακή, εκτός απροόπτου, οι συναντήσεις των υπουργών με τους εκπροσώπους του Κουρτέτου στην Αθήνα.
 
Συγκρατημένη αισιοδοξία εκφράζουν όσοι υπουργοί έχουν μέχρι τώρα διαπραγματευθεί θέματα που σχετίζονται με το νέο πακέτο μέτρων. Η κυβέρνηση καταβάλει προσπάθειες να «κρύψει» την αντιλαϊκότητα των πρόσθετων μέτρων με τα αποκαλούμενα αντίμετρα. Ταυτόχρονα διαπραγματεύεται με γνώμονα την προστασία των συμφερόντων επιχειρήσεων που έχουν «κόκκινα» δάνεια μέσω του υπό νομοθέτηση εξωδικαστικού μηχανισμού και την παροχή φτηνών εργαζομένων με προγράμματα ενεργητικής απασχόλησης που ήταν την Πέμπτη στο τραπέζι των συζητήσεων.