Κάλπικος «αντιφασισμός» ευρωΝΑΤΟικής κοπής

«Με ακολουθούν εκατομμύρια»

Σε πολλές χώρες της Ευρώπης είναι όλο και πιο έντονα τα φαινόμενα κυβερνητικής αστάθειας και αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, με εμφάνιση και νέων δυνάμεων που αναζητούν αναβαθμισμένο, έως και κυβερνητικό ρόλο.

Στη Βρετανία, για παράδειγμα, έχουν αλλάξει 7 πρωθυπουργοί την τελευταία δεκαετία. Στις τελευταίες εκλογές, τον Ιούλη του 2024, τα δύο μέχρι πρότινος κυρίαρχα αστικά κόμματα, οι νυν κυβερνώντες Εργατικοί και οι προκάτοχοί τους Συντηρητικοί, κατέγραψαν τις χειρότερες επιδόσεις τους σε απόλυτο αριθμό ψήφων από το 2000 και μετά. Το εθνικιστικό - λαϊκιστικό Reform και οι «Πράσινοι» φαίνεται ότι διεκδικούν ισχυρή παρουσία στη νέα διάταξη του αστικού πολιτικού συστήματος, με τις δημοσκοπήσεις να φέρνουν το πρώτο ακόμα και σε θέση διεκδίκησης της εκλογικής πρωτιάς.

Στη Γαλλία η πολιτική αστάθεια είναι παρατεταμένη, με 8 κυβερνήσεις και ισάριθμους πρωθυπουργούς την τελευταία δεκαετία, εκ των οποίων οι 4 μετά τις εκλογές του 2024. Η νυν κυβέρνηση είναι στην πράξη κυβέρνηση κοινοβουλευτικής μειοψηφίας. Μπροστά στις προεδρικές εκλογές της άνοιξης του 2027, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πρωτιά του υποψηφίου του κόμματος Λεπέν στον πρώτο γύρο. Ολες οι «παραδοσιακές» αστικές πολιτικές δυνάμεις αδυνατούν προς το παρόν να προβάλουν αξιώσεις εκλογικής επιτυχίας, ενώ υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά καταγράφει το «αριστερό» σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του Μελανσόν.

Στη Γερμανία, τα συγκυβερνώντα CDU και SPD κατακρημνίζονται όχι μόνο δημοσκοπικά, αλλά και σε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις. Η AfD πρώτευσε πρόσφατα σε κρατιδιακές εκλογές σε περιοχές της πρώην ΓΛΔ, καταγράφοντας υψηλά ποσοστά και σε άλλες, ενώ διατηρεί και δημοσκοπική πρωτιά σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Η υποτιθέμενη «Αριστερά» (Die Linke), από την άλλη, επικράτησε στις εκλογές στο Βερολίνο, προτάσσοντας το σύνθημα της αντιμετώπισης της επέλασης της AfD και του οξύτατου στεγαστικού προβλήματος, απολαμβάνοντας στην πράξη τη στήριξη ευρωατλαντικών επιτελείων και των μηχανισμών τους, μαζί και τμημάτων του κεφαλαίου κάθε προέλευσης και είδους δραστηριότητας.

Eurokinissi

Το 2022 εκπρόσωπος του ναζιστικού Τάγματος Αζόφ χαιρετάει σε σύνδεση στην ελληνική Βουλή υπό τα χειροκροτήματα των αστικών κομμάτων. Μόνο τα έδρανα του ΚΚΕ είναι άδεια

Διόλου τυχαίο δεν είναι ότι όλες αυτές οι ανακατατάξεις συντελούνται την περίοδο που εντείνεται η διαπάλη στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού στρατοπέδου ενόσω κορυφώνεται η διαπάλη ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Σε όλη την Ευρώπη είναι σαφές ότι το αστικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να δώσει διέξοδο για την εργατική τάξη και τις λαϊκές δυνάμεις. Αλλωστε, τόσο η εναλλαγή κυβερνήσεων όσο και η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος είναι διαδικασίες που δίνουν ζωή στο σύστημα, του επιτρέπουν να ανανεώνει το πολιτικό του προσωπικό, να ευθυγραμμίζεται καλύτερα με τις νέες απαιτήσεις για τη διαχείριση των αδιεξόδων του, να ενσωματώνει πιο αποτελεσματικά τη διογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια. Και αυτό είναι κάτι που το χρειάζεται πολύ σήμερα, μπροστά στην πολεμική στροφή.

Απέναντι στον λαό παρατάσσεται ένας ολόκληρος αντιλαϊκός πολιτικός θίασος για να τον αποτρέψει από το να ψάξει λύση έξω από τα όρια του καπιταλιστικού συστήματος, για να μη συγκρουστεί με αυτό. Σ' αυτόν τον θίασο διεκδικούν αναβαθμισμένη παρέμβαση και ρόλο διάφορες εθνικιστικές και νεοφασιστικές δυνάμεις του λεγόμενου «ακροδεξιού» και δήθεν «αντισυστημικού» λαϊκισμού.

Οι αστικές και οπορτουνιστικές αναλύσεις που επιχειρούν να ερμηνεύσουν την άνοδο της επιρροής νεοφασιστικών και εθνικιστικών δυνάμεων δεν έχουν τελειωμό. Οποια κι αν είναι η αφετηρία τους, όμως, ο στόχος είναι κοινός: Να προβάλουν τη μία ή την άλλη διάταξη δυνάμεων στο αστικό πολιτικό σύστημα ως διέξοδο για να ανακοπεί η «επέλαση της ακροδεξιάς», με βάση τις ιεραρχήσεις τους για τις προτεραιότητες της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και το βάθεμα της πολεμικής εμπλοκής. Να σύρουν δηλαδή την εργατική τάξη, τους βιοπαλαιστές της πόλης και της υπαίθρου, τη νεολαία τους, πίσω από το ένα ή το άλλο αστικό μπλοκ. Να αξιοποιήσουν έναν «μπαμπούλα» για να πετύχουν τους στόχους τους.

Στην ΕΕ των «αξιών» δεσπόζει η ανιστόρητη εξίσωση ναζισμού - κομμουνισμού. Στη φωτ. αντιφασιστικό μνημείο καταστρέφεται στη Λετονία

Να σου λοιπόν και πάλι τα καλέσματα για «αντιφασιστικά μέτωπα», για «σύμπραξη των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων ενάντια στην ακροδεξιά», για «υπεράσπιση του δημοκρατικού ιδεώδους του Διαφωτισμού και των κεκτημένων στην ΕΕ» κ.ο.κ., με καθέναν τους να αλλάζει τις δόσεις στο αλατοπίπερο και τα μπαχαρικά, ώστε να μην έχουν όλα τα πιάτα του μενού την ίδια ακριβώς γεύση, για να καλύπτουν όλα τα γούστα.

Διαφορές με την περίοδο του Μεσοπολέμου

Μια πιο προσεκτική ματιά όμως δείχνει ότι σήμερα δεν έχουμε να κάνουμε με «μία απ' τα ίδια» όπως τα γνωρίζουμε από το παρελθόν. Εξάλλου και οι καιροί δεν είναι ίδιοι.

Τη δεκαετία του 1930, για παράδειγμα, πριν τον Β' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, οι δυνάμεις του φασισμού έσπρωχναν τα πράγματα προς τον πόλεμο και τη γενίκευσή του, ενώ οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας εμφανίζονταν σαν τα «περιστέρια της ειρήνης» και δήθεν πάσχιζαν να ανακόψουν αυτήν την ανεπίστρεπτη πορεία. Με αυτή τους την ιδιότητα οι φασίστες επιλέχθηκαν από τις αστικές τάξεις των ηττημένων ή «αδικημένων» στη μοιρασιά του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ως κυβερνητική επιλογή. Μόνο που τότε οι λαοί είχαν ως φάρο το παράδειγμα της Σοβιετικής Ενωσης, που η ύπαρξή της και μόνο άλλαζε το πλαίσιο ανάπτυξης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, την επίδρασή τους στην ενδοαστική διαπάλη και τη διάταξη των αστικών πολιτικών δυνάμεων.

Σήμερα, μπροστά σε έναν πολύ πιθανό Γ' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, χωρίς πλέον κάποιο σοσιαλιστικό κράτος που να δρα όπως η ΕΣΣΔ, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ανεξάρτητα από το αν η πολιτική μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου που προκρίνεται από το σύνολο ή μέρος των αστικών τάξεων είναι η «δημοκρατική» , «φασιστική» ή άλλη, οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της αστικής τάξης είναι που διαμορφώνουν το έδαφος για την ανάπτυξη της επιρροής των δυνάμεων του λεγόμενου «ακροδεξιού» και δήθεν «αντισυστημικού» λαϊκισμού, που συσπειρώνουν και παραδοσιακούς φασίστες σήμερα. Ομως σήμερα η σοσιαλδημοκρατία είναι αυτή που διεκδικεί αναβαθμισμένο πολιτικό ρόλο για την προετοιμασία και διεξαγωγή μιας γενικευμένης πολεμικής σύγκρουσης με τη Ρωσία στα ευρωπαϊκά εδάφη, ενώ «ακροδεξιές» δυνάμεις όπως η Λεπέν στη Γαλλία, η AfD στη Γερμανία, το Reform στη Βρετανία κ.ά. βρίσκουν απήχηση σε εργατικές - λαϊκές μάζες επειδή εμφανίζονται να επικρίνουν την πολεμική κλιμάκωση ΝΑΤΟ - ΕΕ έναντι της Ρωσίας, και να εναντιώνονται στα δεινά που προκαλούν στους λαούς η ένταση των πολεμικών προετοιμασιών και τα παρεπόμενα των ανταγωνισμών που την πυροδοτούν. Ας σημειωθεί επίσης ότι οι πολιτικές καταβολές και ο τρόπος συγκρότησης και δράσης δυνάμεων όπως η AfD ή το Reform διαφέρουν σε σχέση με τον φασισμό του Μεσοπολέμου, ανεξάρτητα από το αν στους κόλπους τους ενσωματώνουν και αμιγώς φασιστικές δυνάμεις ή τέτοιες αναπτύσσονται και στην περίμετρό τους.

Ενα το κρατούμενο για τις σημερινές συνθήκες, λοιπόν: Η «ακροδεξιά» σήμερα βρίσκει στήριξη σε τμήματα αστικών τάξεων που επιδιώκουν ανακατατάξεις στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο, αμφισβητούν τη συνοχή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και επιδιώκουν ενίσχυση των σχέσεων με τη Ρωσία. Ενόσω κατακρημνίζεται η λαϊκή εμπιστοσύνη στα κόμματα που σέρνουν το κάρο της πολεμικής εμπλοκής, η απήχηση αυτών των δυνάμεων ενισχύεται. Οι αστικές δυνάμεις που δέχονται τα πυρά της διογκούμενης λαϊκής δυσαρέσκειας είναι αυτές που τα τελευταία χρόνια έχουν αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην προώθηση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής του κάθε αστικού κράτους. Της πολιτικής που πυρπολεί το εισόδημα, τους όρους ζωής και τις προοπτικές του εργαζόμενου λαού. Της πολιτικής της πολεμικής εμπλοκής και της στροφής στην πολεμική οικονομία. Της πολιτικής που ετοιμάζεται να φορτώσει στις πλάτες του λαού τις επιπτώσεις της νέας βαθιάς καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που ήδη ξεπροβάλλει. Που καλλιεργεί την «κουλτούρα των φέρετρων» και προετοιμάζει την εργατική τάξη, τους βιοπαλαιστές μικροεπαγγελματίες και τη νεολαία να γίνουν κρέας για τα κανόνια του ιμπεριαλιστικού πολέμου στο μέτωπο, και καύσιμο για τις μηχανές που τον κινούν στα μετόπισθεν.

Ποιος ενισχύει την «ακροδεξιά» σήμερα;

Η λενινιστική ανάλυση για τον ιμπεριαλισμό αποτελεί το «κλειδί» για να ερμηνευτεί ολοκληρωμένα, από ταξική σκοπιά, η άνοδος της επιρροής τέτοιων δυνάμεων. Στο ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, στην εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων, όλοι οι αντικειμενικοί παράγοντες που ωθούν στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο διαμορφώνουν συνθήκες όξυνσης των ενδοαστικών αντιθέσεων, αλλά και των δυνατοτήτων χειραφέτησης των εργατικών - λαϊκών μαζών. Η εντεινόμενη όξυνση των αντιφάσεων του καπιταλισμού διεθνώς μπορεί - υπό προϋποθέσεις, που έχουν να κάνουν και με τη δράση του επαναστατικού υποκειμένου - να οδηγήσει στο σπάσιμο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας στον «πιο αδύναμο κρίκο της». Σε αυτό το έδαφος, η λενινιστική ανάλυση αναδεικνύει τη στροφή προς την αντίδραση σε όλη τη γραμμή, τόσο στην εξωτερική όσο και στην εσωτερική πολιτική, ως την πολιτική ουσία του ιμπεριαλισμού. Αυτή η τάση εκδηλώνεται με ιδιαίτερη ένταση σε περιόδους που διαμορφώνονται προϋποθέσεις αστάθειας του συστήματος λόγω της έντασης της ιμπεριαλιστικής πολιτικής σε κάθε χώρα, προκειμένου η αστική τάξη να κερδίσει - ή έστω να μη χάσει - έδαφος στους ανταγωνισμούς για την κατανομή αγορών, πρώτων υλών, δρόμων μεταφοράς. Σε περιόδους, δηλαδή, όπως η σημερινή. Εξ ου και στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε χώρα της Ευρώπης, τις ΗΠΑ κ.α. βλέπουμε να προσαρμόζεται ανάλογα όλο το πολιτικό σύστημα, οι θεσμοί και οι λειτουργίες του αστικού κράτους και ευρύτερα του αστικού νομικοπολιτικού εποικοδομήματος.

Σε αυτήν τη βάση, η πείρα από τη δράση των δυνάμεων του ΚΚΕ στο εξωτερικό ξεκαθαρίζει την εικόνα για τους παράγοντες που σπρώχνουν απογοητευμένες εργατικές - λαϊκές δυνάμεις στα δίχτυα τέτοιων μορφωμάτων: Είναι τα ψεύτικα διλήμματα «ιμπεριαλιστικός πόλεμος ή ιμπεριαλιστική ειρήνη», που εγκλωβίζουν εργατικές - λαϊκές δυνάμεις δυσαρεστημένες και απογοητευμένες εξαιτίας της επίθεσης στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα από το σύνολο των αστικών πολιτικών δυνάμεων, του «φιλελευθερισμού», της σοσιαλδημοκρατίας, της ψευδεπίγραφης «αριστεράς» και άλλων, της όξυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων στο έδαφος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Είναι οι βαθιές τομές στο αστικό πολιτικό σύστημα που επιφέρουν η όξυνση της ενδοαστικής διαπάλης, οι ανταγωνισμοί τμημάτων του κεφαλαίου και τα αδιέξοδα της καπιταλιστικής διαχείρισης. Είναι το κάλπικο δίπολο «πρόοδος - συντήρηση» που επιχειρείται να εμφανιστεί ως διαιρετική τομή με πολλαπλές εκφράσεις (π.χ. «woke»/αντι-«woke», «πράσινη»/«μαύρη» Ενέργεια κ.λπ.). Είναι ο αντικομμουνισμός, που αποτελεί επίσημη κρατική πολιτική, ιδιαίτερα μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές. Είναι η απουσία ενός ισχυρού, ταξικά προσανατολισμένου εργατικού κινήματος στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Ενός ΚΚ με σύγχρονη επαναστατική στρατηγική, ιδεολογικοπολιτικά και οργανωτικά ικανού και έτοιμου να καθοδηγήσει την ανάπτυξη της επαναστατικής πάλης, να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες που θα προκύψουν και να μπει μπροστά για την επαναστατική ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στη χώρα του.

Γι' αυτό και τέτοιες δυνάμεις βρίσκουν έδαφος για να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια που διογκώνεται, προτάσσοντας στο πρόγραμμά τους θέσεις και διακηρύξεις περί «ειρήνης» και «ουδετερότητας», για την «παραγωγική ανασυγκρότηση», την «επαναβιομηχάνιση», τις «κρατικοποιήσεις», την αναστροφή της «πράσινης μετάβασης» και την «επιστροφή στον λιγνίτη και στα πυρηνικά για πιο φτηνή θέρμανση και ρεύμα» και «ενεργειακή αυτάρκεια της χώρας». Στις σημερινές συνθήκες της εντατικής πολεμικής προετοιμασίας, μάλιστα, τέτοιες δυνάμεις είναι ακόμα πιο χρήσιμες για το σύστημα, για να σπέρνουν το δηλητήριο του ρατσισμού και του εθνικισμού στους λαούς, ώστε να μένει στο απυρόβλητο η κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική, η ΕΕ του κεφαλαίου και του πολέμου, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Γι' αυτό άλλωστε συνολικά η αστική τάξη προωθεί πολύμορφα την ενίσχυση της επιρροής τέτοιων δυνάμεων και τις προβάλλει ως «αντισυστημικές».

Με την εμπειρία της στην ταξική πάλη, η αστική τάξη αντιλαμβάνεται την ανάγκη να αναδεικνύει ένα ευρύ φάσμα πολιτικών εκπροσώπων, συμπεριλαμβανομένων και τέτοιων δυνάμεων, που μπορούν να επηρεάζουν σε μαζική κλίμακα εργατικές και λαϊκές συνειδήσεις, ώστε να λειτουργούν ως «πολιορκητικός κριός» για την προώθηση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής με κάθε τρόπο. Τέτοιες δυνάμεις υποστηρίζονται με διάφορους τρόπους, τόσο με οικονομικούς όσο και με οργανωτικούς όρους. Οπως έχει άλλωστε αποδειχθεί, τέτοιες δυνάμεις που εμφανίζονται ως «αντισυστημικές» αν κληθούν να κυβερνήσουν θα υλοποιήσουν τις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου των χωρών τους ή των κυρίαρχων μερίδων του. Η κυβερνητική θητεία της Μελόνι δίνει αρκετά παραδείγματα «προσαρμογών» στην πολιτική διαχείρισή της, στην υποχώρηση της «ευρωσκεπτικιστής» ρητορείας κ.λπ.

Εξάλλου, η «επέλαση της ακροδεξιάς» έχει αποδειχθεί πολλές φορές χρήσιμη για το κεφάλαιο και ως φόβητρο που αξιοποιείται από τα υπόλοιπα αστικά κόμματα και ιδιαίτερα από τη σοσιαλδημοκρατία, για να εξασφαλίζει στήριξη στη δική της πρόταση πολιτικής διαχείρισης του συστήματος, ως το δήθεν «μικρότερο κακό» για τα λαϊκά στρώματα, ενσωματώνοντάς τα έτσι πιο εύκολα και αποτελεσματικά.

Η ιστορική πείρα διδάσκει

Η Ιστορία του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος σε πολλές χώρες της Ευρώπης δίνει υλικό για πολύτιμα συμπεράσματα σχετικά με τη σημασία που έχει για την ανάπτυξη της επαναστατικής ταξικής πάλης μπροστά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο η κατεύθυνση με την οποία το ΚΚ προσανατολίζεται ως προς το αντιπάλεμα του φασισμού. Σε αυτό το σταυροδρόμι, ο ένας δρόμος είναι αυτός της διατήρησης της ιδεολογικοπολιτικής αυτοτέλειας του ΚΚ. Σε αυτόν, κάθε έκφραση και πεδίο ανάπτυξης της δράσης του ΚΚ στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, συμπεριλαμβανομένης και της πάλης ενάντια στον φασισμό, έχει στόχο την προετοιμασία για τη συγκρότηση της επαναστατικής στρατιάς που θα αναμετρηθεί μαχητικά με ό,τι εμπόδιο βάλει ο ταξικός εχθρός στον δρόμο της, κινούμενη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και την έξοδο από τον πόλεμο με τον λαό νικητή. Ο άλλος δρόμος είναι αυτός του διαχωρισμού της πάλης ενάντια στον φασισμό από αυτόν τον στόχο. Αυτός ο δρόμος οδηγεί αντικειμενικά στο ξεμάκρεμα από την επαναστατική διέξοδο από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με συνοδοιπόρους δυνάμεις που έχουν αντίθετο στρατηγικό προσανατολισμό, την υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας, του αστικού κράτους.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Γαλλικού ΚΚ, που μπροστά στον Β' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο πρωτοστάτησε στη στροφή που πραγματοποιήθηκε στο 7ο Συνέδριο της ΚΔ, όταν και υιοθετήθηκε η γραμμή του «Λαϊκού Μετώπου». Δηλαδή η κατεύθυνση της συνεργασίας με σοσιαλδημοκρατικές και άλλες αστικές δυνάμεις ενάντια στον φασισμό, με βάση ένα σύνολο μέτρων αστικής διαχείρισης, χωρίς προσανατολισμό προς τη σοσιαλιστική επανάσταση. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού το περιεχόμενο μιας τέτοιας συνεργασίας άμεσα διαμορφώθηκε και ως προγραμματική βάση κυβερνητικής σύμπραξης με αστικές δυνάμεις στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων. Δεν είναι άτοπο να υποστηριχθεί ότι εδώ εντοπίζονται, σε τελική ανάλυση, οι ρίζες του εκφυλισμού του ΓΚΚ αφότου μεταπολεμικά εξελίχθηκε σε ευρωκομμουνιστικό κόμμα.

Αντίστοιχα συμπεράσματα βγαίνουν και από το παράδειγμα της Ισπανίας. Η έμπρακτη, μαχητική αντιφασιστική δράση του ΚΚ όχι μόνο δεν το προστάτευσε από την ευρωκομμουνιστική μετάλλαξη, αλλά συνέβη το αντίθετο: Οι υποχωρήσεις στο όνομα της σύμπηξης και διατήρησης της ενότητας των αντιφασιστικών δυνάμεων στη δράση αποτέλεσαν την προεργασία για την υιοθέτηση της πολιτικής της «εθνικής συμφιλίωσης» για την ανατροπή της φρανκικής δικτατορίας με ειρηνικά μέσα στα τέλη της δεκαετίας του 1950, και τη διακήρυξη της απόρριψης του λενινισμού τη δεκαετία του 1970.

Σε κάθε περίπτωση και εκδοχή τους, τα Λαϊκά Μέτωπα ούτε την άνοδο του φασισμού απέτρεψαν, ούτε βέβαια την εκδήλωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Αντίθετα, εγκλώβισαν εργατικές - λαϊκές δυνάμεις σε κοινοβουλευτικές αστικές αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, απομακρύνοντάς τες από τον στόχο της εργατικής εξουσίας.

Η ιστορική πείρα από την πορεία αρκετών ΚΚ, και σε ό,τι αφορά τη διαπάλη με τον φασισμό, δείχνει ότι ένα ΚΚ μπορεί να οδηγηθεί στον εκφυλισμό και με τις καλύτερες προθέσεις, όταν δεν υπάρχει ξεκάθαρη στρατηγική ή όταν η πράξη δεν συμβαδίζει με τη στρατηγική διακήρυξη. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες «ανθούν» τάσεις αναθεώρησης του μαρξισμού - λενινισμού, που ξεκινάνε με αμφισβήτηση της θεωρητικής γενίκευσης της πείρας από την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική προετοιμασία και δράση των μπολσεβίκων τόσο μπροστά στον Α' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο και κατά τη διάρκειά του, όσο και της πολιτικής τους γραμμής και δράσης ανάμεσα στον Φλεβάρη και τον Οκτώβρη, που οδήγησε στην Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση.

Τα αποκρυσταλλώματα της πορείας αποκατάστασης του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ, τα βήματα στην επεξεργασία της σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής του Κόμματος, είναι πολύτιμα εφόδια στη μάχη για την ανασυγκρότηση του ΔΚΚ. Με αυτά τα όπλα και την πρωτοπόρα δράση τους για την υλοποίηση των Αποφάσεων του 22ου Συνεδρίου του Κόμματος, οι δυνάμεις του ΚΚΕ σε κάθε χώρα μπορούν να συμβάλουν στην προσπάθεια για την αναζωογόνηση του επαναστατικού εργατικού κινήματος, ανταποκρινόμενες στις ιδιαίτερες απαιτήσεις της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης στο εργατικό - λαϊκό κίνημα σε συνθήκες έντασης της πολεμικής προετοιμασίας και ανόδου της επιρροής νεοφασιστικών και εθνικιστικών δυνάμεων.

Στον δρόμο της επαναστατικής ανατροπής του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, για να τσακίσουμε τους φασίστες και τους σκοπούς που υπηρετούν

Ο «αντιφασισμός» όσων έχουν άμεση ευθύνη για ό,τι τροφοδοτεί την ενίσχυση της επιρροής τέτοιων νεοφασιστικών και εθνικιστικών δυνάμεων είναι κάλπικος. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να αθωωθεί από τον λαό όποιος, φορώντας το προσωπείο του «αντιφασίστα», στηρίζει το βάθεμα της πολεμικής εμπλοκής. Οποιος προωθεί τη μία ή την άλλη παραλλαγή της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Οποιος συμπράττει στις αιτίες της διόγκωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας από τις συνέπειες αυτής της πολιτικής και προσπαθεί να την καναλιζάρει σε δρόμους επωφελείς για το σύστημα και τη σταθερότητά του.

Ο φασισμός δεν νικιέται με ρευστά αντιφασιστικά μέτωπα. Η επίθεση εναντίον του είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη διαφώτιση για τον πραγματικό του χαρακτήρα, για να αφαιρεθεί το «αντισυστημικό» προσωπείο τέτοιων δυνάμεων, με την αποκάλυψη του ρόλου που έχουν αναλάβει εκ μέρους του συστήματος. Με την πάλη ενάντια σε όλους όσοι τον θρέφουν και έχουν συμφέρον απ' αυτόν, γι' αυτό και πασχίζουν να γεμίσουν με άσφαιρα πυρά τα όπλα όσων θέλουν και πρέπει να τον καταπολεμήσουν.

Απάντηση στην άνοδο της επιρροής των νεοφασιστικών και εθνικιστικών δυνάμεων μπορεί να δώσει μόνο ένα ισχυρό, ταξικά προσανατολισμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, που βάζει στο στόχαστρο τις αιτίες που την τροφοδοτούν. Απάντηση μπορεί να δώσει μόνο ο οργανωμένος λαός που βαδίζει μαχητικά στον δρόμο της ανατροπής του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, για να ξαποστείλει στον αγύριστο τη σαπίλα που αναδίδεται από όλους τους πόρους της ύπαρξης του καπιταλιστικού συστήματος, μαζί και τον φασιστικό ζόφο. Απάντηση είναι η ανάπτυξη της επαναστατικής ταξικής πάλης, της κοινωνικής συμμαχίας σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, της σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την εξουσία του, για να ανοίξει η εργατική - λαϊκή πάλη τη ρεαλιστική προοπτική του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Του
Δημήτρη ΚΟΙΛΑΚΟΥ*
* Ο Δ. Κοιλάκος είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ

 

Ριζοσπάστης