05-06-2018
Τα Εξάρχεια μπορεί να τα διασώσει και να τους δώσει νέα πνοή μόνο το
αντικαπιταλιστικό εργατικό κίνημα. Αλλιώς σύντομα, ανάμεσα στον πόλεμο
των συμμοριών για το μοίρασμα των περιοχών θα περιδιαβαίνουν ηλιοκαμένοι
τουρίστες με την συνοδεία αυτόκλητων ξεναγών που θα απαθανατίζουν τις
σκηνές.
Τα Εξάρχεια είναι ο τόπος μιας εποχής που παρήλθε και
μιας εποχής που κυοφορείται με ατέρμονες και λυσσώδεις ωδίνες. Τι είναι
όμως τα Εξάρχεια; Σίγουρα δεν είναι ένα τόπος όπου δείχνουμε
τους νεκρούς της εργατικής τάξης με χρηματικό αντίτιμο, σε αδαείς,
άσχετους αν και χαριτωμένους μέσα στην άγνοια τους ευρωπαίους, που
αναζητούν την περιπέτεια στο κέντρο της Αθήνας, έξω από τα όρια του λευκού φράχτη και του καλοδιατηρημένου γκαζόν.
Πρόκειται για τον ευρωπαϊκό ιδεότυπο που δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα από τον εγχώριο, -χωρίς τον φράχτη και το γκαζόν- αφού
σε αντίστοιχά ευρωπαϊκών προδιαγραφών δελτία ειδήσεων έχει ενημερωθεί
για το «άβατο» των Εξαρχείων, για την περιβόητη διακεκαυμένη ζώνη που το
κράτος δεν μπορεί να εισέλθει και βασιλεύει η ανομία. Φυσικά κανείς δεν ενημερώνει τους διανοητικά ενδεείς τουρίστες πως στα Εξάρχεια φορέας της
ανομίας είναι το κράτος, που προωθεί και ευνοεί τις εγκληματικές
δραστηριότητες ως πλευρά της αναγκαίας υποβάθμισης και περιθωριοποίησης
των Εξαρχείων, ώστε να αρχίσει συντόμως ο αστικός εξευγενισμός, να εκδιωχθούν από την περιοχή οι
ελάχιστες ενοχλητικές πολιτικές και κινηματικές παρεκκλίσεις που έχουν
απομείνει, και φυσικά να αναζωογονηθεί η οικονομική δραστηριότητα.










