Μέτρα ατομικής ευθύνης για τον λαό, μέτρα κερδοφορίας για το κεφάλαιο

Μπορεί να ξεκινά από σήμερα η ισχύς των νέων αποσπασματικών και αντιφατικών μέτρων της κυβέρνησης για την πανδημία, όμως φαινόμενα συνωστισμού εξακολουθούν να καταγράφονται, αναδεικνύοντας την ταξικότητα της πολιτικής που συστήνει ατομική ευθύνη στους πολίτες και κανένα μέτρο για το μονοπωλιακό κεφάλαιο που δραστηριοποιείται κυρίως στον τουρισμό - επισιτισμό και μεταφορές. 

Η απόφαση της κυβέρνησης να επιτρέψει την πληρότητα των πλοίων στο 85% έχει σαν αποτέλεσμα τον συνωστισμό του κόσμου στα πλοία στα δρομολόγια προς τα νησιά. 

Η σφαγή στο Κομμένο: Eνα ακόμη έγκλημα χωρίς τιμωρία

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ Ιστορια 16 Αυγούστου 2020  

Στις 16 Αυγούστου 1943, άνδρες της επίλεκτης ορεινής Μεραρχίας «Εντελβάις» της Βέρμαχτ  (Γερμανοί και Αυστριακοί) σκότωσαν κατά το φρικιαστικότερο τρόπο 317 Έλληνες άμαχους στο χωριό Κομμένο της Άρτας: 97 παιδιά μέχρι 15 ετών, 14 ηλικιωμένους 67 έως 75 ετών , 119 γυναίκες 16 έως 65 ετών και 87 άνδρες 16 έως 65 ετών.  Η «δικαιολογία» για τη σφαγή; Στο χωριό εμφανίστηκε τμήμα ανταρτών.

Μετά από χρόνια ένας γερμανός ερευνητής ο Χέρμαν Φρανκ  Μάγερ (1940-2009), γιός αξιωματικού της επιμελητείας της Βέρμαχτ που αιχμαλωτίσθηκε από τους αντάρτες και εκτελέσθηκε, ψάχνοντας τα ίχνη του πατέρα του, βρέθηκε μπροστά σε συγκλονιστικά στοιχεία για τη δολοφονική δράση των επίλεκτων μονάδων των ναζί στην Ελλάδα. Μετά από έρευνα δεκαετιών στα γερμανικά αρχεία έγραψε δύο  βιβλία . Το πρώτο, με τίτλο «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα. Τα αιματηρά ίχνη της 117^ης Μεραρχίας Καταδρομών στη Σερβία και την Ελλάδα»,  αναφέρεται στη σφαγή στα Καλάβρυτα.

Κερδήθηκε χρόνος, αλλά για ποιον;

Χρόνια τώρα μεθοδεύεται και υλοποιείται η σταδιακή μετατροπή των δημόσιων νοσοκομείων σε επιχειρήσεις. Η μία κυβέρνηση μετά την άλλη, το κάθε επιτελείο της, νομοσχέδιο το νομοσχέδιο, έχουν καθιερώσει ιδιωτικά κριτήρια στη λειτουργία των νοσοκομείων, έχουν μετατρέψει τους ασθενείς σε πελάτες, την πρόσβαση στις υπηρεσίες Υγείας σε συνάρτηση της «ασφαλιστικής επάρκειας» και της οικονομικής δυνατότητας του καθενός.

 

 Η πανδημία του κορονοϊού σε ελάχιστο διάστημα ξεγύμνωσε την επιχειρηματολογία χρόνων όλων των αστικών κυβερνήσεων. Η πολιτική που θεωρεί την Υγεία ατομική ευθύνη και τις υπηρεσίες Υγείας εμπόρευμα χρεοκόπησε. Γιατί αυτή ευθύνεται για τα χάλια του δημόσιου συστήματος Υγείας, τις τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές, την εντατικοποίηση, την περιπλάνηση των υγειονομικών από τη μία μονάδα στην άλλη για να μπαλώνουν τρύπες.

Αυτή η πολιτική ευθύνεται για το γεγονός ότι τον 21ο αιώνα ένα ολόκληρο ΕΣΥ μετατράπηκε σε «κορονο-ΕΣΥ», για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις ανάγκες της επιδημίας χωρίς να μπορεί να συνδυάσει τον έλεγχο και τη νοσηλεία των ασθενών από τον κορονοϊό με την περίθαλψη ασθενών με άλλες παθήσεις.

«ΣΧΕΔΙΟ ΠΙΣΣΑΡΙΔΗ» ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

Στον τζόγο οι κόποι μιας ζωής, με τη μετατροπή της Ασφάλισης σε ατομική υπόθεση

 

Αποκαλυπτικά σημεία του σχεδίου που παρουσίασε πριν από λίγες μέρες η κυβέρνηση

Eurokinissi

Οι νέοι εργαζόμενοι είναι αυτοί που θα πληρώσουν πρώτοι απ' όλους τις σκληρές ανατροπές που νομοθέτησαν στο Ασφαλιστικό για λογαριασμό της εργοδοσίας η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις

Η πλήρης ιδιωτικοποίηση των επικουρικών συντάξεων, που πλέον μέσω της «κεφαλαιοποίησης» μετατρέπονται σε «επενδυτικό προϊόν», χωρίς καμία εγγύηση για το ύψος τους στο μέλλον, αποτελεί έναν από τους στρατηγικούς στόχους του σχεδίου που ανέλαβε να εκπονήσει η λεγόμενη «ομάδα Πισσαρίδη», για την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, με την αξιοποίηση των κονδυλίων από το ευρωπαϊκό «Ταμείο Ανάκαμψης».

Και μόνο το γεγονός ότι η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων στο Ασφαλιστικό περιλαμβάνεται στους «αναπτυξιακούς στόχους» της κυβέρνησης, φανερώνει τη σημασία που έχουν οι ανατροπές στα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα του λαού για την εργοδοσία και το κράτος της. Συνεχίζεται με αυτόν τον τρόπο η μετατροπή της Ασφάλισης σε ατομική υπόθεση, για να μειώνονται τα «κόστη» της εργοδοσίας και το κράτος να αποσύρει την ευθύνη του από τη χρηματοδότηση του συστήματος.

Εξάλλου, η άλωση της επικουρικής ασφάλισης αποτελούσε πολύχρονο διακαή πόθο όλων των κυβερνήσεων, που με τις αλλεπάλληλες νομοθετικές τους παρεμβάσεις, βήμα το βήμα, ξήλωσαν τον όποιο κοινωνικό χαρακτήρα είχε, κατάργησαν την εγγύηση στο ύψος των συντάξεων, μετατρέποντας το σύστημα από «καθορισμένων παροχών» σε σύστημα «καθορισμένων εισφορών». Τώρα ετοιμάζονται για το τελικό ρεσάλτο, με σκοπό να παραδώσουν τις εισφορές των ασφαλισμένων στον τζόγο των χρηματιστηρίων, καύσιμη ύλη για την ενίσχυση της οικονομίας και των επενδύσεων των καπιταλιστικών ομίλων.

Πειραματόζωα

Στην τελευταία ενημέρωση των δημοσιογράφων, κι ενώ είναι πλέον αυταπόδεικτη η μεγάλη συμβολή των εισαγόμενων κρουσμάτων στη νέα έξαρση της πανδημίας, ο Ν. Χαρδαλιάς ρωτήθηκε: «Μήπως θα έπρεπε εξαρχής τελικά να ζητάμε αρνητικά τεστ από όσους έρχονται στη χώρα, κυρίως από κάποιους προορισμούς;». Η απάντησή του ήταν μνημειώδης: «Από τη στιγμή που πήραμε την απόφαση να ανοίξουμε τα σύνορα και τον Τουρισμό μας, αναμέναμε να έχουμε αύξηση των κρουσμάτων (...) Νομίζω ότι είναι λάθος, όμως, να μπαίνουν όλοι με PCR test, χωρίς πρώτα να έχουμε επιστημονικά δεδομένα. Αρα εμείς τι κάνουμε; Παρακολουθούμε κάθε μέρα τα δεδομένα, προσαρμόζουμε τη στρατηγική μας πάνω σε αυτό και μένει να αποδειχθεί στην πορεία, μαζί με τα μέτρα τα οποία πρέπει να τηρηθούν, εάν αυτή η διαδικασία είναι μια διαδικασία την οποία θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να την ελέγχουμε (...) και να μη μας δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα». Για όποιον δεν κατάλαβε, η κυβέρνηση άνοιξε τα σύνορα με τους όρους των επιχειρηματικών ομίλων που δραστηριοποιούνται κυρίως στον Τουρισμό και στις Μεταφορές για να στηρίξει την κερδοφορία τους την καλοκαιρινή περίοδο. Και για να γίνει αυτό, ομολογεί προκλητικά ότι μετέτρεψε το λαό σε πειραματόζωο! Κάνοντας «λάστιχο» τα υγειονομικά πρωτόκολλα και για να μην αποτρέψει τους τουρίστες - πελάτες να επισκεφτούν τη χώρα, στην πραγματικότητα πολλαπλασίασε τις εστίες διασποράς του κορονοϊού στο εσωτερικό (που είχαν σχεδόν εκμηδενιστεί) και τώρα απλά παρατηρεί την εξέλιξη του φαινομένου, για να διαπιστώσει το βαθμό ...αποτελεσματικότητας της εγκληματικής της πολιτικής! Κι από πάνω έχει το θράσος να κουνάει το δάχτυλο στο λαό και τη νεολαία μιλώντας για «ατομική ευθύνη»!

Με αφορμή τα 100 χρόνια από τη Συνθήκη των Σεβρών

Προδημοσίευση αποσπασμάτων από άρθρο που θα δημοσιευθεί στο διπλό τεύχος 4 - 5 της ΚΟΜΕΠ, το οποίο θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβρη, με αφορμή τα 100 χρόνια από την ιμπεριαλιστική Συνθήκη Ειρήνης των Σεβρών (1920)

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος υπογράφει τη Συνθήκη των Σεβρών. Η Συνθήκη δεν θα εφαρμοστεί ποτέ

Συμπληρώνονται φέτος 100 χρόνια από τη Συνθήκη των Σεβρών, η οποία έχει καταγραφεί στην ελληνική αστική ιστοριογραφία ως «η κορύφωση» του «ονείρου της Μεγάλης Ελλάδας», που επήλθε ως «φυσική» εκπλήρωση του «ιστορικού πεπρωμένου» της ή ως προσωπικό επίτευγμα της διεθνούς «γοητείας και επιρροής» του Ελ. Βενιζέλου (πολύ συχνά και τα δύο). Η κατάρρευση αυτού του «ονείρου», 3 χρόνια αργότερα, αποδόθηκε στον «Εθνικό Διχασμό», στην «ακραία και πικρόχολη δημαγωγία» της αντιβενιζελικής παράταξης (με την οποία κέρδισε τις εκλογές του 1920 και «έριξε το ελληνικό καράβι στα βράχια»), ή ακόμα και σε «κομμουνιστικό δάκτυλο».

 

 Ωστόσο, τίποτε από τα παραπάνω δεν προσεγγίζει την ουσία και το βάθος - ή καν την αλήθεια - των πραγματικών αιτιών που οδήγησαν τόσο στη Συνθήκη των Σεβρών όσο και στην αναθεωρημένη εκδοχή της (της Λοζάνης), που την διαδέχθηκε λίγο αργότερα. Η ειρήνη των Σεβρών, όπως και κάθε ειρήνη που συνομολογείται έπειτα από μια ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση, ήταν μια ιμπεριαλιστική ειρήνη. Ερχόταν δηλαδή να αποτυπώσει, με όρους συνθήκης, το αποτέλεσμα της όξυνσης των ανταγωνισμών μεταξύ μιας σειράς καπιταλιστικών κρατών, που πήρε πολεμική μορφή και κατέληξε σε ένα νέο συσχετισμό (με νικητές και ηττημένους, ωφελημένους και «ριγμένους»). Από αυτήν την άποψη, η Συνθήκη των Σεβρών, όπως και κάθε ιμπεριαλιστική ειρήνη, ήταν εγγενώς θνησιγενής, εμπεριέχοντας εξαρχής τα ψήγματα του επόμενου ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Έτσι γίνεται το μαύρο – άσπρο!

Οι εξελίξεις στο μέτωπο της πανδημίας, αδυνατίζουν σαφώς το κυβερνητικό αφήγημα, της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού που «έσωσε την χώρα».

Τυχόν επιδείνωση της κατάστασης τις επόμενες εβδομάδες, θα απογυμνώσει ουσιαστικά την κυβερνητική πολιτική που συνεχίζει να αντλεί από τα επικοινωνιακά «καύσιμα» των μειωμένων κρουσμάτων που καταγράφηκε τον Μάιο και τον Ιούνιο.

Όμως κορμός της κυβερνητικής επικοινωνιακής πολιτικής, στα επιμέρους πεδία, συνεχίζει να είναι η προσπάθεια πλήρους επικοινωνιακής μεταστροφής της πραγματικότητας.

Η μεθοδολογία είναι  απλή και η τακτική μοιάζει σχεδόν παιδαριώδης: Ένα γεγονός που με κριτήριο ακόμη και την απλή λογική είναι αρνητικό, παρουσιάζεται ως θετικό.

Συνοδευόμενο με χαμόγελα, αίσθηση αισιοδοξίας ή θριαμβολογία, εικόνα σιγουριάς και αυτοπεποίθησης.

Το εκπεμπόμενο, σε κάθε περίπτωση, πολιτικό μήνυμα δεν αντέχει σε ουσιαστική η λεπτομερή κριτική.

Το διάγγελμα της αλήθειας

14-08-2020

Πώς θα ήταν τα πράγματα αν έβγαινε ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος ή ο ίδιος ο πρωθυπουργός να πει την αλήθεια, ως έχει, στους κατοίκους της πολύπαθης αυτής χώρας.

Μαρία Παρέντη

 

Αν έβγαινε ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος ή ο ίδιος ο πρωθυπουργός να πει τα πράγματα ως έχουν στους κατοίκους της πολύπαθης αυτής χώρας θα είχαν λίγο πολύ ως εξής:

“Κυρίες και κύριοι, δεν έχουμε τον παραμικρό έλεγχο σχετικά με την πανδημία. Τα μέτρα του Μαρτίου πάρθηκαν καθώς υπήρχε το παράδειγμα της Ιταλίας, αλλιώς θα χορεύαμε καλαματιανό στις παρελάσεις της 25ης ανέμελοι. Σας κλείσαμε μέσα γιατί δεν θα είχαμε τι να σας κάνουμε, αν κολλούσατε όλοι μαζί. Δεν μας πολυνοιάζει ούτε η ζωή, ούτε η υγεία σας, αλλά δεν είμαστε για να πεθαίνετε μαζικά ή να πρέπει να σας συντηρούμε στα δημόσια νοσοκομεία. 

Μόνο ο λαός με την πάλη του μπορεί να σπάσει το «φαύλο κύκλο»

Η νέα «έξοδος» του τουρκικού ερευνητικού σκάφους και η κλιμάκωση της επιθετικότητας από την πλευρά της κυβέρνησης της Τουρκίας, οι διεργασίες, το «παρασκήνιο» και ο «διπλωματικός πυρετός», με την ολοφάνερη «προετοιμασία εδάφους» για να «τρέξουν» επικίνδυνοι σχεδιασμοί στην Ανατ. Μεσόγειο με ευρωατλαντική σφραγίδα, δείχνουν σήμερα ακόμη πιο καθαρά πως τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, την ειρήνη στην περιοχή, τα πραγματικά συμφέροντα του ελληνικού, του τουρκικού και των άλλων λαών της περιοχής δεν μπορούν να τα προστατέψουν ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, οι ευρωατλαντικοί σύμμαχοι της αστικής τάξης.

 

Αυτοί δηλαδή που στρώνουν φαρδιά - πλατιά το τραπέζι για λογαριασμό των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας, προωθώντας επικίνδυνα σενάρια και διευθετήσεις, που απλώνουν «επί του πεδίου» και στο ιμπεριαλιστικό παζάρι τα σχέδια συνεκμετάλλευσης για τους ευρωατλαντικούς επιχειρηματικούς ομίλους, δίνοντας έτσι επιπλέον «αέρα» στις αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης, στα ...«διαφιλονικούμενα ύδατα» της Ανατ. Μεσογείου, όπως προκλητικά τα χαρακτηρίζουν ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Η χρεοκοπία των ευρωατλαντικών μύθων είναι για μια ακόμα φορά πανηγυρική και αποκαλύπτει τις βαριές ευθύνες της κυβέρνησης ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, που για λογαριασμό της αστικής τάξης και των συμφερόντων της δηλώνουν σε όλους τους τόνους την ετοιμότητά τους για επικίνδυνες διευθετήσεις, εξωραΐζουν το βρώμικο ρόλο και τα σχέδια των «συμμάχων» και «εταίρων», στα οποία είναι χωμένοι έως το λαιμό.

Η κυβέρνηση επιμένει στην ατομική ευθύνη, για να πετάξει την ευθύνη από πάνω της, που δεν παίρνει μέτρα προστασίας της δημόσιας υγείας

Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για την αύξηση των κρουσμάτων του κορονοϊού και τα νέα μέτρα της κυβέρνησης, αναφέρει: 

«Για να πετάξει από πάνω της την ευθύνη για τη μεγάλη αύξηση των κρουσμάτων -αποτέλεσμα κυρίως των όρων που επέβαλαν οι μεγαλοεπιχειρηματίες με το "άνοιγμα" του τουρισμού- η κυβέρνηση επιμένει να τα ρίχνει όλα στην ατομική ευθύνη, η οποία όμως δεν εμπεδώνεται όσο αρνείται να πάρει μέτρα προστασίας της δημόσιας υγείας, να θωρακίσει το δημόσιο σύστημα υγείας.

Τα αποσπασματικά και ανεπαρκή μέτρα δεν μπορούν να αποτρέψουν η πανδημία να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Για να γίνει αυτό απαιτούνται μέτρα αποφασιστικής στήριξης του δημόσιου συστήματος υγείας, με μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, μέτρα και μέσα προστασίας στους τόπους δουλειάς, μαζικά επαναλαμβανόμενα τεστ στους εργαζόμενους στην υγεία και την πρόνοια, στους περιθαλπόμενους στα ιδρύματα και τους χρόνια πάσχοντες, στα ΜΜΜ, στην εστίαση, στον τουρισμό, στο εμπόριο, στους μεγάλους χώρους δουλείας, προσλήψεις στα ΜΜΜ για να αυξηθούν τα δρομολόγια, για να μειωθεί ο συγχρωτισμός, με ταυτόχρονη μείωση στην πληρότητα των πλοίων και των αεροπλάνων».

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΛΑΡΚΟ Τα ... «καλά» της ιδιωτικής ασφάλισης

Παρέμβαση του Συνδικάτου Μετάλλου Φθιώτιδας σχετικά με το ομαδικό ιδιωτικό ασφαλιστήριο συμβόλαιο που είχαν οι εργαζόμενοι

Από κινητοποίηση των εργαζομένων στη ΛΑΡΚΟ

Την πραγματικότητα, πίσω από τις παχιές υποσχέσεις για τα «καλά» της ιδιωτικής ασφάλισης που στηρίζουν οι κυβερνήσεις, ο ΣΕΒ και η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, αναδεικνύει με παρέμβασή του το Συνδικάτο Μετάλλου Φθιώτιδας, σε σχέση με το ομαδικό ιδιωτικό ασφαλιστήριο συμβόλαιο που είχαν οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ και τα παιχνίδια που παίζονται σε βάρος τους.

 

Οπως υπογραμμίζει το Συνδικάτο, «οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ "κάηκαν με το κουρκούτι" της "Ασπίς", "κάηκαν και με το γιαούρτι" της "Generali"» και καταγγέλλει πως «η κυβέρνηση, η ειδική διαχείριση και η "Generali" παίζουν με τα χρήματα και τον ιδρώτα των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ. Κοροϊδεύουν για την καταβολή τους».

Παραθέτοντας το ιστορικό της υπόθεσης, το Συνδικάτο Μετάλλου αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ είχαν ομαδικό ασφαλιστήριο συμβόλαιο στην "Ασπίς Πρόνοια" και όπως χιλιάδες ασφαλισμένοι στην "Ασπίς", έφαγαν "κανόνι". Ολες οι κυβερνήσεις έκαναν πλάτες σε αυτήν την κλοπή. Μετά την πτώχευση του "κολοσσού" της "Ασπίς", οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ, ομαδικά, πήγαν σε άλλον "κολοσσό" ιδιωτικής ασφάλισης, στην "Generali".

«Τιμή μου εγώ πάνω απ' όλα έχω την τιμή του Κόμματος»

Σαν σήμερα, πριν από 66 χρόνια, εκτελέστηκε ο Νίκος Πλουμπίδης

Σαν σήμερα, στις 14 Αυγούστου 1954, στις 5.25 τα χαράματα, στην Αγία Μαρίνα στο Δαφνί, ο Νίκος Πλουμπίδης έπεσε νεκρός από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος. 

«Εξετελέσθη ζητωκραυγάζων υπέρ του ΚΚΕ», έγραψαν την επόμενη μέρα οι εφημερίδες της εποχής, «αντιμετωπίζοντας με απόλυτον ψυχραιμίαν τας σφαίρας του αποσπάσματος... Δεν εδέχθη ούτε να κοινωνήση ούτε να του δέσουν τους οφθαλμούς του».

 

 Ο Ν. Πλουμπίδης γεννήθηκε στο χωριό Λαγκάδια της Αρκαδίας στις 31 Δεκέμβρη 1902, από φτωχή αγροτική οικογένεια. Κατάφερε με πολλές στερήσεις να τελειώσει το Διδασκαλείο Πύργου, τον Ιούλη του 1924, και τον ίδιο χρόνο διορίστηκε δάσκαλος σε χωριό της Ελασσόνας.

Το 1926 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Υπήρξε μέλος της αντιπροσωπείας του ΚΚΕ στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, το 1935, ενώ κατά το 6ο Συνέδριο του Κόμματος, το Δεκέμβρη του ίδιου έτους, αναδείχθηκε αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής του Επιτροπής. Τον Ιούνη του 1938, σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, εξελέγη μέλος του ΠΓ της ΚΕ, αναλαμβάνοντας την καθοδήγηση του Γραφείου Περιοχής Μακεδονίας - Θράκης.

Την περίοδο της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης υπήρξε Γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ, ενώ στη συνέχεια διετέλεσε και πρώτος καθοδηγητής της Οργάνωσης Προστασίας Λαϊκού Αγώνα (ΟΠΛΑ). Είχε σημαντικό ρόλο στη μεγάλη διαδήλωση στις 5 Μάρτη 1943 ενάντια στην επιστράτευση.

Ποιοι αισχροί μιλάνε για το “τείχος του αίσχους”;

13-08-2020

Μα πέστε μου, αξίζουν μια δεκάρα, οι δεκάρικοι λόγοι για το τείχος του αίσχους;
Σε αυτόν τον κόσμο της εκμετάλλευσης, που στα δυο έχει σχιστεί, τους έχω βαρεθεί.

Κατιούσα

 

Ανάμεσά μας το τείχος του αίσχους Άντε και οι γούνες της Τσαουσέσκου…

Έγινε φράση του συρμού, έγινε και στίχος του Πανούση, ακόμα και του Μπίρμαν, πριν περάσει μια και καλή στο απέναντι στρατόπεδο

Σε αυτή την πόλη που στα δυο έχει σχιστεί
  Τους έχω βαρεθεί…

Μα πέστε μου, αξίζουν μια δεκάρα, οι δεκάρικοι λόγοι για το τείχος του αίσχους;
Το πρώτο που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι πως το Τείχος του Βερολίνου ήταν καθαρά αμυντική κίνηση, σε αντίθεση με όσα φοβερά και τρομερά έχουν συνδεθεί με την ύπαρξή του. Τον αμυντικό του χαρακτήρα μπορεί να τον αντιληφθεί οποιοσδήποτε έχει δει στη ζωή του ένα κάστρο, ακόμα και ένας φίλος του ποδοσφαίρου, με απλοϊκή πολιτική σκέψη, που ξέρει πως το τείχος το στήνουν οι αμυνόμενοι κι όχι αυτός που επιτίθεται. Μπορεί να το καταλάβει κι όποιος κοιτάξει έναν παλιό χάρτη και δει πού ακριβώς βρισκόταν το Δυτικό Βερολίνο. Όχι πάνω στα σύνορα, αλλά στην καρδιά της ΓΛΔ, πιο κοντά στα σύνορά της με την Πολωνία, παρά σε αυτά με τον ΟΔΓ.

Αποκαλυπτικές απαντήσεις

Καθώς οι κυβερνώντες στην Αθήνα, διαδοχικά ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, επαίρονται για την οικοδόμηση «στρατηγικής συνεργασίας» με το Ισραήλ - τελευταίο παράδειγμα η προχτεσινή ανακοίνωση της ισραηλινής πρεσβείας - τo ισραηλινό «think tank» BESA (διεξάγει έρευνες για «την πολιτική σχετικά με τη Μέση Ανατολή και τις παγκόσμιες στρατηγικές υποθέσεις», αυτοπροβάλλεται ότι «έχει αναπτύξει σχέσεις συνεργασίας με κορυφαία στρατηγικά ερευνητικά ινστιτούτα σε όλο τον κόσμο, από την Αγκυρα έως την Ουάσιγκτον», διεξάγοντας έρευνες και για το ΝΑΤΟ), αρχές Αυγούστου έβαλε ανοικτά το ερώτημα: «Πόσο σοβαρή είναι η προσέγγιση Ισραήλ - Τουρκίας;». Είχε ως βάση παρεμβάσεις όπως αυτή του Roey Gilad, Ισραηλινού διπλωμάτη στην Αγκυρα, ότι οι δύο χώρες θα μπορούσαν να συνεργαστούν στη Συρία ή στον αγώνα κατά του Covid-19, όπως και δημοσιεύματα στον Ισραηλινό Τύπο με αντίστοιχη κατεύθυνση. Το ερώτημα του BESA απάντησαν Ισραηλινοί και Τούρκοι εμπειρογνώμονες.

* * *

 

Ο Amikam Nachmani, καθηγητής στο ισραηλινό πανεπιστήμιο Bar-Ilan, δείχνοντας την αξία της Τουρκίας για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, θυμίζει τοποθέτηση του Μάθιου Μπράιζα, αναπ. υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδιου για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις (2005 - '09), ο οποίος «καθόρισε την αλλαγή του στάτους της Τουρκίας και τις επιπτώσεις αυτής της αλλαγής για τα έθνη της Ανατολικής Μεσογείου. Η Τουρκία, είπε, είχε γίνει μια υπερδύναμη στην περιοχή και οι ΗΠΑ δεν μπορούν ούτε να την αγνοήσουν ούτε να την πιέσουν».

«Ασφάλεια» και «σταθερότητα»

Προετοιμασία εδάφους για επικίνδυνα σενάρια σε ολόκληρη την περιοχή σηματοδοτεί η παρέμβαση των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, που στήνουν τραπέζι διαλόγου για λογαριασμό των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας, «σπρώχνοντας» τη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Οι διεργασίες αυτές εντείνονται τις τελευταίες μέρες, στο όνομα της «ασφάλειας» και της «σταθερότητας» στην περιοχή, με αφορμή την κλιμάκωση των αμφισβητήσεων στην Ανατ. Μεσόγειο από την τουρκική κυβέρνηση.

Από τις ίδιες τις εξελίξεις επιβεβαιώνεται όμως ότι η αμερικανοΝΑΤΟική «ασφάλεια» και «σταθερότητα», που άλλοτε επιβάλλεται με μπαρούτι και αίμα, και άλλοτε με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών, καμιά σχέση δεν έχει με τα πραγματικά συμφέροντα και τις ανάγκες τους, ούτε μπορεί βέβαια να διασφαλίσει την ειρήνη και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.