Στο ίδιο έργο θεατής γίνεται κάθε χρόνο ο λαός μας, βλέποντας τα καλοκαίρια να καίγεται το βιος του και τον χειμώνα να βουλιάζει στα λασπόνερα. Με τις πρώτες δυνατές μπόρες, δρόμοι και κεντρικοί λεωφόροι μετατράπηκαν και φέτος σε ποτάμια, πλημμύρισαν σπίτια, χωράφια και αυτοκίνητα. Η κυβέρνηση, όπως και σε κάθε ανάλογη περίπτωση, προσπαθεί να πετάξει από πάνω της οποιαδήποτε ευθύνη και αποδίδει τις καταστροφές στην «ένταση των φαινομένων» και στην κλιματική αλλαγή. Η «φροντίδα» του κράτους για τους πληγέντες περιορίζεται στην υπενθύμιση της ατομικής ευθύνης ...να μην καούν και να μην πνιγούν, χωρίς καμία ουσιαστική πρόληψη, κανένα σχέδιο υποστήριξης την ώρα της καταστροφής. Ακόμα κι αν το κλίμα αλλάζει όμως, προκαλώντας εντονότερα φαινόμενα σε σχέση με το παρελθόν, τι είναι αυτό που εμποδίζει το κράτος να πάρει τα αναγκαία μέτρα πρόληψης και προστασίας του λαού, με δεδομένο μάλιστα ότι σήμερα υπάρχουν τα επιστημονικά μέσα και οι δυνατότητες για έγκαιρη πρόβλεψη των καιρικών φαινομένων και κατασκευή σύγχρονων υποδομών;








