Το Στάλινγκραντ θα τους πονά για πάντα

Γράφει ο Νίκος Μόττας* // Στο Ατέχνως

Δύο είναι οι ημερομηνίες που οι φασίστες-νεοναζί όπου γης απεχθάνονται όπως ο διάολος το λιβάνι: η πρώτη είναι η 9η Μάη, ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών. Τότε που η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υψώνονταν στο Ράϊχσταγκ και το χιτλερικό κτήνος συντρίβονταν μια και καλή μέσα στην ίδια του την έδρα, το Βερολίνο. Η δεύτερη ημερομηνία είναι η 2η Φλεβάρη που σηματοδοτεί τη μεγαλειώδη, αποφασιστικής σημασίας για την έκβαση του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, νίκη του Κόκκινου στρατού επί των ναζιστικών στρατευμάτων στο Στάλινγκραντ.
Πρόσφατα, με αφορμή εκδήλωση-αφιέρωμα της ΚΝΕ στην επέτειο των 73 χρόνων από το θρίαμβο του Στάλινγκραντ, τα χιτλερικά απομεινάρια της φασιστικής Χρυσής Αυγής βρήκαν την ευκαιρία για αντικομμουνιστικό δηλητήριο: «Μάλιστα! Μόνο που δεν υπάρχει πλέον πόλη που να ονομάζεται Στάλινγκραντ. Το πρώην Στάλινγκραντ λέγεται τώρα Βόλγογκραντ. Επίσης, δεν υπάρχει πλέον Σοβιετική Ένωση. Την έφαγε η… μαρμάγκα, εδώ και μια 25ετία. Τέλος, δεν υπάρχει πλέον Κόκκινος Στρατός. Κομμούνια, αφήστε τα… τσακίσματα, γιατί το κεντρικό μαγαζί κατέβασε ρολά. Πως είναι δυνατόν να υπάρχει ακόμα το… υποκατάστημα;». Τέτοια έγραφαν σε μια απ’ τις εμετικές ιστοσελίδες τους.
Προφανώς, η απέχθεια του χρυσαυγίτικου εσμού απέναντι στο ιστορικό ορόσημο του Στάλινγκραντ, όπως επίσης απέναντι στην ΕΣΣΔ και τον ηρωϊκό Κόκκινο Στρατό, δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Αντιθέτως, είναι απόλυτα λογικό για τους ιδεολογικούς απογόνους του Χίτλερ, του Γκέμπελς και του Μουσολίνι να αφρίζουν από αντικομμουνιστικό αμόκ όταν θυμούνται πως ο σοβιετικός λαός- του Στάλιν και του Ζούκωφ τα παιδιά- τους έστειλε εκεί που πραγματικά ανήκουν: Στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας.

Με τις γιαγιάδες ή με τους φασίστες;

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

    Ο νέος φρικτός απολογισμός μιλούσε – μέχρι χτες το μεσημέρι – για ακόμα 27 νεκρούς στο Αιγαίο.

    Κόντρα, λοιπόν, στα στερεότυπα που επικρατούν τόσο στην ΕΕ της αναβίωσης του φασισμού και του σιδερόφρακτου ρατσισμού, όσο και στα «μυαλά» των εγχώριων «ούγκανων» της πατριδοκαπηλείας, επιβάλλεται να επισημανθεί για μια ακόμα φορά:  


  
  Πρώτον, οι μετανάστες είναι άνθρωποι. Συνεπώς κάθε πολιτική πράξη, κάθε πολιτική τοποθέτηση γύρω από την αντιμετώπιση του οξύτατου προσφυγικού και μεταναστευτικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας κρίνεται και αποκαλύπτεται, κατ' αρχάς, από αυτό: Από το αν προσεγγίζει το πρόβλημα με γνώμονα ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους. ‘Η από το αν, τελικά - όποιον μανδύα κι αν μετέρχεται ο λόγος της - εισηγείται την αντιμετώπιση των μεταναστών  σαν να ήταν «ζώα», «υπάνθρωποι», «εγκληματίες» και σαν «σμήνη εισβολέων».
  
  Οι ναζί κάνουν ακριβώς αυτό: Αξιοποιούν το προσφυγικό ως φόντο για τη διάχυση στην κοινωνία του δηλητηρίου της απανθρωπιάς, του ρατσισμού, της πατριδοκαπηλίας, του φασισμού.
  
 Δεύτερον, όποιος κάνει ασκήσεις απανθρωπιάς πάνω στο σώμα του μετανάστη, στην πραγματικότητα «εκπαιδεύει» την κοινωνία να φέρεται απάνθρωπα, να αποδέχεται ή να μην αντιδρά στην απανθρωπιά του ισχυρού, του δυνατού, του καταπιεστή, όταν αυτή εκδηλώνεται απέναντι στον κάθε ανίσχυρο, στον κάθε αδύναμο, στον κάθε ανήμπορο, στον κάθε καταπιεσμένο. Η απανθρωπιά δεν γνωρίζει σύνορα. Δεν σταματά στον μετανάστη – άνθρωπο. Παραμένει απανθρωπιά όταν έχει απέναντί της τον εργάτη – άνθρωπο. Τον συνταξιούχο – άνθρωπο. Τον αγρότη – άνθρωπο. Τον απεργό – άνθρωπο. Τον διαδηλωτή – άνθρωπο. Τον απολυμένο – άνθρωπο. Τον άνεργο – άνθρωπο.
  
  Η απανθρωπιά, όταν πάρει το πάνω χέρι, δεν σταματά μπροστά σε χρώμα, σε θρησκεία, σε φυλή, σε αλλοδαπό ή σε γηγενή.
   

24 χρόνια από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ

Ήταν 7 Φλεβάρη 1992 όταν υπογράφτηκε η Συνθήκη του Μάαστριχτ με βάση την οποία δημιουργήθηκε και τυπικά η Ευρωπαϊκή Ένωση.

... Ψηφίσανε το Μάαστριχτ, πληρώνει ο λαός !!!!!

Λεβεντιά καμαρωτή σε βρωμερή αποστολή…

Ο κύριος «να πάθετε καρκίνο όλοι σας» βρίσκεται εδώ και καιρό σε διατεταγμένη υπηρεσία «λαγού»! Στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή για τα αγροτικά προβλήματα όχι μόνο δεν βρήκε να πει κουβέντα για τους φτωχούς αγρότες, αλλά έλουσε αυτούς που υπερασπίζονται την φτωχή αγροτιά με διάφορους χαρακτηρισμούς. Ο  λεβέντης αυτός πολιτικός χαρακτήρισε τις προτάσεις για προστασία και ενίσχυση των φτωχών αγροτών «ανεδαφικές»  και είπε γι’ αυτούς που κάνουν τέτοιες προτάσεις ότι έχουν μείνει στην εποχή του Στάλιν! Σίγουρα η διασκεδαστική αυτή φιγούρα μπερδεύτηκε λίγο στην εκφορά των λέξεων, προσπαθώντας από βόρβορος και εκτοξευτής καρκίνου να μετατραπεί σε μελιστάλακτο σαλιάρικο ανθρωπάκι, διότι σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να παινέψει τον Στάλιν, όπως τελικά έκανε με τις βλακείες που είπε! Γιατί πως αλλιώς να εκλάβουμε το ότι η προστασία και ενίσχυση των φτωχών αγροτών παραπέμπει στην εποχή του Στάλιν!

Αυτό που είναι σίγουρο για τις προθέσεις αυτού του «αχυράνθρωπου», τον οποίο το σύστημα έφερε στο προσκήνιο προκειμένου να δει πόσο μπορεί να επιβληθεί στη συνείδηση του λαού μέσω της προπαγάνδας, ώστε να τον κάνει να ψηφίσει κατά χιλιάδες έναν άνθρωπο που για δεκαετίες διασκέδαζε τα πλήθη με τις σαχλαμάρες και τις ανισσοροπίες του στις τηλεοπτικές του εμφανίσεις, είναι ότι προσπαθεί να γυρίσει τον λαό πίσω, αλλά όχι στην εποχή του Στάλιν, που όπως ο ίδιος παραδέχτηκε υπήρχε προστασία των φτωχών αγροτών. Η φιγούρα αυτή που αν δεν είχε γίνει επικίνδυνη θα ήταν κωμική, όπως ήταν τα χρόνια που παρίστανε τον τσαρλατάνο στα τηλεοπτικά κανάλια, θέλει να γυρίσει τον λαό πίσω στο 1885, στην εποχή στην οποία αναφέρεται ο Ζολά στο «Ζερμινάλ», στην εποχή που οι εργάτες έμεναν στις παραγκουπόλεις γύρω από τα εργοστάσια, σε άθλιες συνθήκες, με ένα κομμάτι ψωμί ως αμοιβή και με μόνο δικαίωμα να ψοφάνε σαν τα αδέσποτα σκυλιά! Σ’ εκείνην την εποχή θέλει να μας γυρίσει ο τενεκές ο ξεγάνωτος τον οποίον το σύστημα έχει αμολήσει σαν λαγό να σέρνει το κάρο της οπισθοδρόμησης προς την εποχή που οι δουλοκτήτες είχαν εξουσία ζωής και θανάτου πάνω στο ομιλών πράγμα που λέγονταν δούλος!

Νάβις

Πηγη: http://agkidapress.gr

Οι εργαζόμενοι πληρώνουν τη νύφη...

Το ολλανδοβρετανικό μονοπώλιο πετρελαίου «Royal Dutch Shell» - για τον πολύ κόσμο είναι γνωστό ως «Shell» - ανακοίνωσε 10.000 απολύσεις προσωπικού, στο πλαίσιο του προγράμματος μείωσης του λειτουργικού κόστους της εταιρείας. Βλέπετε, για τους καπιταλιστές, οι εργαζόμενοι που παράγουν τον πλούτο θεωρούνται κόστος. Γιατί όμως εφαρμόζει το μονοπώλιο πρόγραμμα μείωσης του λειτουργικού του κόστους; Διότι το 2015 τα κέρδη της εταιρείας μειώθηκαν συνολικά στα 3,8 δισ. δολάρια από 19 δισ. δολ. που ήταν το 2014. Πρόκειται για τις χειρότερες οικονομικές επιδόσεις της εταιρείας τα τελευταία 13 χρόνια. Και αυτό λόγω πτώσης της τιμής του πετρελαίου κατά 75%. Δεν κατέγραψε ζημιές, αλλά μείωση κερδών. Τη νύφη, ως συνήθως, την πληρώνουν οι εργαζόμενοι, αφού μέσω των απολύσεων οι επιχειρήσεις δαπανούν πολύ λιγότερο κεφάλαιο για πληρωμή μισθών και αντισταθμίζουν την πτώση των κερδών. Βεβαίως, η τεράστια πτώση της τιμής του πετρελαίου έχει άμεση σχέση με την κρίση, τη μείωση της ζήτησης και την υπερπαραγωγή. Αλλος ένας δείκτης που αποκαλύπτει τις τεράστιες δυσκολίες αντιμετώπισης της κρίσης, τις συνέπειες της οποίας πληρώνουν οι εργαζόμενοι.

... ενώ η μετοχή ανεβαίνει

 

Την ίδια ώρα, όμως, που η «Shell» ανακοίνωσε τις 10.000 απολύσεις προσωπικού λόγω μείωσης του λειτουργικού της κόστους, ανακοίνωσε επίσης ότι, παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει, δηλαδή την πτώση των κερδών, θα διατηρήσει αμείωτο το μέρισμα που χορηγεί στους μετόχους της. Φαίνεται ότι αυτές της οι ενέργειες ενίσχυσαν τη «Shell», αφού η τιμή της μετοχής της αυξήθηκε κατά 7% στα χρηματιστήρια του Αμστερνταμ και του Λονδίνου. Και από τη χασούρα κέρδος, αφού η τεράστια άνοδος της μετοχής τούς ενισχύει με κεφάλαια. Ανεργία για τους εργαζόμενους, κεφαλαιακή ενίσχυση για το μονοπώλιο.

Ριζοσπάστης 7 Φλεβάρη 2016 

Ο Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΤ: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο αριστερός, όσο ήταν το ΠΑΣΟΚ σοσιαλιστικό…»

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ • 6 Φεβρουαριου 2016

Ο Νίκος Μπογιόπουλος ήταν καλεσμένος την Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου, στην εκπομπή της ΕΡΤ «studio3», που παρουσιάζουν οι δημοσιογράφοι Μαριλένα Κατσίμη και Σεραφείμ Σίλας. Η συζήτηση αρχίζει με αφορμή την έκδοση του νέου βιβλίου του Ν. Μπογιόπουλου «Την άλλη φορά… Αριστερά» και εξελίσσεται στην επικαιρότητα, αλλά και μέχρι το ρεαλισμό της κομμουνιστικής κοινωνίας. 

Το «χαρτί της διαπραγμάτευσης»...

Ριζοσπάστης Σάββατο 6 Φλεβάρη 2016

 

Οποιος είδε το χτεσινό πρωτοσέλιδο της «Αυγής» με κύριο τίτλο «Δεν αντέχει άλλο η κοινωνία», δεν μπορεί παρά να σκέφτηκε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ «μας κάνει πλάκα», κοροϊδεύοντας κατάμουτρα και με θράσος τους δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, φτωχούς αγρότες, αυτοαπασχολούμενους που απήργησαν και διαδήλωσαν προχτές μαζικά ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της, που τσακίζει τα λαϊκά δικαιώματα για να ενισχύει το κεφάλαιο στην προσπάθεια ανάκαμψης και θωράκισης της κερδοφορίας του.

Αλλά αυτή η ιστορία έχει και μια πολύ πιο ουσιαστική πλευρά, που συνεχίζουν να κρύβουν και τα άλλα αστικά πολιτικά κόμματα και βέβαια τα ΜΜΕ, τα οποία επιλέγουν να εστιάζουν στην «κοροϊδία» της κυβέρνησης και, μάλιστα, λέγοντας ότι τάχα ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπάτησε το λαό γιατί «του υποσχέθηκε πράγματα που δεν γίνονται». Στοχεύουν δηλαδή με τη σειρά τους να πείσουν τους εργαζόμενους ότι πρέπει να στριμώξουν ακόμα περισσότερο τις σύγχρονες ανάγκες τους στις επιταγές της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Στον απόηχο της χθεσινής απεργίας.

Τι είναι αυτό που δεν ήθελες να καταλάβεις, όταν οι κομουνιστές σου έλεγαν ότι στον καπιταλισμό  «Για ένα κομμάτι ψωμί, δε φτάνει μόνο η δουλειά. Για ένα κομμάτι ψωμί, πρέπει να δώσεις πολλά.»

Μιλούσες για δευτέρες παρουσίες και διάλεγες να  «Κόψεις την πείνα σου» με το μενού που σου σερβίρανε, χωρίς πρώτα να δεις αν τρώγετε!      

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η ΕΕ ομολογεί πως πλέον «για ένα κομμάτι ψωμί δεν φτάνει μόνο η δουλειά»

Εργαζόμενοι σε οικοδομή στην Αθήνα (φωτό: ΑΡ)

“Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε”

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Τελικά η οδός διαφυγής απ’ ό,τι ζούμε περνάει από εκείνο το «είναι η εφαρμογή (των Μνημονίων), ηλίθιε» του Σόιμπλε; Ναι, υπό την προϋπόθεση ότι θα ξεχάσουμε πως ο Σόιμπλε είναι ένας κυνικός εκπρόσωπος των ισχυρών. Άρα οι δικές του απαντήσεις ναι μεν συνιστούν λύση, αλλά για το σινάφι του. Όχι για τους αδύναμους στους οποίους με ιταμότητα απευθύνεται.

    Μήπως από την άλλη η διέξοδος βρίσκεται σε εκείνο το «είναι η κοινωνία, ηλίθιε» του κ.Τσακαλώτου. Προφανώς. Αλλά κι εδώ υπάρχει μια προϋπόθεση: Ότι δεν θα παραβλέψουμε πως υπάρχει ένα είδος πολιτικής (που συνηθίζει να παριστάνει την «αριστερή»), η οποία διαπρέπει στο σπορ «άλλα λέω κι άλλα εννοώ, άλλα προφασίζομαι κι άλλα πράττω». Η πραγματική σχέση αυτής της πολιτικής με την κοινωνία είναι οι «αριστεροί» ΕΝΦΙΑ, τα «αριστερά» χαράτσια, οι «αριστεροί» πλειστηριασμοί  και τα «αριστερά» Μνημόνια που συνεχίζουν να φορτώνονται στις πλάτες της κοινωνίας.

    Αλλού,  επομένως, θα πρέπει να αναζητηθεί η απάντηση – λύση στο πρόβλημα. Όμως για να βρούμε τι είναι σωστό, καλό είναι προηγουμένως να έχουμε προσδιορίσει που βρίσκεται το λάθος. Μια ασφαλής, δε, μέθοδος αναζήτησης λύσεως στα προβλήματα είναι η όσο το δυνατόν σαφέστερη καταγραφή των δεδομένων. Ας δούμε ορισμένα από αυτά:
  
  1) Σε συνθήκες κρίσης το καθεστωτικό πολιτικό σύστημα κινήθηκε και κινείται - εμφανώς πια - με     τρόπο που δικαιώνει δύο διαχρονικές παρατηρήσεις.
  
  Η πρώτη είναι η διαπίστωση του Λουντέμη, που στην ·Οδό αβύσσου, αριθμός μηδέν» γράφει:
   
 «Τα τελευταία τούτα χρόνια στον τόπο αυτό ειπώθηκαν τα χειρότερα  ψέ­ματα της Ιστορίας. Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μια και  δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα 'λεγαν. Έγινε πολλή κατάχρηση φτηνού λυρισμού, πολλή σπατάλη άχρηστης φιλοπατρίας...».
   
 Η δεύτερη είναι καταγεγραμμένη στο Ημερολόγιο του Σεφέρη το 1945. Έγραφε:
     
«Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγέτιδας τάξης στην Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις […]. Είμαι  βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα».

Άμα είσαι “ανεξάρτητος” και μακριά από κόμματα (μην βρεις και κανένα μπελά) κάνεις για το κομμάτι σου και μια επανάσταση!!!

Επιχείρησε να σπάσει την είσοδο στο Μακεδονίας – Θράκης με φορτηγάκι

Μπήκε στη θέση του οδηγού πατώντας γκάζι

Με το φορτηγάκι του πήγε να διαμαρτυρηθεί διαδηλωτής έξω από το υπουργείο Μακεδονίας Θράκης. Μάλιστα το τοποθέτησε στην είσοδο του υπουργείου, μπροστά από την καγκελόπορτα και μπήκε στη θέση του οδηγού πατώντας γκά

Οι παρευρισκόμενοι επιχείρησαν να τον ηρεμήσουν, ενώ από τη μέσα πλευρά της αυλής του υπουργείου είχε τοποθετηθεί μια κλούβα της αστυνομίας.

Θεσσαλονίκη Απεργία 4/2/2016 βίντεο και εικόνες.

Από την μεγάλη συγκέντρωση και πορεία του ΠΑΜΕ.

Απεργία Σήμερα

"Ρίζα ρίζα ο αγώνας ριζώνεται, δένει, με ιδρώτα, με θυσίες και αίμα θεριεύει,..".  

 

Θα `ρθει μέρα να καρπίζουν για όλους οι κάμποι και ο ήλιος ν΄ ανατέλλει, για όλους να λάμπει,  τότε κι εμείς θα τραγουδάμε,  πάει χαλάλι ο αγώνας, θα τραγουδάμε.
Άιντε βιαστείτε να ετοιμαστούμε πριν έβγει ο ήλιος ν΄ ανταμωθούμε τη νέα, να ιδούμε, μέρα με ήλιο πέρα ως πέρα.
Ρίζα ρίζα ο αγώνας ριζώνεται, δένει,  με ιδρώτα, με θυσίες και αίμα θεριεύει,  γι΄ αυτό κι εμείς θα τραγουδάμε,  πάει χαλάλι η ζωή μας θα τραγουδάμε.
Άιντε βιαστείτε να ετοιμαστούμε πριν έβγει ο ήλιος ν΄ ανταμωθούμε τη νέα, να ιδούμε, μέρα με ήλιο πέρα ως πέρα.
Στίχοι: Θωμάς Μπακαλάκος Μουσική: Θωμάς Μπακαλάκος

Αναρτήθηκε από sofia

Οι φιλελεύθεροι και η απεργία

Ο χρήστης της απεργίας

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι για τους οποίους η απεργία είναι ένα σκάνδαλο: δηλαδή όχι απλώς ένα σφάλμα, μια αταξία ή ένα πλημμέλημα, αλλά ένα έγκλημα κατά της ηθικής, μια ανυπόφορη πράξη που διαταράζει, κατά τη γνώμη τους, τη Φύση. Απαράδεκτη, σκανδαλώδης, εξοργιστική, είπαν για μια πρόσφατη απεργία ορισμένοι αναγνώστες του Φιγκαρό. Πρόκειται για μια αλήθεια, από την εποχή της Παλινόρθωσης και που εκφράζει τη βαθύτερη της νοοτροπία. Είναι η εποχή όπου η αστική τάξη, που βρίσκεται στην εξουσία από πολύ λίγο καιρό, εκτελεί ένα είδος συγκερασμού Ηθικής και Φύσης, δίνοντας στη μια την εγγύηση της άλλης: από φόβο μην υποχρεωθεί να φυσικοποιήσει την Ηθική, ηθικοποιεί τη Φύση, καμώνεται πως συγχέει το πολιτικό σύστημα με το φυσικό και καταλήγει στο να κηρύσσει ανήθικο καθετί που αμφισβητεί τους διαρθρωτικούς νόμους της κοινωνίας την οποία ανέλαβε να υπερασπίσει. Στους νομάρχες του Καρόλου του 10ου, όπως και στους σημερινούς αναγνώστες του Φιγκαρό, η απεργία εμφανίζεται πριν απ’όλα σαν μια πρόκληση στις εντολές της ηθικοποιημένης λογικής: για αυτούς, απεργώ σημαίνει <<κοροιδεύω τον κόσμο>>, δηλαδή παραβιάζω όχι τόσο μια πολιτική νομιμότητα, όσο μια “φυσική” νομοτέλεια, προσβάλλω το φιλοσοφικό βάθρο της αστικής κοινωνίας, αυτό το μίγμα ηθικής και λογικής που είναι η “σύνεση”.

Νόμπελ Ειρήνης βαμμένα με αίμα

Γράφει ο Νίκος Μόττας* // Στο Ατέχνως

Με αφορμή την πρόσφατη συζήτηση για τα νόμπελ ειρήνης και την πρόταση να βραβευτούν με αυτό έλληνες κάτοικοι των νησιών του Αιγαίου (για την αυτοθυσία και την αλληλεγγύη τους απέναντι σε πρόσφυγες-μετανάστες), αξίζει να κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση. Μια ανασκόπηση σε παλαιότερους- γνωστούς και μη εξαιρετέους- αποδέκτες των περήφημων βραβείων της ομώνυμης νορβηγικής ακαδημίας. Για να δούμε, εν τέλει, τι είναι στην πραγματικότητα τα Νόμπελ ειρήνης: Αντιπροσωπεύουν πράγματι αυτό που πρεσβεύει το όνομα τους, δηλαδή επιβράβευση όσων παλεύουν για την ειρήνη, ή αποτελούν διαφημιστικό τρικ-όπλο στη φαρέτρα όσων παίζουν πολιτικά και διπλωματικά παιχνίδια στις πλάτες των λαών;
Βλέποντας κάποιος τα ονόματα των παραληπτών των βραβείων νόμπελ ειρήνης, από το 1901 μέχρι και σήμερα, θα διαπιστώσει ένα πράγμα: πως τα εν λόγω βραβεία έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, για «ξέπλυμα» εγκληματιών πολέμου, για τον «καθαγιασμό» ιμπεριαλιστικών σφαγείων.

Έχουμε λοιπόν και λέμε:

Το 1953 το βραβείο απονέμεται στον αμερικανό πολιτικό (Εξωτερικών και Άμυνας) και Στρατηγό Τζορτζ Μάρσαλ. Ο Μάρσαλ, μεταξύ άλλων, έμεινε γνωστός για το περίφημο σχέδιο που φέρει το όνομα του (Σχέδιο Μάρσαλ) και το οποίο αποτελούσε «Δούρειο Ιππο» του αμερικανικού καπιταλισμού, για την υπονόμευση του σοσιαλιστικού συστήματος και γενικά του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και για τη μεγαλύτερη διείσδυση των αμερικανικών μονοπωλίων στον ευρωπαϊκό χώρο. Πέραν τούτου, να θυμήσουμε πως (και) με την υπογραφή του Τζ.Μάρσαλ (τότε Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ), πάρθηκε η τελική απόφαση για ρήψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, τον Αύγουστο του 1945. Με λίγα λόγια, ο νομπελίστας ειρήνης Στρατηγός Μάρσαλ υπήρξε ένας εκ των πρωταιτίων του πλέον βάρβαρου ιμπεριαλιστικού εγκλήματος του 20ου αιώνα.

Τραπεζικοί τριγμοί

Γράφει ο Cogito ergo sum // Στο Ατέχνως

Φαίνεται πως όσα σημειώσαμε εδώ την περασμένη εβδομάδα περί των τραπεζών και της υπερδιόγκωσής τους («Τραπεζική απληστία και κρίση») είχαν ενδιαφέρον, οπότε ας συνεχίσουμε λίγο την κουβέντα μας. Κι αν στο προηγούμενο σημείωμα περιγράψαμε το φαινόμενο, είδαμε τα μέτρα της κυβέρνησης των ΗΠΑ και παρατηρήσαμε τις αντιδράσεις των τραπεζιτών, σήμερα θα ρίξουμε μια ματιά σε όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη.

Είναι γεγονός ότι η τρομακτική υπερμεγέθυνση των ευρωπαϊκών τραπεζών δεν πέρασε απαρατήρητη από τα μεγάλα κεφάλια τής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έτσι, πριν πέντε χρόνια εισήγαγαν τον κανονισμό Βασιλεία ΙΙΙ, ο οποίος βελτίωνε τον προηγούμενο (Βασιλεία ΙΙ) και επιχειρούσε να βάλει κάποιους όρους και κανόνες στην λειτουργία των τραπεζών. Για να μη κουράσω τον αναγνώστη με δύσκολες λεπτομέρειες, ας σημειώσω μόνο ότι, μεταξύ των άλλων, η Βασιλεία ΙΙΙ προέβλεπε αυστηρότερα όρια μόχλευσης, πράγμα που δυσκολεύει την μεγέθυνση των τραπεζών.

Παρένθεση. Για όσους δεν έχουν γνώση του όρου, πρέπει να εξηγήσουμε εδώ ότι ως τραπεζική μόχλευση εννοούμε τον λόγο των ανοιχτών θέσεων μιας τράπεζας προς τα ίδια κεφάλαιά της. Με απλά λόγια, όταν μια τράπεζα με ίδια κεφάλαια 1.000 ευρώ έχει χορηγήσει δάνεια 10.000, η μόχλευσή της ισούται με 10. Η Lehman Brothers κατέρρευσε με μόχλευση 38. Ακριβώς όση είχε και η Morgan Stanley, η οποία επέζησε γιατί δέχθηκε «ένεση» από το κράτος. Κλείνει η παρένθεση.