Η ψευδαίσθηση της λαϊκής κυριαρχίας

Υπάρχουν δύο (τουλάχιστον) προσεγγίσεις για την εκλογική διαδικασία. Η μία υποστηρίζει ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία (δυτικού τύπου) είναι το καλύτερο δυνατό πολίτευμα για την όσο το δυνατόν πιο πιστή έκφραση της λαϊκής βούλησης. Υπάρχει, ωστόσο, και η άλλη άποψη, η οποία συνοψίζεται στη γνωστή φράση: Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες.

 
Οι τελευταίες εξελίξεις στην Ιταλία είναι μια καλή ευκαιρία για να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά σε αυτήν τη δεύτερη προσέγγιση. Στην ειδησεογραφία οι εξελίξεις στην Ιταλία καταγράφονται, λίγο – πολύ, ως εξής: «Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε ο Ιταλός Πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλα με την άρνησή του να αποδεχτεί ως υπουργό Οικονομικών τον καθηγητή Πάολο Σαβόνα, προκαλώντας την κατάθεση της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης από τα κόμματα της πλειοψηφίας και την ανάθεσή της στον άνθρωπο του ΔΝΤ και των οίκων αξιολόγησης Κάρλο Κοταρέλι».
Αυτή η σωστή, σε γενικές γραμμές, περιγραφή της κατάστασης στην Ιταλία, ωστόσο, ξεκινά με μια λάθος διαπίστωση: τον ασκό του Αιόλου δεν τον άνοιξε ο σημερινός Πρόεδρος Ματαρέλα. Τον έχουν ανοίξει άλλοι – αν ποτέ υπήρξε ερμητικά κλειστός…

 
Η παρέμβαση του Ιταλού Προέδρου για να… διορθωθεί η λαϊκή βούληση που προσφάτως διατυπώθηκε μέσα από την εκλογική διαδικασία δεν είναι μια πρωτοφανής κίνηση.

Συμμέτοχοι

Ανεξάρτητα απ' το αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναδειχτεί «πρωτομάστορας», δεν είναι ωστόσο ο μόνος που με το μανδύα της «κοινωνικής πολιτικής» και της «φιλολαϊκότητας» επιχειρεί να δώσει νέα προνόμια στο κεφάλαιο και να φτιάξει μηχανισμούς ενσωμάτωσης για λογαριασμό του. Μια ματιά στα όσα είπε τις προάλλες ο πρόεδρος της ΝΔ στους βιομηχάνους, για την ανάγκη να κάνουν τους εργαζόμενους «συμμέτοχους στην επιτυχία» τους, που βασίζεται βέβαια πάνω στην ένταση της εκμετάλλευσης, μπορεί να πείσει για το αντίθετο. Τα παραδείγματα που έφερε είναι αποκαλυπτικά: «Για παράδειγμα, προσλάβετε εσείς νέους συνεργάτες και εγώ θα αναζητήσω τρόπους να τους πριμοδοτήσω. Κάντε εσείς συμμέτοχους τους εργαζόμενους στην επιτυχία σας με stock-options ή με άλλους τρόπους διανομής κερδών, τονώστε την εταιρική κοινωνική ευθύνη και εγώ θα είμαι ανοιχτός σε φοροαπαλλαγές για να τα πραγματοποιήσετε. Προσφέρετε εσείς ιδιωτικά ασφαλιστικά προγράμματα, ιδιωτική ασφάλεια υγείας ή κάρτες κίνησης στα μέσα μεταφοράς και εγώ συζητώ τα έξοδα αυτά να εκπίπτουν από την εφορία». Με γυμνό μάτι διακρίνει κανείς ότι - πέρα από τις διατυπώσεις - τίποτα το διαφορετικό δεν έχουν οι προτάσεις αυτές απ' όσα υλοποιεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κι αυτή μια επιβεβαίωση για τις «αβυσσαλέες» διαφορές που τάχα χωρίζουν τους δύο, όσο και για το πραγματικό περιεχόμενο των μέτρων διαχείρισης της φτώχειας, που στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν θα προσφέρουν ανακούφιση από την αντιλαϊκή λαίλαπα, αλλά λειτουργούν και ως «δούρειος ίππος» για το σάρωμα δικαιωμάτων και κατακτήσεων, το πέρασμα αντιδραστικών αλλαγών προς όφελος του κεφαλαίου.

Η αντεργατική συμφωνία Cosco-εργοδοτικού συνδικαλισμού

Σχόλιο Praxis: Από ότι φαίνεται οι κινέζοι καπιταλιστές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους δεν προσπαθούν να αξιοποιούν μόνο τους φασίστες τραμπούκους ενάντια στους εργάτες αλλά και τον εργοδοτικό συνδικαλισμό με όχημα φυσικά την κυβερνητική πολιτική. Αυτά για τις υποκρισίες του ΣΥΡΙΖΑ και κάποιων αστών και σοσιαλδημοκρατών αναλυτών στα ΜΜΕ, που προκλητικά διμαρτύρονται ενάντια στις “συνθήκες γαλέρας” που επιβάλλει η εταιρεία. Λές και η Cosco έπεσε από..τον ουρανό και πήρε το Λιμάνι, λές και όλα αυτά δεν είναι αξιοποιήση των μνημονίων που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ με την ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα……..

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΟΛΠ

Οταν η αντεργατική συμφωνία «Cosco» – πλειοψηφίας ΟΜΥΛΕ βαφτίζεται… «επίτευγμα»!

Οι απώλειες στις αποδοχές και οι ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις των εργαζομένων του ΟΛΠ, σε συνδυασμό με την προώθηση του «μοντέλου» των εργολαβικών εργαζομένων, είναι αυτό που διαπερνά, μετά τον Γενικό Κανονισμό Προσωπικού, και τη νέα Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που «έκλεισαν» «Cosco» και οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού που πλειοψηφούν στη διοίκηση της ΟΜΥΛΕ και εκπροσωπούνται από τις παρατάξεις ΑΔΗΣΚ (ΠΑΣΚΕ), ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ (ΣΥΡΙΖΑ – ΜΕΤΑ), ΔΑΚΕ.

Η «Cosco», ως νέα διοίκηση του ΟΛΠ ΑΕ από τις 10/8/2016, έχοντας τη στήριξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και των άλλων κομμάτων του κεφαλαίου και του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού, κρατώντας τους εργαζόμενους σε ομηρία, με την τροποποίηση του Γενικού Κανονισμού Προσωπικού του ΟΛΠ στις 21/8/2017, καθόρισε το νέο αντεργατικό πλαίσιο έντασης της εκμετάλλευσης, που αποτυπώθηκε στη συνέχεια στη Συλλογική Σύμβαση, με την παραπέρα μείωση των αποδοχών των υπαλλήλων στις διοικητικές υπηρεσίες, στους τεχνικούς και χειριστές. Η Σύμβαση αυτή δεν αφορά τους λιμενεργάτες, οι οποίοι υπογράφουν δική τους ΣΣΕ ανάμεσα στο σωματείο «Ενωση Μονίμων και Δοκίμων Λιμενεργατών ΟΛΠ» και τη διοίκηση του ΟΛΠ. Αυτή θα ακολουθήσει το επόμενο διάστημα. Σημειώνεται βέβαια ότι τον νέο αντεργατικό Γενικό Κανονισμό Προσωπικού της «Cosco» στον ΟΛΠ προσυπέγραψαν και η ΟΜΥΛΕ και η «Ενωση Μονίμων και Δοκίμων Λιμενεργατών ΟΛΠ».

Women enjoy Capitalism – Μία στις 4 δεν θα αποκτήσει παιδιά!

Women enjoy Capitalism – Μία στις 4 δεν θα αποκτήσει παιδιά!

 

Οι πραγματικές αιτίες του δημογραφικού προβλήματος

 

Πλευρές του λεγόμενου δημογραφικού προβλήματος ανέδειξε ο βουλευτής του ΚΚΕ Μανώλης Συντυχάκης, μιλώντας σε εκδήλωση του Τομέα Ισότητας των Φύλων της Ενωσης Περιφερειών Ελλάδας (ΕΝΠΕ), στις 14/5.

Αναφέρθηκε σε ζητήματα σχετικά με την τάση αύξησης της ηλικίας δημιουργίας οικογένειας, ιδιαίτερα στις νέες γυναίκες, καθώς στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία, τα αντικειμενικά εμπόδια στον αρμονικό συνδυασμό της εργασίας με τη μητρότητα περνάνε και στο επίπεδο της συνείδησης και στάσης της γυναίκας, με τάση να αναβάλλει την απόφαση τεκνοποίησης για αργότερα, σε συνθήκες που η μητρότητα θεωρείται ατομική – οικογενειακή υπόθεση.

***

«Για το ΚΚΕ, οι παράμετροι που συνθέτουν το δημογραφικό πρόβλημα, όπως οι όροι ζωής, η υπογεννητικότητα, η μετανάστευση, η προσφυγιά, η θνησιμότητα κ.ά., είναι πρωτίστως κοινωνικοί, οικονομικοί, πολιτικοί, πολιτιστικοί. 

Από την άποψη αυτή, οι δημογραφικές εξελίξεις στον καπιταλισμό είναι άμεσα συνυφασμένες με τις συνθήκες αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, συνολικά με τις συνθήκες διαβίωσης του λαού.

ΗΠΑ: Εξοπλισμοί μέχρι τα δόντια

ΗΠΑ: Εξοπλισμοί μέχρι ταδόντια

Από Panos

 Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης //

Η Βουλή των αντιπροσώπων ενέκρινε τον Μάιο τον πολεμικό προυπολογογισμό των ΗΠΑ για το 2019 με το ιλιγγιώδες ποσό των 717 δισεκαττομυρίων δολλαρίων από 660δις που υπολογίζεται ότι είναι σήμερα.

Μαζί με τους ρεπουμπλικάνους ψήφισαν και 131 δημοκρατικοί, αποδεικνύοντας στην πράξη πως στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και συμφέροντα συμφωνούν οι κατά τα άλλα αντίπαλοι. 351 υπέρ και 66 κατά.

Οι 351 ανησυχούν για την ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ και οι 66 δηλώνουν ότι “αντί για ένα σχεδιασμό για την ειρήνη και την ασφάλεια ο προυπολογισμός αντιπροσωπεύει την πρακτική του ατελείωτου πολέμου χωρίς έλεγχο και εποπτεία από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους”. Δεν έγιναν δεκτές τροπολογίες για τον περιορισμό των πυρηνικών όπλων ούτε και για την μείωση προσωπικού της Διοίκησης Πυρηνικής Ασφάλειας.

Μαζί τα φάγαμε…

 

 

02-06-2018

Οι άλλοι κοιτάχτηκαν. Και βάλανε τα γέλια. Κι ύστερα κλάψανε. Σκύψανε τα κεφάλια. Κατάλαβαν ότι η γη έτριζε απ’ τους σωτήρες.

 

Μαρία Δημητρούκα

 

Σαν χτιζόταν ο κόσμος, κανείς δεν σκέφτηκε τον κόκορα να σφάξει.

Να πιάσουν τα θεμέλια. Να δέσουν. Γερά να γίνουν.

Και τώρα, ανασκουμπώνονται οι σοφοί, ξύνοντας τάχα το κεφάλι.

Σκέφτονται: «Τι φταίει;»

…-«Φταίει που γίναμε πολλοί» θ’ αποφασίσει ο ένας, ενώ ο άλλος, ακόμη ξύνεται.
Δύσκολο θέμα. Θα πρέπει μες στις σκέψεις του να βυθισθεί, όπως οφείλει στα πτυχία του και στην κυρία την μαμά του.

Ο τρίτος, θα ξεροβήξει. Θα κοιτάξει ψηλά. Μετά, χαμηλά. Έτσι σκέφτεται αυτός..

Ύστερα, θα τινάξει την σκόνη του μυαλού του απ’ το πέτο, θα τρίξει τα λουστρίνια του κι αφού κοιτάξει ίσια μπρός, θ’ αποφανθεί:

Δεκαετία κλιμάκωσης...

ΛΙΣΑΒΟΝΑ 2010: Το «αγκωνάρι» της νέας στρατηγικής

 

 

Από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία

Το «αγκωνάρι» για τη λεγόμενη «νέα στρατηγική αντίληψη του ΝΑΤΟ 2020» και για να λειτουργήσει το ΝΑΤΟ ως «πολιτικοστρατιωτικός οργανισμός» μπήκε στη Σύνοδο της Λισαβόνας το Νοέμβρη 2010.Στη Σύνοδο εξετάστηκαν τα βασικά χαρακτηριστικά της «νέας στρατηγικής αντίληψης» της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, που αντανακλούν την όξυνση των ανταγωνισμών, όπως βέβαια και την ανάδυση νέων ιμπεριαλιστικών κέντρων και δυνάμεων όπως η Κίνα, η Ρωσία κ.ο.κ. και αποφασίστηκε:

• Η ενίσχυση και η γενίκευση του προσανατολισμού για τη συγκρότηση ευέλικτων ισχυρών στρατιωτικών μονάδων ταχείας επέμβασης με τη συμμετοχή μισθοφορικών δυνάμεων, η αυστηρή τήρηση της ενιαίας επιχειρησιακής δράσης και της ενιαίας ΝΑΤΟικής διοίκησης.
• Η διεύρυνση των προσχηματικών «ασύμμετρων απειλών» που χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ για επεμβάσεις σε όλο τον πλανήτη και για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων και Ενέργειας, αγορών και σφαιρών επιρροής προσθέτοντας σε αυτές π.χ. τις κλιματικές αλλαγές, τις ενεργειακές κρίσεις και την ενεργειακή ασφάλεια, τις ανθρωπιστικές καταστροφές, τις επιθέσεις στον κυβερνοχώρο, τον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών κ.ά.
• Ο εκσυγχρονισμός του πυρηνικού οπλοστασίου, της προετοιμασίας των αποκαλούμενων «προληπτικών πολέμων» και του «πρώτου πυρηνικού πλήγματος», αλλά και η «διαχείριση κρίσεων», στην κατεύθυνση της καταστολής των διαδηλώσεων, των λαϊκών κινητοποιήσεων, για την αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού».
• Η επιτάχυνση της υλοποίησης του προγράμματος «αντιπυραυλικής προστασίας» με το βλέμμα στη Ρωσία.
• Η ενίσχυση των ιμπεριαλιστικών στρατιωτικών επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ πέραν της ζώνης της συμμαχίας, όπως σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Σομαλία, Πακιστάν κ.α., και μάλιστα ως δράση νομιμοποιημένη από τον ΟΗΕ (με τον οποίο έχει υπογράψει συμφωνία συνεργασίας), συντονισμένη με ανάλογες δυνάμεις που συγκροτεί η ΕΕ, καθώς και με τον λεγόμενο «Συνεταιρισμό για την ειρήνη». Επίσης αποφασίστηκε το ΝΑΤΟ να δράσει για το σχηματισμό κρατικών μηχανισμών (αστυνομίας και στρατού) σε μια σειρά χώρες (Ιράκ, Αφγανιστάν, Κόσσοβο), ώστε να ενσωματωθούν «ομαλά» στα ιμπεριαλιστικά ΝΑΤΟικά σχέδια.

Ο Μεγαλέξης

Πάει, τέλειωσε η εποχή του Μεγαλέξανδρου ως εμπορικού σήματος στα Σκόπια. Ηρθε η εποχή του Μεγαλέξη. Με το πύρινο σπαθί του ΝΑΤΟ ανά χείρας κόβει τον γόρδιο δεσμό που έσφιξε μετά το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας. Ο Μεγαλέξης αποπειράται να κερδίσει τη μνημονιακή αθανασία με αριστερό επιτόκιο ως πρόσημο. Οσοι αναζητούν τη μυστική συνταγή που τον κρατάει στον αφρό του Νότου με όρους ευρωπαϊκού Βορρά ξεχνούν ότι στις αστικές δημοκρατίες του κλυδωνιζόμενα κυρίαρχου καπιταλισμού, τα λεφτά με ένα μόλις μικρό πεζό κάπα γίνονται κλεφτά.

 

Στα μεγάλα παζάρια η ελληνική εκδοχή του πάτου κρύβεται στην έκφραση «του πήρα και τα σώβρακα». Κι αυτό ο Μεγαλέξης το ξέρει. Και για την ώρα το μεταθέτει στην κερκίδα, που την έχει βάλει να τσακώνεται για το αν τα σώβρακα είναι πλυμένα και σιδερωμένα. Το αμερικάνικο απορρυπαντικό, κατευναστικό των παρενεργειών που τυχόν μπορεί να προκύψουν από λαμπερές μικρές δυνάμεις όπως το πριγκιπάτο του Μονακό, έχει μελετήσει πολύ καλά τη χρήση του άλλου ελληνικού ρητού «τι Λοζάνη, τι Κοζάνη». Οπότε το γεωστρατηγικό καζίνο βγάζει τις μάρκες στο τραπέζι και ο κ. Πάιατ κάνει τη Λάρισα να μοιάζει με εκλεπτυσμένο και προτιμητέο ευρωπαϊκό Ιντσιρλίκ. Παλιά στους ιθαγενείς οι αποικιοκράτες και οι πειρατές έδιναν καθρεφτάκια και μπαρούτι. Σήμερα η πανηγυρική εμπλοκή εξασφαλίζεται με κατασκοπευτικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και αερομεταφερόμενα φορητά πυρηνικά, αραγμένα στον Αραξο, για να περιβάλλεται δήθεν τη ΝΑΤΟική ισχύ ο Μεγαλέξης, αυτός ο μικρός ο μέγας, προορισμένος να κερδίσει τον τίτλο του πολιτικά ανήλικου masterchef ευρωατλαντικού τύπου.

Τάξη εναντίον τάξης – “Με ποια πλευρά είσαι φίλε;”

01-06-2018

Οι δύο κόσμοι που συγκρούονται στην απεργία στο λιμάνι και τα όπλα τους στη μάχη.

Σφυροδρέπανος
 

Η ταξική πάλη είναι μια μορφή κοινωνικού πολέμου. Ακόμα κι αν κάποιοι υποστέλλουν τη σημαία της, διακηρύσσοντας την κοινωνική ειρήνη και τη συμφιλίωση με τους εκμεταλλευτές, για να απολαύσουν τα αγαθά του βολέματός τους, ο πόλεμος αυτός θα συνεχίζεται, όσο εξακολουθούν να υπάρχουν οι λόγοι που τον τρέφουν. Σε κάθε πόλεμο λοιπόν είναι σημαντικό να δούμε: α) ποιοι συγκρούονται, β) με τι όπλα πηγαίνει στη μάχη το κάθε στρατόπεδο, γ) με ποια πλευρά είμαστε.

Ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα.

Ποιες είναι οι πλευρές που συγκρούονται;

Από τη μια πλευρά είναι η Cosco και οι εργολάβοι της. Η σύμπραξη ελληνικού και κινέζικου καπιταλισμού, που επιχειρεί μεθοδικά την “κινεζοποίηση” της εργατικής τάξης: φτηνά κι ανασφάλιστα μεροκάματα, μηδενικό κόστος εργασίας, αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να απολυθεί (στην καλύτερη) ή ακόμα και να σακατευτεί, σε κάποιο εργατικό “ατύχημα”.

Από την άλλη πλευρά είναι οι εργάτες στις προβλήτες του λιμανιού, που υφίστανται πρωτοφανή εκμετάλλευση. Που τόλμησαν να σηκώσουν το ταξικό τους ανάστημα και να διεκδικήσουν το δίκιο τους, στοιχειώδη κι αυτονόητα δικαιώματα, όπως το οκτάωρο, η συλλογική σύμβαση, τα μέτρα ασφαλείας, η ίδια τους η αξιοπρέπεια. Οι εργάτες, που δεν είναι όλοι συνειδητοποιημένοι, ψημένοι σε ταξικούς αγώνες, αλλά μόλις τώρα κάνουν τα πρώτα βήματα στη συνείδησή τους, μέσα από το μεγάλο σχολείο της απεργίας και της διεκδίκησης.

Ιστορίες «δημοκρατίας»...

Η κατάσταση στην Ιταλία, όπου έχουμε πολλά ακόμα «επεισόδια» να δούμε, όπως και οι δηλώσεις τύπου Ετινγκερ - ενδεικτικές για το «ποιόν» της ΕΕ - ότι «οι αγορές θα μάθουν στους Ιταλούς να ψηφίζουν», αποτέλεσαν όπως αναμενόταν «πεδίον δόξης λαμπρόν» για να επανέλθουν τα ιδεολογήματα περί «ανάγκης εκδημοκρατισμού» της ιμπεριαλιστικής ένωσης. Πρώτος πρώτος βέβαια έσπευσε να υποστηρίξει το χρεοκοπημένο αυτό παραμύθι ο πρωθυπουργός, που από το βήμα του ΣΕΒ δήλωνε τις προάλλες ότι «η Ευρώπη οφείλει να κάνει βήματα. Και να κοιτάξει κατάματα το πρόβλημα. Να αντιμετωπίσει τη διάχυτη λαϊκή δυσαρέσκεια και την έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς και τις προτεραιότητές της. Διαφορετικά η πολιτική της κρίση θα είναι αυτή που θα γεννά και θα ανατροφοδοτεί τις νέες οικονομικές της κρίσεις. Και όχι το ανάποδο. Και η οικονομική κρίση θα δώσει τη θέση της σε μια γενικευμένη κρίση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος», προσθέτοντας ότι «η αποφυγή μιας τέτοιας προοπτικής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εμβάθυνση της δημοκρατίας», τη μείωση της λιτότητας κ.ο.κ.

... και απάτης

 

Πρόκειται για τη συμπύκνωση όλης της απάτης με την οποία χρόνια τώρα ποτίζουν τα λαϊκά στρώματα η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα. Τι να «πρωτοθαυμάσει» κανείς; Το αναποδογύρισμα της πραγματικότητας, όπου οι καπιταλιστικές κρίσεις, οι αγιάτρευτες αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της καπιταλιστικής οικονομίας βαφτίζονται ζητήματα «λάθους διαχείρισης»; Την «αγωνία» για θωράκιση της ιμπεριαλιστικής ένωσης από τη λαϊκή δυσαρέσκεια και μαζί το «ξέπλυμα» του χαρακτήρα της, που τάχα μπορεί να αλλάξει και να πάψει να είναι ένωση του κεφαλαίου, να γίνει πιο «δημοκρατική»; Το ανακάτεμα της λαϊκής δυσαρέσκειας με τους αστικούς σχεδιασμούς, όπως είναι οι προσπάθειες αστικών τάξεων που έχασαν έδαφος τα χρόνια της κρίσης να «επαναδιαπραγματευτούν» με τους ανταγωνιστές τους; Οι εργαζόμενοι και ο λαός - που έχουν ακούσει ξανά το παραμύθι αυτό - διαθέτουν πλέον πείρα και πρέπει να την αξιοποιήσουν. Οχι παλεύοντας μάταια να εξανθρωπίσουν την ιμπεριαλιστική ένωση και το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά οργανώνοντας την πάλη τους ενάντια σε κεφάλαιο, κυβερνήσεις και ΕΕ.

Αντιλαϊκή κλιμάκωση διαρκείας, με «εύθραυστη» ανάκαμψη και «κινδύνους»

Στην ολόπλευρη εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων της μνημονιακής περιόδου και βέβαια στην περαιτέρω κλιμάκωση των αναδιαρθρώσεων για τη μακροπρόθεσμη περίοδο μετά τον Αύγουστο του 2018 «δείχνει» η πλευρά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όσο και των άλλων ευρωπαϊκών «θεσμών». Την ίδια ώρα, κυβέρνηση και κουαρτέτο σταθερά και μεθοδικά προετοιμάζουν το ενισχυμένο «εποπτικό πλαίσιο» για την «επόμενη μέρα», ενώ το παζλ των αντιλαϊκών διεργασιών συμπληρώνεται από τα παζάρια και τους ανταγωνισμούς της γερμανικής κυβέρνησης με το ΔΝΤ αναφορικά με το ζήτημα της διαχείρισης του ελληνικού κρατικού χρέους. Τα ζητήματα αυτά αναμένεται να συζητηθούν αύριο Σάββατο, στο περιθώριο της Συνόδου των υπουργών Οικονομικών του G7 στον Καναδά.

Σε ορίζοντα δεκαετίας οι «μεταρρυθμίσεις» και βλέπουμε...

 

 

Χαρακτηριστικές είναι οι παρεμβάσεις των εμπλεκόμενων «παικτών» στο πλαίσιο διεθνούς συνεδρίου που διοργανώθηκε χτες στην Αθήνα από το Οικονομικό Επιμελητήριο της Ελλάδας (ΟΕΕ), με θέμα «Η Ελληνική Οικονομία μετά το κλείσιμο του τρίτου προγράμματος».

Από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο εκπρόσωπός της στο κουαρτέτο, Ντ. Κοστέλο, υπογράμμισε πως «οι βαθιές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα θα χρειαστούν 5 - 10 χρόνια για να ολοκληρωθούν, και γι' αυτό είναι σημαντικό να συνεχιστούν», «δείχνοντας» με αυτόν τον τρόπο σε ένα πρώτο χρονοδιάγραμμα των εποπτικών ελέγχων και των αλλεπάλληλων «αξιολογήσεων» της αντιλαϊκής πολιτικής μετά την έξοδο από το τρέχον μνημόνιο. Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι δεν μπορεί να υπάρξει αντιστροφή των «μεταρρυθμίσεων», όπως π.χ. των μέτρων για την κατακρεούργηση των συντάξεων και του αφορολόγητου ορίου. «Δεν μπορεί να αντιμετωπίσει η Ελλάδα αναστροφές πολιτικής που θα μειώσουν την εμπιστοσύνη», υπογράμμισε.

ΕΡΜΗΝΕΙΕΕΣ ΔΗΛΩΣΕΩΝ

Ανάμεσα στις ειδήσεις των ημερών, κάποιες στο περιθώριο των σημαντικών γεγονότων είναι ενδεικτικές για τη χαρτογράφηση του ιδεολογικού εποικοδομήματος της καπιταλιστικής Ενωμένης Ευρώπης.

 

  Από τη μια  είναι  η συγγνώμη που ζήτησε  ο επίτροπος Προϋπολογισμού Γκίντερ Έτινγκερ για τη δήλωσή του σε δημοσιογράφο πως οι αγορές θα μάθουν στους Ιταλούς πώς να ψηφίζουν, ενώ ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντ. Τουσκ απηύθυνε έκκληση  στους ευρωπαϊκούς θεσμούς να σέβονται τους ψηφοφόρους. Η διορθωτική δήλωση του Ντ. Τουσκ, που θωπεύει τ’ αυτιά των πολιτών, δεν αναιρεί την αλήθεια που με κυνισμό εξέφρασε ο επίτροπος για την εξάρτηση του πολιτικού από το οικονομικό. Παραδέχτηκε δηλ. ο επίτροπος αυτό που είναι πασιφανές, πως από τον   καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης της υλικής  ζωής  εξαρτάται το δημοκρατικό δυναμικό των κοινοβουλευτικών δημοκρατιών της Ενωμένης Ευρώπης. 

 

               Από την άλλη είναι η υποδοχή στο προεδρικό μέγαρο  από τον πρόεδρο της Γαλλίας Ε. Μακρόν του Μαμαντού Γκασάμα, «παράτυπο» μετανάστη από το Μάλι, ο οποίος έσωσε τετράχρονο παιδί που κινδύνευε να πέσει από τον 4ο όροφο,  και η διαβεβαίωσή του  πως «όλα τα χαρτιά θα τακτοποιηθούν» και θα ενταχθεί στην Πυροσβεστική Υπηρεσία. Η εξασφάλιση της νομιμότητας του μετανάστη  ήταν  η ανταμοιβή  του  εκ μέρους του κυβερνήτη για την ηρωική του πράξη,  όπως σε εποχές φεουδαρχίας ανταμείβονταν οι πολεμιστές  για τις υπηρεσίες τους προς τους άρχοντες με παραχωρήσεις γης και προνόμια.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΠΡΟΒΛΗΤΕΣ ΤΗΣ «COSCO» Με αποφασιστικότητα συνεχίζουν την απεργία (ΦΩΤΟ)

 

 Από τη Γενική Συνέλευση το βράδυ της Πέμπτης

Με αποφασιστικότητα συνεχίζουν για τρίτο συνεχόμενο 24ωρο την απεργία τους οι εργαζόμενοι στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ της «COSCO» όπως αποφάσισαν σε έκτακτη Γενική Συνέλευση που πραγματοποίησαν το βράδυ της Πέμπτης.

Οι εργαζόμενοι μαζικά περιφρουρούν την απεργία δίνοντας την κατάλληλη απάντηση στις δικαστικές αποφάσεις. Θυμίζουμε ότι την Πέμπτη το απόγευμα το Πρωτοδικείο Πειραιά έκρινε ως παράνομη και καταχρηστική τη δεύτερη 24ωρη απεργία ύστερα από την αγωγή ακύρωσης της απεργίας που κατέθεσαν η «COSCO» και οι εργολάβοι οι οποίοι αξιοποιούν το αντιλαϊκό νομοθετικό οπλοστάσιο που συντηρεί και αξιοποιεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. 
Κάλεσμα στους εργαζόμενους να συμμετάσχουν πιο μαζικά και αποφασιστικά στον αγώνα για τη διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων τους απευθύνει το Σωματείο τους.

Την ίδια ώρα συνεχίζεται η επιχείρηση τρομοκράτησης των απεργών, καθώς η «COSCO» κατέθεσε αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ζητώντας αυτή τη φορά να χαρακτηριστεί παράνομη και καταχρηστική η απεργία που κήρυξε το Εργατικό Κέντρο Πειραιά. Η αγωγή θα εκδικαστεί στη 1 μ.μ. 

Ο,τι γράφει, δεν ξεγράφει...

Χιλιάδες απεργοί έδωσαν απάντηση στο κεφάλαιο, την κυβέρνηση αλλά και τον εργοδοτικό συνδικαλισμό στην πανεργατική απεργία στις 30 Μάη. Δόθηκε μια ακόμα μεγάλη μάχη από τα Σωματεία, τις Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα, τις Επιτροπές Αγώνα και αγωνιστές συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ με τα πραγματικά αιτήματα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Και σε αυτήν τη μάχη, όλες οι πολιτικές δυνάμεις, παρατάξεις, συνδικαλιστές πήραν θέση, είχαν τη στάση τους - που δεν ξεγράφει - και πρέπει να προβληματίσει τον κάθε εργαζόμενο. Η λεγόμενη «κοινωνική συμμαχία» των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ - Επιμελητηρίων και Σία είναι το νέο εξελιγμένο όνομα του εργατοπατερισμού και της φιλοεπιχειρηματικότητας στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Είναι η τελευταία λέξη του κεφαλαίου, το οποίο, εκτός από τις κυβερνήσεις του, τα κόμματα και τα κανάλια του, έχει και τους ανθρώπους του μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Ενώθηκαν από τα πάνω κάποιες σφραγίδες απεργοσπαστών, φερέφωνων του κράτους και των καπιταλιστών, εργοδοτικών, φιλοεργοδοτικών ή ακόμα και αντεργατικών φορέων, με αιτήματα υπέρ της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων και της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Κάθε μέρα που περνάει γίνεται αντιληπτό ότι είναι μονόδρομος η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Ορος για να περπατήσουμε πιο στέρεα είναι να πετάξουν οι εργαζόμενοι από το σβέρκο τους αυτές τις ηγεσίες. Για να γίνει ένα βήμα στην πραγματική κοινωνική συμμαχία, που πρέπει να φτιάξει ο λαός μας για να πάρει αμπάριζα όλους αυτούς που του κλέβουν τον πλούτο που παράγει.

O Kυριάκος Μητσοτάκης «φοβάται» το στίχο

Του Μιχάλη Λεάνη - Αναδημοσίευση από το gazzetta.gr

«Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια». Έτσι ξεκινά «Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου» στο ποίημα του Κώστα Βάρναλη. Και πονάνε τα ρημάδια πραγματικά, όπως πονάνε τα λόγια που στοχεύουν στον αποχρωματισμό της ιστορίας. Ιστορία που γράφτηκε με στερήσεις, με αίμα, με θυσίες, με ιδανικά.
Τα ιδανικά είναι κυρίως το πρόβλημα. Ας μη γελιόμαστε! Μ’ αυτά θα πρέπει να ξεμπερδεύουμε μια ώρα νωρίτερα μπας και βρούμε πεδίο ελεύθερο να κάνουμε τη δουλειά μας.

Τι τον νοιάζει το νέο τι έγινε το ’63; Τι τον νοιάζει ποιος ήταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης και για ποιο λόγο τον δολοφόνησε το παρακράτος; Τι τον νοιάζουν τα τρίκυκλα και οι Γκοτζαμάνηδες; Θα πρέπει να τον νοιάζει πώς θα είναι η Ελλάδα το 2030!

Θα πρέπει να τον νοιάζει το μέλλον και όχι το παρελθόν, το οποίο με τρόπους ποικίλους και αυστηρά δικά μας κριτήρια φροντίσαμε να θάψουμε! Κοιτάμε μπροστά και όχι πίσω!

Τώρα πώς θα πάμε μπροστά αγνοώντας την Ιστορία μας, από πού προερχόμαστε, γιατί αγωνιστήκαμε -όχι όλοι βέβαια- πώς φτάσαμε ως εδώ, όπως φτάσαμε, αυτό δεν είναι κάτι που θα πρέπει να σας ανησυχεί!