Για... τα καρναβάλια! Στο στόχαστρο των φασιστοειδών ο δήμος Πάτρας - Κ. Πελετίδης: «Κύριε Υπουργέ…είναι στην ευθύνη σας στο πώς θα ενεργήσετε»

Νέα Ερώτηση των φασιστοειδών για
τον δήμο Πάτρας

Eπιστολή - απάντηση προς τον υπουργό Εσωτερικών, Π. Σκουρλέτη, απέστειλε χτες ο δήμαρχος Πατρέων, Κ. Πελετίδης, με αφορμή Ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής για το ζήτημα των ληξιπρόθεσμων οφειλών της Κοινωφελούς Επιχείρησης Δήμου Πατρέων - Πατρινό Καρναβάλι, ζητώντας διάφορα στοιχεία.
Ετσι, λίγες μέρες μετά την απόφαση του δικαστηρίου που αθώωσε τον δήμαρχο Πατρέων για το γεγονός ότι δεν έδωσε χώρο πριν από τις εκλογές, αλλά και στοιχεία στα φασιστοειδή για τα παιδιά μεταναστών στους παιδικούς σταθμούς, το υπουργείο κοινοποίησε στον δήμο νέα Ερώτηση των φασιστοειδών. Αυτό προκάλεσε την αντίδραση του δημάρχου Πατρέων.

Ολόκληρη η επιστολή του δημάρχου προς τον υπουργό Εσωτερικών έχει ως εξής:

Για την Ανώτατη Εκπαίδευση στη Σοβιετική Ενωση

Ξένοι φοιτητές στο πανεπιστήμιο «Πατρίς Λουμούμπα» της Μόσχας

Παρουσιάζουμε σήμερα αποσπάσματα από τη διάλεξη που έδωσε ο Μ. Α. Προκοφίεφ, αναπληρωτής υπουργός Ανώτατης και Ειδικής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης¹ της ΕΣΣΔ, στο Διεθνές Φοιτητικό Σεμινάριο για την Ανώτατη Εκπαίδευση στην ΕΣΣΔ, το οποίο πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβρη του 1959 στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας.

 Στο κείμενο βλέπουμε να αναπτύσσεται η λογική που διέπει την Ανώτατη Εκπαίδευση στη Σοβιετική Ενωση, ενώ αναδεικνύονται και ουσιώδεις διαφορές με τα αστικά πανεπιστήμια.

Τα βασικά επιτεύγματα των σοβιετικών ανώτατων σχολών

 

Η ανάπτυξη της Ανώτατης Εκπαίδευσης στη Σοβιετική Ενωση συγκεντρώνει μεγάλη προσοχή. Στη χώρα μας, οι ανώτερες σχολές θεωρούνται κοινωνικά αναγκαίοι οργανισμοί, οι οποίοι καλούνται να εκπαιδεύσουν ειδικούς, μελλοντικούς οργανωτές και ηγέτες στη βιομηχανία, την επιστήμη, τον πολιτισμό και την εκπαίδευση. Το γεγονός ότι η εκπαίδευση έφτασε στις πλατιές μάζες του λαού αποτέλεσε ένα βασικό στοιχείο της πολιτιστικής επανάστασης που συντελέστηκε στη χώρα μετά την εγκαθίδρυση του σοβιετικού κράτους.
(...) Οι ανώτερες σχολές συνδέονται στενά με την εθνική οικονομία και σε αυτές αντανακλώνται οι διεργασίες που συντελούνται σε αυτή. (...) Οι ανώτερες σχολές έπρεπε να λάβουν υπόψη τις προοπτικές ανάπτυξης της επιστήμης, της εκπαίδευσης, των υπηρεσιών δημόσιας υγείας και του πολιτισμού, αυξάνοντας αντίστοιχα την εκπαίδευση προσωπικού.

Εκπέμπουν κοινό μήνυμα

Με αφορμή τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, που παρουσιάζουν συρρίκνωση του ΑΕΠ το τελευταίο τρίμηνο του 2016, ξεκίνησε από προχτές ένα γαϊτανάκι δηλώσεων και αντεγκλήσεων, κυρίως ανάμεσα στην κυβέρνηση και τη ΝΔ. Το βασικό επιχείρημα της ΝΔ είναι ότι η αδυναμία της οικονομίας να ανακάμψει, σύμφωνα με τις αρχικές προβλέψεις της ΕΛΣΤΑΤ, είναι οι καθυστερήσεις στην «αξιολόγηση», τις οποίες αποδίδει στην κωλυσιεργία της κυβέρνησης. Σύμφωνα με το σκεπτικό τους, η συνέχιση της αβεβαιότητας αποθαρρύνει τις επενδύσεις και αυτό αντανακλάται σε εκ νέου συρρίκνωση του παραγόμενου ΑΕΠ. Από την πλευρά της, η κυβέρνηση απαντάει μεν ότι τα τελικά στοιχεία είναι αυτά που κρίνουν τη χρονιά (θα δημοσιευτούν τον Απρίλη), αλλά σε κάθε περίπτωση επιμένει κι αυτή ότι η οικονομία χρειάζεται ένα «αναπτυξιακό σοκ», που θα προέλθει από την αύξηση των επενδύσεων. Επομένως, είτε με το αρνητικό επιχείρημα της αβεβαιότητας, είτε με την κυβερνητική προπαγάνδα περί «παραγωγικής ανασυγκρότησης», εκεί που καταλήγουν και οι δυο είναι ότι χρειάζονται επενδύσεις. Οι οποίες με τη σειρά τους απαιτούν μέτρα βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου, όπως αυτά που προβλέπονται στα αναπτυξιακά σχέδια της κυβέρνησης και στο «μενού» των προαπαιτούμενων για το κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης». Δηλαδή, ακόμα και μέσα από τον σκυλοκαβγά τους, το μήνυμα που περνάνε στο λαό είναι το ίδιο: Σκάσε και δέξου νέες θυσίες, για να έρθουν επενδύσεις και να έχουμε ανάπτυξη...

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)

 

Για ποια Ευρώπη;

Θα ήταν χαράματα όταν η όμορφη Ευρώπη ξύπνησε βίαια από τον βαθύ της ύπνο. Την ξύπνησε ένας εφιάλτης: βρισκόταν λέει ανάμεσα σε δυο γυναίκες, την μια την έλεγαν Ασία, η άλλη όμως τής ήταν άγνωστη δεν είχε καν όνομα! Το τρομαχτικό ήταν ότι αυτές οι γυναίκες πάλευαν άγρια μεταξύ τους για το ποια θα την κρατήσει. Το έπαθλο της νικήτριας θα ήταν η Ευρώπη! Όμως ο Δίας σταματά την αμφίρροπη μάχη αρπάζει την Ευρώπη και την παραδίδει στην άγνωστη. Αυτή είναι η στιγμή που η Ευρώπη ξυπνάει κατατρομαγμένη. Λίγο μετά, αφού ξέχασε το όνειρο, βγήκε βόλτα στο ακρογιάλι της Σιδώνας. Εκεί ένας λευκός Ταύρος την πλησίασε γονάτισε και της πρόσφερε την ράχη του. Η Ευρώπη ανέβηκε και ο Ταύρος πετάχτηκε με ορμή προς την άλλη μεριά της θάλασσας…

Αυτά λέει ο μύθος, για το τρελό ταξίδι της Ευρώπης, και αν διαθέτουμε διψαλέα φαντασία θα πρέπει να υποθέσουμε πως την είχε συγκλονίσει το ερωτικό μουγκάνισμα του Ταυρόμορφου Δια!

Ο μύθος ωστόσο, αν και δημιουργείται από την συνείδηση μας καθώς χρειάζεται αιτιότητα, δεν ακολουθεί μεθόδους που θα επέτρεπαν να αναγνώσουμε το ιστορικό του γίγνεσθαι, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει. Όμως η μυθολογούσα ιστορία υπάρχει παράλληλα με το επιστημονικό λόγο και την ιστορική γνώση. Με την σειρά τους ο επιστημονικός λόγος και η ιστορική γνώση εξαρτιούνται από την ποιότητα της έρευνας, την ελεύθερη από κάθε ωφελιμιστικό εμπόδιο. Η επιστήμη δεν είναι προσδιοριζόμενο αγαθό από τους κυριάρχους νόμους της αγοράς, αλλά καθήκον διδαχής όλων των ανθρώπων.

Σούρτα - φέρτα

Μετά τον Φίλη, τον Κατρούγκαλο και την εφημερίδα «Αυγή», διευρύνεται ο κύκλος στελεχών της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ που συμβάλλουν στη δημιουργία κλίματος συνεννόησης και συμπόρευσης με τις δυνάμεις της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα, βασικός φορέας της οποίας είναι το ΠΑΣΟΚ. Ετσι, ο Στ. Πιτσιόρλας, υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, είπε σε συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται «να κουβεντιάσει με την κεντροαριστερά» και μάλιστα στη βάση του ερωτήματος αν το ΠΑΣΟΚ θα συζητήσει «για το μέλλον της χώρας με τη ΝΔ ή με εμάς». Ανάλογο άρθρο δημοσίευσε και στο «Εθνος» ο Α. Κοτσακάς, ο οποίος εμπλέκεται επιτελικά στον «στρατηγικό σχεδιασμό» του ΣΥΡΙΖΑ. Αν έχουν μια σημασία αυτές οι παρεμβάσεις, όπως γράφουμε σήμερα και στη στήλη «Αποκαλυπτικά», είναι ότι προδίδουν διεργασίες για συγκλίσεις και συμφωνίες με έναν μόνο στόχο: Τη διασφάλιση σταθερών αντιλαϊκών κυβερνήσεων, που θα έχουν ταυτόχρονα την ικανότητα να ενσωματώνουν αποτελεσματικά τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Μ' αυτό το κριτήριο πρέπει να αντιμετωπίσει ο λαός τα «σούρτα - φέρτα» σε όλο το φάσμα του αστικού πολιτικού συστήματος και να μην τρέφει καμιά αυταπάτη ή ελπίδα ότι η αλλαγή στη ζωή του θα προκύψει από την κυβερνητική εναλλαγή και τις συμπράξεις των αστικών κομμάτων στη διακυβέρνηση...

Φτώχεια στη Γερμανία;! – Ζωή με το φως των κεριών…

Ανοιξη της ελληνικής οικονομίας προανήγγειλε χτες ο πρωθυπουργός στο Υπουργικό Συμβούλιο, η οποία όμως δεν μπορεί να κρύψει τη σκληρή πραγματικότητα που ζει ο ελληνικός λαός και το μέλλον που του επιφυλάσσουν σε όσα μέχρι τώρα υιοθέτησαν και εφαρμόζουν και με αυτά που τώρα διαπραγματεύονται. Όχι μόνο δε θα νιώσουν την άνοιξη τα λαϊκά στρώματα αλλά θα συνεχίσουν να ζουν σε συνθήκες βαρυχειμωνιάς. Ναι θα έλθει ανάκαμψη της οικονομίας, μα ποιος θα ωφεληθεί από αυτή;

Και για να μη λέμε λόγια του αέρα ας δούμε τι συμβαίνει στην «ατμομηχανή» της καπιταλιστικής οικονομίας της ΕΕ, όπου οι φορείς πρόνοιας κρούουν το κώδωνα κινδύνου για μαζική απειλή από τη φτώχεια στη Γερμανία. Και όμως, στη Γερμανία που το ΑΕΠ αυξάνεται η φτώχεια γα τα λαϊκά στρώματα διευρύνεται.
Στη Γερμανία των μίνι τζομπς με 400 ευρώ το μήνα – απασχολούν γύρω στα 7 εκατομμύρια άτομα στη Γερμανία – το ποσσοστό των φτωχών το 2015 (όταν το ΑΕΠ είχε αύξηση 1,7%) σχεδόν 13 εκατ. άνθρωποι ή το 15,7% του πληθυσμού ζούσαν σε συνθήκες φτώχειας, δηλαδή με απολαβές κάτω από το 60% του μέσου εισοδήματος.

Ποιοι ελπίζουν;

 

 

Πριν από μερικές βδομάδες, ο υφυπουργός Εργασίας έλεγε ότι οι εμποροβιοτέχνες της Αθήνας σχεδόν πανηγυρίζουν για τις αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τους ελεύθερους επαγγελματίες, με τις οποίες οι ασφαλιστικές τους εισφορές συνδέονται πλέον με το εισόδημα και, μαζί με την εξοντωτική φορολογία, στερούν από πολύ περισσότερους ακόμα και τα στοιχειώδη για την επιβίωση.

Η δήλωση εκείνη, όσο κι αν δείχνει αστεία, δεν ήταν τυχαία. Μπροστά στον ορυμαγδό των νέων μέτρων που φέρνει, η κυβέρνηση προσπαθεί να ενισχύσει την εικόνα ότι η πολιτική της έχει την έγκριση του λαού και ότι την ενθαρρύνεται μάλιστα να την επιταχύνει. «Η κοινωνία αναγνωρίζει ότι προσπαθούμε, ζητά, θέλει και απαιτεί να προχωρήσουμε ταχύτερα, αποτελεσματικότερα και πιο αποφασιστικά (...) Διαμαρτύρονται αλλά και ελπίζουν», έλεγε πιο παραστατικά στέλεχος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ σε συνέντευξη στον κυριακάτικο Τύπο.

Εντείνονται οι διεργασίες για αναμόρφωση στο αστικό πολιτικό σύστημα

Είναι πλέον ολοφάνερο ότι εντείνονται μέρα με τη μέρα οι διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα. Διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη και είναι αναγκαίες, αφού υπάρχουν ορισμένα σημαντικά δεδομένα που επιδρούν σε αυτές, όπως: οι δυσκολίες ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας στην Ελλάδα, οι αντιφάσεις που εκδηλώνονται με αφορμή και τη διαπραγμάτευση, οι προβληματισμοί για τη σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος, οι διεθνείς εξελίξεις, οι αντιθέσεις που εκδηλώνονται και αφορούν ακόμα και τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Ευρωζώνης. Είναι απολύτως λογικό, λοιπόν, να αναζητείται ένα νέο ανακάτεμα της τράπουλας, μία νέα πολιτική «συνταγή» με στόχο τη διαμόρφωση «αξιόπιστων εναλλακτικών» για την αστική διαχείριση, στις ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Ο προβληματισμός για το πώς το αστικό πολιτικό σύστημα θα αναμορφωθεί για να βάλει ακόμα πιο αποτελεσματικά πλάτη στην υλοποίηση της πολιτικής για την ανάκαμψη του κεφαλαίου, κινεί αστικές πολιτικές δυνάμεις και επιχειρηματικούς πόλους ώστε να αναζητηθούν τα υλικά για την καλύτερη συνταγή... Αυτές οι διεργασίες διαπερνούν όλο το φάσμα των αστικών κομμάτων και σχημάτων. Αλλωστε, μόνο τις τελευταίες μέρες, όσα συμβαίνουν σε ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Χρυσή Αυγή, Ποτάμι, είναι ενδεικτικά ακριβώς αυτής της κατάστασης.

Καμιά συναίνεση από το λαό

Μετά τον Ευ. Μεϊμαράκη, άλλα δύο στελέχη της ΝΔ (Κ. Χατζηδάκης και Κ. Παπακώστα) τοποθετήθηκαν υπερασπιζόμενοι την υπερψήφιση των μέτρων που θα φέρει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στη Βουλή. Θυμίζουμε επίσης τα σενάρια για συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ, που απασχόλησαν την πολιτική επικαιρότητα την περασμένη βδομάδα. Ολη αυτή η ζύμωση περί «αναγκαίων συγκλίσεων» ανάμεσα στα κόμματα, εκτός από την υπαρκτή βάση της στρατηγικής σύγκλισης στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης, περιλαμβάνεται και στο «μενού» του εκβιασμού της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Στόχος είναι να εδραιώνεται στη λαϊκή συνείδηση η «αναγκαιότητα» πολιτικής σταθερότητας και να μένει σαν συμπέρασμα ότι «αφού τα βρίσκουν μεταξύ τους "πολιτικοί αντίπαλοι", οι στιγμές είναι πολύ κρίσιμες...», άρα δεν είναι καιρός για διεκδικήσεις και αγώνες. Ομως η ίδια η πείρα του λαού πρέπει να τον οδηγεί στην αντίστροφη σκέψη: Να ανησυχεί ακόμα περισσότερο όσο προχωράει η συναίνεση ανάμεσα στα κόμματα που του τσακίζουν τη ζωή. Να μη γίνεται μέρος της «σταθερότητάς» τους, αλλά να οργανώνεται για την ανατροπή της πολιτικής τους.

Οι (αυτ)απάτες της «μεταβιομηχανικής» κοινωνίας

Η  ορολογία του «μεταβιομηχανικού» καπιταλισμού δεν είναι καινούργια. Έχει την καταγωγή της πολλές  δεκαετίες πίσω, στη δεκαετία του 60. Τότε εμφανίστηκαν οι θεωρίες της «μεταβιομηχανικής» κοινωνίας που υποτίθεται ότι εξηγούσαν την πραγματικότητα σε αντίθεση με τον «ξεπερασμένο» Μαρξισμό.

Η «μεταβιομηχανική κοινωνία», που συνοδεύτηκε από την εκτίμηση για το «τέλος των ιδεολογιών», αναγγέλθηκε από τον Daniel Bell το 1966 στο βιβλίο του End of Ideology. Μόλις δύο χρόνια αργότερα ξέσπασαν εξεγέρσεις σε όλο τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, ενώ τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα (όπως στο Βιετνάμ) αναμετρήθηκαν με τον Ιμπεριαλισμό στις χώρες του τρίτου κόσμου. Ακολούθησε η κρίση και η νεοφιλελεύθερη επέλαση που αναβίωσε την πιο άγρια εκδοχή της αστικής ιδεολογίας. Το προβεβλημένο «τέλος των ιδεολογιών» αποδείχτηκε φιάσκο (το σκηνικό, σε μια διαφορετική συγκυρία, θα επαναλαμβανόταν εικοσιπέντε χρόνια αργότερα με τον F.Fukuyama και το «τέλος της ιστορίας»).

Πέρα από τις πολλές διαφορές ανάμεσα στις προσεγγίσεις του «μεταβιομηχανικού» καπιταλισμού υπήρχε πάντα μια κοινή συνισταμένη: η ανάδειξη μια τάσης -περισσότερο η λιγότερο πραγματικής- της καπιταλιστικής παραγωγής σε αιτία δημιουργίας ενός υποτιθέμενου νέου κοινωνικού συστήματος -μέσα στον καπιταλισμό- που άλλαζε ριζικά η και καταργούσε τις ταξικές αντιθέσεις. Έτσι, παρά τα εύσημα που απέδιδαν οι περισσότερες από αυτές τις θεωρίες στο έργο του Marx, ήταν εγχειρήματα αντιπαραθετικά στον Μαρξισμό και σαν τέτοια αξιοποιήθηκαν και αξιοποιούνται ενάντια στο εργατικό κίνημα. Για αυτό άλλωστε έβρισκαν πάντα και την αντίστοιχη προβολή και αναγνώριση από τα ΜΜΕ και τους οργανικούς διανοούμενους της αστικής τάξης. Μάλιστα το γεγονός ότι αποτελούν, στις διάφορες παραλλαγές τους, μόνιμο χαρακτηριστικό της αστικής ιδεολογίας που οι ρίζες του φτάνουν μέχρι τις απαρχές της, ενισχύει την εκτίμηση ότι η «τεχνοκρατική μεταφυσική» θα συνεχίσει να εμφανίζεται (πάντα με τον μανδύα του «καινούργιου») για όσο αυτή η ιδεολογία και οι κοινωνικές σχέσεις που την αναπαράγουν παραμένουν κυρίαρχες.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της ΟΓΕ για την 8η Μάρτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Με αφορμή την επέτειο της 8^ης Μάρτη, της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) στέλνει θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό στις μισθωτές και τις αυταπασχολούμενες εργαζόμενες, στις γυναίκες της υπαίθρου, στις συνταξιούχους, στις μετανάστριες και τις πρόσφυγες, ιδιαίτερα στις φοιτήτριες- σπουδάστριες, στις νέες μητέρες. Τις καλούμε να ενώσουμε τις φωνές μας στο δρόμο της αγωνιστικής διεκδίκησης.

v 8 Μάρτη 1857, οι ράφτρες κι οι υφάντρες της Ν. Υόρκης βγαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας μείωση του εργάσιμου χρόνου, ίση αμοιβή με τους άντρες συναδέλφους τους και ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς. Σήκωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην εργοδοσία και το κράτος της.

 

v 8 Μάρτη 2017, εμείς, οι γυναίκες του καθημερινού μόχθου, χρειάζεται να συνεχίσουμε το δρόμο της αγωνιστικής διεκδίκησης για τις σύγχρονες ανάγκες μας. βιώνουμε έναν εργασιακό μεσαίωνα, ζούμε το ανελέητο χτύπημα των δικαιωμάτων μας στην εργασία και τη μητρότητα, την εκμηδένιση του ελεύθερου χρόνου μας.

Το παραμύθι της «αριστερής κυβέρνησης» σε επανάληψη

 

ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ» 

Στις 4 και 5 Φλεβάρη πραγματοποιήθηκε το ιδρυτικό συνέδριο του «Αριστερού Ρεύματος» (ΑΡ), το οποίο και μετατράπηκε από τάση μέσα στη ΛΑΕ σε διακριτή πολιτική οργάνωση. Είναι εξέλιξη που ουσιαστικά είχε προαναγγελθεί εδώ και καιρό και δεν μεταβάλλει, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, τη συμμετοχή του ΑΡ (ως βασική συνιστώσα) στη ΛΑΕ. Κατοχυρώνει, όμως, την αυτοτέλειά του μέσα και έξω από τη ΛΑΕ και με αυτή την έννοια διευκολύνει τις ζυμώσεις, τα παζάρια, τις συνεργασίες ανάμεσα στα κόμματα και τις ομάδες του οπορτουνιστικού χώρου, ο οποίος βρίσκεται σε κινητικότητα που δεν έχει ακόμη κατασταλάξει πλήρως μετά την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην αστική διακυβέρνηση. Το ΑΡ, εκδηλώνοντας τον πόθο του να αναδειχθεί σε ΣΥΡΙΖΑ νο2, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το κενό που άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ στρεφόμενος στα μνημόνια και στο νεοφιλελευθερισμό, θα καλυφθεί με άλλους όρους, με άλλο τρόπο, από άλλες δυνάμεις».¹

Κυβερνητισμός και «δεύτερη φορά αριστερά»

 

Με αφορμή το ιδρυτικό του συνέδριο, το ΑΡ επαναφέρει σε μια επανάληψη που θυμίζει κακοφτιαγμένο ριμέικ το παραμύθι της «αριστερής κυβέρνησης», που τόσο ακριβά έχει πληρώσει ο λαός με τις αυταπάτες που μαζικά έσπειρε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Διαφωνούν στο ποιος...

 

Με «άρωμα» απ' τα παλιά, ο καβγάς ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση ανεβάζει «στροφές», σηκώνει «κουρνιαχτό», δεν κρύβει όμως ότι αυτό για το οποίο καβγαδίζουν είναι για το ποιος είναι καταλληλότερος να υλοποιήσει τα αντιλαϊκά μέτρα και τις αναδιαρθρώσεις που απαιτούνται για την ανάκαμψη του κεφαλαίου, στόχο τον οποίο στηρίζουν και οι δύο.

Σε κανένα σημείο της μεταξύ τους αντιπαράθεσης - που διανθίζεται με τις αναγκαίες αναφορές σε σκάνδαλα και διαπλοκή - ο λαός δεν θα δει να καθρεφτίζονται τα δικά του συμφέροντα. Η σημερινή κυβέρνηση, εξάλλου, είναι που διατήρησε στο ακέραιο το αντιλαϊκό πλέγμα που διαμόρφωσε η προηγούμενη, εμπλουτίζοντάς το με νέα μέτρα. Μέτρα που η ΝΔ στήριξε, θα διατηρήσει αν βρεθεί στον κυβερνητικό θώκο και θα εμπλουτίσει παραπέρα, αφού αποτελούν τα μόνα βέβαια προαπαιτούμενα για την επίτευξη των κοινών τους στόχων.

Η δική μας αξιοπρέπεια είναι ο αγώνας για τη ζωή που μας αξίζει

8η Μάρτη-Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας

 

«Παλεύουμε μαζί για δημιουργική ζωή, με δικαιώματα στην εργασία και στη μητρότητα»

«Ο συνδυασμός της μητρότητας και της εργασίας χωρίς αντιφάσεις μπορεί να γίνει πράξη στο πλαίσιο μιας κοινωνίας όπου η προστασία της μητρότητας και η στήριξη της λαϊκής οικογένειας δε θα λογίζονται ως κόστος που περιορίζει τα κέρδη, αλλά ως κοινωνική ανάγκη που θα πρέπει να ικανοποιείται σε ανώτερο διαρκώς βαθμό.

Σε αντιλαϊκή «συγχορδία» με το εγχώριο κεφάλαιο

Eurokinissi

Στη στρατηγική ανάκαμψης του εγχώριου κεφαλαίου συγκλίνουν οι θέσεις και τα αντιλαϊκά παζάρια συγκυβέρνησης και κουαρτέτου, τα υψηλόβαθμα κλιμάκια του οποίου βρίσκονται από τις αρχές της περασμένης βδομάδας στην Αθήνα, στο πλαίσιο της δεύτερης «αξιολόγησης» του μνημονίου.

 Την ίδια ώρα, πέρα και πάνω από τα επικοινωνιακού χαρακτήρα «φούμαρα» της συγκυβέρνησης, γύρω από τα λεγόμενα 
«αντισταθμιστικά» μέτρα, ξεπροβάλλουν τα επόμενα αντιλαϊκά μέτρα, τόσο στο μέτωπο της φοροληστείας ενάντια στο λαό, όσο και σε αυτό της κατακρεούργησης των ήδη καταβαλλόμενων συντάξεων, σε ό,τι αφορά το ζήτημα της κάλυψης των λεγόμενων δημοσιονομικών κενών στους κρατικούς προϋπολογισμούς των επόμενων ετών. Παράλληλα, το νέο αντιλαϊκό πακέτο συμπληρώνεται από τις διαρθρωτικού χαρακτήρα παρεμβάσεις με έμφαση στα επόμενα χτυπήματα στα Εργασιακά, στην Ενέργεια, στις ιδιωτικοποιήσεις, στη διαχείριση των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων, σε ζητήματα δηλαδή που βρίσκονται σταθερά στην ατζέντα του εγχώριου κεφαλαίου.